Wednesday, April 30, 2014

ΚΑΘΕΝΑΣ, ΚΑΠΟΙΟΣ, ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

«Έπρεπε να γίνει μία σημαντική δουλειά για βελτίωση της εξυπηρέτησης πελατών και ο Καθένας ήταν βέβαιος ότι θα την έκανε Κάποιος.

Ο Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την είχε κάνει, αλλά κανένας δεν την έκανε.

Ο Κάποιος θύμωσε γι΄ αυτό, διότι ήταν δουλειά του Καθένα.

Ο Καθένας σκέφθηκε ότι θα μπορούσε να την κάνει ο Οποιοσδήποτε αλλά ο Κανένας δεν φαντάστηκε ότι δεν θα την έκανε ο Καθένας

Κατάληξαν, λοιπόν, ο Καθένας να κατηγορεί τον Κάποιον, επειδή Κανένας δεν έκανε αυτό που ο Οποιοσδήποτε μπορούσε να είχε κάνει».  


Labels:

Sunday, April 20, 2014

«ΑΓΓΕΛΟΣ ή ΔΑΙΜΟΝΑΣ Ο Αμφιλεγόμενος πατέρας μου …» Ιωάννης Βουλπιώτης

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα από μια ανιστόρητη συγγραφέα. Η άποψή της ότι ούτε η ειδικότητά της ούτε η φιλοδοξία της ήταν να ασχοληθεί με την ιστορία δεν αμβλύνουν το πρόβλημα.
Δεν θα μπορούσε ποτέ να καταδικαστεί ένας άνθρωπος που τόσο πολλά τους πρόσφερε. Χαρακτηριστική είναι πρόσφατη δήλωση της συγγραφέως «ότι έσωσε τη Χώρα από τον κομουνισμό» (*). Aλλωστε ελάχιστοι δωσίλογοι και ταγματασφαλίτες καταδικάστηκαν. Οι περισσότεροι κατέλαβαν θέσεις στη κρατική διοίκηση, άλλοι έγιναν βουλευτές και άλλοι επιχειρηματίες με δανεικά και αγύριστα.
Γράφεται ότι προστάτευσε κυνηγημένους αλλά δεν γράφεται τίποτα για τα εκατομμύρια θύματα των ναζιστών, τα εγκλήματα των ταγμάτων ασφαλείας και τα εγκλήματα των νικητών στη Χώρα.

Ο Ιωάννης Βουλπιώτης δεν ήταν ούτε άγγελος ούτε δαίμονας. Ήταν ένας επιχειρηματίας με αντικομουνιστική ιδεολογία γιατί αυτή εξυπηρετούσε  τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Αν τα συμφέροντά του αυτά τα εξυπηρετούσε μια άλλη ιδεολογία αυτή θα είχε.
Είχε επιτυχημένες και πρωτοποριακές για την εποχή σπουδές στη Γερμανία. Το αντίθετο ίσως θα ήταν προβληματικό γιατί ως γνωστόν οι καλές σπουδές έχουν σχέση και με την αφετηρία.

Εργάστηκε στη Ζίμενς και παντρεύτηκε τη μικρότερη κόρη (ασθενής όπως φάνηκε εκ των υστέρων) του εργοδότη του Χέρτα Ζίμενς . Γέννησε μια κόρη μαζί της.
Υπήρξε γερμανόφιλος (γιατί έτσι του επέβαλαν τα επαγγελματικά συμφέροντα), κατείχε γερμανικό διαβατήριο (άραγε τις είδους εθνικά αισθήματα του είχε κληροδοτήσει ο στρατηγός πατέρας του και τι ευσυνείδητος έλληνας ήταν με γερμανικό διαβατήριο), υπήρξε  ασυγκίνητος και σπάνια συμπονετικός.
Άλλαξε τακτική όταν κατάλαβε την επερχόμενη ήττα των γερμανών ναζιστών και προσπαθούσε να βρει προσβάσεις στην Αγγλική Διοίκηση. Η περίπτωση Γιάννη Αργύρη - Ιωάννη Χατζηαργύρη – γαμπρός του πρέσβη Ραγκαβή στη Γερμανία) θεωρήθηκε μια καλή ευκαιρία για τις Αγγλικές αρχές για την μεταστροφή.
Υπήρξε συνομιλητής του Χίτλερ και άλλων ναζιστών.
Κατά την μεταξική δικτατορία βρέθηκε στην Ελλάδα ως αποκλειστικός αντιπρόσωπος της Ζίμενς  - Τελεφούνκεν – AEG και ανεπιφύλακτη πληρεξουσιότητα για διαχείριση των συμμετοχών του συγκροτήματος.
Οι πολιτικές αλλαγές και ο πόλεμος τον ανησυχούσαν γιά την τύχη των επιχειρήσεών του.

Συνδεόταν με μιά αινιγματική φιλία από χρόνια με τον ρασοφόρο Δημήτριο - Ντέιβιντ Μπάλφουρ, ο οποίος ήταν πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σερβις. Φαίνεται να "ασπάστηκε" την Ορθοδοξία γιά κατασκοπευτικούς λόγους, αποσχηματίστηκε μετά τη διαφυγή του στη Μέση Ανατολή. Επέστρεψε στην Ελλάδα άλλοτε ως ένστολος και άλλωτε ως διπλωμάτης.
Τον συναντούσε συχνά στο παρεκκλήσιο του Ευαγγελισμού.

Ο Βουλπιώτης όφειλε στον Μπάλφουρ τη μη καταδίκη του από τα δικαστήρια δοσιλόγων, στα οποια επανειλημμένα είχε προσαχθεί. Ο Μπάλφουρ είχε εξασφαλίσει την παρουσία Βρεταννών αξιωματικων ως μαρτύρων υπεράσπισης στις δίκες του.

Είχε δυσκολίες στις επαγγελματικές του δραστηριότητες λόγο της αγγλόφιλης μεταστροφής του γερμανόφιλου Μεταξά αλλά και γιατί αρνήθηκε να τον χρηματίσει (περιστατικό Διάκου, εμπίστου του Μεταξά).
Ανέχθηκε πολλές προσβολές από τον Μανιαδάκη προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του.
Δρούσε στο παρασκήνιο, το προσκήνιο δεν τον συγκινούσε και δεν είχε πολιτικές φιλοδοξίες.
Διατηρούσε σχέσεις με υπουργούς και στελέχη των κατοχικών δασολογικών κυβερνήσεων και όχι μόνον αυτούς.
Διεζευγμένος πλέον συνδέεται με την Ελεν Ευγενίδη (μητέρα της συγγραφέως).

Μετά τη γερμανική κατοχή γίνεται γενικός διευθυντής τη Ανώνυμης Εταιρίας Ραδιοφώνου Ελλάδος την οποία και στελεχώνει με δικούς του ανθρώπους (**). Κίνηση που θα τον καθιστούσε κυρίαρχο στην ελληνική κοινή γνώμη από την προπαγάνδα που θα ασκούσε.
Είχε στενές σχέσεις  με τους διπλωμάτες και στρατιωτικούς της γερμανικής πρεσβείας, έδινε πληροφορίες, αντάλλασε απόψεις, ζητούσε την προστασία τους και κατέφευγε εκεί όταν είχε επαγγελματικές δυσκολίες.
Προσπαθούσε να επηρεάσει καταστάσεις μέσω γνωστών και φίλων (αποτροπή εισβολής των Ιταλών – πολιτικοποίηση κυβέρνησης δωσίλογων με λύση Πλαστήρα ή Κώστα Κοτζιά).
Επέμενε για την ίδρυση των ταγμάτων ασφαλείας τα οποία και χρηματοδότησε μαζί με άλλους (μαυραγορίτες).
Στο σπίτι του δημιουργήθηκε ο ΕΔΕΣ με μόνιμο αρχηγό τον Πλαστήρα (ζούσε στο Παρίσι)  ό οποίος τον είχε εξουσιοδοτήσει και να τον εκπροσωπεί.
Γραμματέας  του ήταν κατ΄ αρχήν  η γερμανίδα Ελεν (η οποία μετακινήθηκε από τη Γερμανία) και στη συνέχεια η Λουκία (σύζυγος του χαρτοπαίκτη Ζέρβα).
Όταν ο Ζέρβας άρχισε την αντιστασιακή δράση η Λουκία έφυγε και ο Βουλπιώτης πήρε αποστάσεις από την οργάνωση.
Ήταν πλούσιος ζούσε άνετη ζωή με ακριβά ποτά, πούρα, νυκτερινά κέντρα θεάματα , ταξίδια κ. άλ.
«… είχε δύο θυρίδες σε Ελβετική τράπεζα η μία με μετοχές χρεόγραφα, και χρυσές λίρες και η άλλη διαμάντια πολύτιμους λίθους και χαρτονομίσματα σε συνάλλαγμα».
Ένα επιχείρημα της αθώωσής του ως δωσίλογος ήταν και το ότι μετά τον πόλεμο βγήκε με μικρότερη περιουσία. Σωστό επιχείρημα εφ΄ όσον ήταν αληθείς οι προπολεμικές δηλώσεις του.
Γιά την κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας, το επισιτιστικό δηλ. το λιμό του 1941 – 42 ήταν αδιάφορος η τον απασχολούσαν μόνο θεωρητικά.

Με έξυπνο τρόπο παρουσιάζεται η εκπόρνευση ελληνίδων με τους κατακτητές.

Ο Ιωάννης Βουλπιώτης ήταν αμετανόητος, του χορηγήθηκε διπλωματικλό διαβατήριο και διαπραγματεύθηκε ξανά της Ζϊμενσ και Τελεφούνκεν.

Εξέτισε πολύμηνη φυλάκιση για συκοφαντική δυσφήμιση σε αγροτικές φυλακές.

Πέθανε το Σεπτέμβρη του 1999.
 
«ΑΓΓΕΛΟΣ ή ΔΑΙΜΟΝΑΣ
Ο Αμφιλεγόμενος πατέρας μου …»
ΙΖΑΜΠΕΛΑ ΠΑΛΑΣΚΑ
Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ


ΥΓ
- Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου δεν υπάρχει ένας λόγος συμπάθειας για τους ηττημένους αλλά και μια έκφραση συγνώμης προς τις οικογένειες των θυμάτων του ναζισμού και ειδικότερα των ταγμάτων ασφαλείας και όχι μόνον. 
- Το βιβλίο έχει μόνο τις φωτογραφίες των εξωφύλλων έχει τυπωθεί σε σκληρό χαρτί (στυπόχαρτο?).
- Βιβλία που αναφέρονται σε οικογενειακές «αγιογραφίες» καλόν είναι να διανέμονται δωρεάν.
- Θα περίμενε κανένας να αναφερθεί στη συμβολή της Ζίμενς στην πολεμική μηχανή των ναζιστών γερμανών και όχι μόνο και αν τιμωρήθηκε κανένας απο αυτούς. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να το κάνει ερευνώντας τα οικογενειακά αρχεία.
-
Η αφήγηση έχει μικρή ιστορική σημασία. Ερώτημα είναι αν ενδιαφέρει τον μέλλοντα ιστορικό.

(*) -  Αν ήθελε το ΕΑΜ να καταλάβει την εξουσία θα μπορούσε να το κάνει στο διάστημα12/10 (που αποχώρησαν ηττημένοι οι γερμανοί ναζιστές) μέχρι 15/10/44 ( απόβαση αγγλικών στρατευμάτων).
΄Ομως η ηγεσία του παρέμεινε σταθερή στις ιδρυτικές του αρχές (εθνική ενότητα, εθνική συμφιλίωση, δημοκρατική εξέλιξη της Χώρας,
ελεύθερες εκλογές και δημοκρατία) που κόστισαν την ήττα αλλά και ανυπολόγιστες θυσίες και θανάτους μελών και φίλων του ΕΑΜ απο τους δημίους τους.
Ιδιαιτερα σημειώνεται ότι παρά το ότι ο ένοπλος αγώνας φούντωνε σε όλη την Ελλάδα στην ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ απουσίαζε η προοπτική του ένοπλου αγώνα.
Δεν συνέδεσε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τη νίκη του με ζητήματα εξουσίας και καπιταλιστικής ανατροπής.
- Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολουθησε εξυπηρέτησε συμφέροντα ΄Αγγλων. Γιατί μόνο ύστερα από ένα εμφύλιο θα μπορούσε να καμφθεί το φρόνημα του 90% των Ελλήνων που είχαν οργανωθει στο ΕΑΜ αλλά και για να περάσει η Χώρα από την Αγγλική στην Αμερικάνικη επιρροή. Οι ΄Αγγλοι και οι συνεργάτες τους εκμεταλλεύτηκαν τα λάθη της ηγεσίας του ΚΚΕ και αιματοκύλισαν τη Χώρα. Αινιγματική ήταν και η στάση της Ρωσίας (τότε ΕΣΣΔ) και του ΚΚΣΕ ως προς την αποτροπή του Ελληνικού Εμφυλίου.
Αβέβαιες υποσχέσεις επαναστατικής αλληλεγγύης στην αρχή, "αναδίπλωση" των αντάρτικων δυνάμεων αργότερα.

(**) 1) Σίτσα Καραισκάκη
: χιτλερική, προσωπική βοηθός του Γκέμπελς στο γερμανικό υπουργείο προπαγάνδας. Ο γερμανός συζυγός της Μπάχμαν ήταν βιομήχανος. ΄Εζησε στην Ανατολική Γερμανία χωρίς να γίνει γνωστό το παρελθόν της. Τη δεκαετία του 1960 κατάφερε να πάρει διαβατήριο, επέστρεψε στην Ελλάδα, είχε όμως αμνηστευθεί καθώς είχε καταδικαστεί σε θάνατο για προπαγάνδα υπέρ των γερμανών. Έβγαλε πολλά βιβλία μετά την επιστροφή της, βραβεύτηκε? από την Εστία Νέας Σμύρνης και πέθανε το 1984 στι Νέο Φάληρο.

2) Γεώργιος  Κυριάκης
Ο αδελφός του Ευάγγελος ή Άγγελος παρέμεινε πιστός χιτλερικός μέχρι την κατάρρευση της Γερμανίας. Συνδεόταν με τον Γκέμπελς. Διατήρησε το πόστο του εκφωνητή της ελληνόφωνης προπαγανδιστικής εκπομπής μέχρι τους πρώτους μήνες του 1945, όπότε σκοτώθηκε στους δρόμους του Βερολίνου μαζί με τη γυναίκα του που έσπρωχνε το καροτσάκι με το μωρό τους ύστερα από συμμαχικό βομβαρδισμό. 


Labels: ,

Sunday, April 13, 2014

ΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ KAI ΑΛΛΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

Μπρούνο Ντέι ναζιστής δεσμοφύλακας: κατηγορείται για συνέργεια σε 5.250 φόνους όταν ήταν δεσμοφύλακας μεταξύ Αυγούστου 1944 και Απρίλιο 1945 στο στρατόπεδο Στούτχοφ. Περίπου 65.000 άνθρωποι πέθαναν σε αυτό το στρατόπεδο κυρίως Εβραίες από τις Βαλτικές Χώρες  και την Πολωνία.  Προσήχθη τον Οκτώβρη στο δικαστήριο του Αμβούργου σε ηλικία 93 ετών.


Για 10-ετιες επέμενε ότι χρειαζόταν αποδείξεις άμεσης συμμετοχής σε κάποιο ναζιστικό έγκλημα προκειμένου να απαγγείλει κατηγορίες. Έτσι ξέφυγαν ναζί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αλλά αυτό άλλαξε όταν το 2011 ένα δικαστήριο του Μονάχου καταδίκασε σε πέντε χρόνια φυλάκιση τον Τζον Ντέμιανιουκ, φρουρό στο στρατόπεδο του Σόμπιπορ και για συμμετοχή στο φόνο 27.900 Εβραίων και το 2015 καταδίκασε τον Γκρέινγκ φρουρό του Άουσβιτς. 

“Το 1946, ένα χρόνο μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης, θα καθίσουν στο εδώλιο οι οικονομικοί εγκληματίες . 
Διατυπώθηκαν κατηγορίες σε γιατρούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς και ειδικά σε βιομήχανους (IG Farben που μετά διασπάστηκε στις: Bayer, BASF & AGFA, την ΚΡΟΥΠ κ. άλ.).
Οι άνθρωποι αυτοί κατηγορήθηκαν ως κύριοι υπεύθυνοι για την πρόκληση στην ανθρωπότητα του πιο καταστροφικού πολέμου στη σύγχρονη ιστορία.
Το βασικό πρόβλημα του δικαστηρίου ήταν το γεγονός ότι για να καταδικάσει τους υπεύθυνους για την άνοδο του ναζισμού έπρεπε να καταδικάσει τον καπιταλισμό.
Προσπάθησαν να βρουν υπεύθυνους για να μην κατηγορήσουν το οικ. σύστημα. Κατηγόρησαν ηγέτες και στελέχη και σε αυτούς επέβαλαν ποινές. Ο Κρουπ (πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων εκείνη την εποχή) καταδικάστηκε σε ήπια ποινή. Οι συγκατηγορούμενοι του αφέθηκαν ελεύθεροι μετά το 1951 και με τη διαμεσολάβηση του  διορισμένου από τις ΗΠΑ ανώτερου επίτροπου Τζον ΜακΛοι (τραπεζίτης, γνώριμος του Χίτλερ και δικηγόρος της IG Farben)».
 "ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΕ"
http://infowarproductions.com/fasismosae/

Στο εδώλιο δεσμοφύλακας του Άουσβιτς
Ενώπιον της Δικαιοσύνης οδηγείται ο 94χρονος Ράινχολντ Χάνινγκ, που κατηγορείται ότι ως δεσμοφύλακας στο Άουσβιτς είχε ευθύνη ειδικά στην «Ουγγρική Σφαγή», τη μαζική εξόντωση εβραίων της Ουγγαρίας μεταξύ 1943 και 1944.
Ο Χάνινγκ παραδέχεται ότι ήταν φύλακας, αλλά αρνείται ότι είχε εμπλοκή στις ίδιες τις δολοφονίες - κάτι που δεν έχει εμποδίσει την καταδίκη στις δύο ανάλογες περιπτώσεις του Ντέμιανουκ και του Γκρόνινγκ, καθώς πλέον τα γερμανικά δικαστήρια δέχονται ότι ο καθένας στα ναζιστικά στρατόπεδα έβαλε το «λιθαράκι» του στην κτηνωδία, όσο τετριμμένος κι αν ήταν ο ρόλος του.
Η δίκη του Χάνινγκ ξεκινά την Πέμπτη στο Ντέμολντ της Γερμανίας με την κατηγορία της συνέργειας σε δολοφονία για 170.000 περιπτώσεις. Παρόντες, ως μάρτυρες κατηγορίας, θα είναι και επιζώντες του στρατοπέδου.
Το ενδιαφέρον για τη δίκη είναι τέτοιο που το δικαστήριο χρειάστηκε να νοικιάσει μεγαλύτερη αίθουσα, που θα μπορεί να χωρέσει συγγενείς θυμάτων και δημοσιογράφους.
Ο ίδιος αναγνωρίζει μεν ότι ήταν φύλακας με τα SS στο Άουσβιτς, υποστηρίζει όμως ότι ο ρόλος του περιορίστηκε στην καταγραφή των κρατουμένων και δεν είχε σχέση ούτε καν με τα υλικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν στην εξόντωση. 
Το όνομά του Χάνινγκ βρισκόταν σε λίστα περίπου 30 ατόμων ως συνεργάτες στα στρατόοπεδα, η οποία είχε παραδοθεί πριν τέσσερα χρόνια στη γερμανική εισαγγελία από το Ίδρυμα για τη Διαλεύκανση των Ναζιστικών Εγκλημάτων.

Μέχρι στιγμής, από τη λίστα εκείνη έχει κλείσει μόνο η υπόθεση του Γκρόνινγκ, ενώ σύντομα προγραμματίζονται οι δίκες δεύτερου φύλακα, του (Ερνστ Τ., στο Χάνου), του Χούμπερτ Τσ. (του «τάγματος κααριότητας», στο Νόιμπραντερμπουργκ) και μίας ασυρματίστριας (στο Κίελο).
http://news.in.gr/world/article/?aid=1500057531

Ρενέ Μπουσκιέ:

Πολιτικός διοικητής της Γαλλικής αστυνομίας το 1945 καταδικάστηκε για το ρόλο του στην κατοχή σε 5 χρόνια στέρησης των πολιτικών και επαγγελματικων δικαιωμάτων. Το 1958 αμνηστεύθυθηκε.
Ο όμοιός του Μορίς Παπόν, αστυνομικλος στο Μπορντό επικεφαλής της Υπηρεσίας Εβραικών Υποθέσεων και υπεύθυνος για την αποστολή περίπου 1600 Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συνλεχισε τη σταδιοδρομία του στον κρατικλο μηχανισμό.

Ο 95χρονος Χούμπερτ Ζάφκε στέκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης (15/9/2016)  για εγκλήματα πολέμου στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.
Στέλεχος της Γκεστάπο, κατηγορείται για συμμετοχή στο θάνατο 3.681 ανθρώπων στο Άουσβιτς. Υπηρέτησε το καλοκαίρι του 1944 στην ιατρική μονάδα του στρατοπέδου.
http://news.in.gr/features/article/?aid=1500101457


Ο Oscar Groening (Όσκαρ Γκερινγκ)
καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου που διέπραξε στο στρατόπεδο των Nαζί στο Άουσβιτς, τον Ιούλιο του 2015 και εξέτισε την ποινή φυλάκισης που του είχε υποβληθεί από το σπίτι του. Το δικαστήριο είχε θεωρήσει τότε ότι επρόκειτο για το τελευταίο δικαστήριο που έγινε που αφορούσε το Ολοκαύτωμα. Τελικά όμως επέβαλε νέα ποινή στο "λογιστή του Άουσβιτς".
"Με βάση τη γνώμη των εμπειρογνωμόνων, το ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο καταδικασθείς είναι ικανός να εξέτισε την ποινή παρά την προχωρημένη ηλικία του", ανέφερε το δικαστήριο.
Οι δικαστές του όπως είπαν είναι απόλυτα ικανός να μπει στη φυλακή αρκεί να υπάρχει κάποιος γιατρός να τον παρακολουθεί και να παίρνει την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή, γεγονός το επιβεβαίωσε επίσης ένας γιατρός στους δικαστές, αναφέρει δημοσίευμα του AFP.
Ο Γκέρινγκ είχε παραδεχθεί ότι είναι ηθικά ένοχος για τις φρικαλεότητες που συνέβησαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου εργαζόταν αλλά ότι είναι στο χέρι του δικαστηρίου αν θα τον καταδικάσουν για εγκληματικές ενέργειες. Ήταν 21 έτους όταν πήγε ως λογιστής στο Άουσβιτς και δουλειά του ήταν να μετρά τα λεφτά που έκλεβαν οι Ναζί από τους Εβραίους και τα έστελνε στους ανωτέρους του στο Βερολίνο.
Παρόλο που ο ίδιος δεν είχε σκοτώσει κάποιον, οι δικαστές των όσων επέζησαν από το Άουσβιτς δήλωσαν ότι στην ουσία βοήθησε πάρα πολύ τους Ναζί να επωφεληθούν οικονομικά. Όσο εκείνος μετρούσε τα κλεμμένα λεφτά 300.000 αιχμάλωτοι θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων…



Ρούντολφ  Ες
Ο Ες πέρασε 41 χρόνια στη φυλακή του Δυτικού Βερολίνου, όπου και καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ειρήνης.
Ο αρχιναζιστής κρεμάστηκε σε ηλικία 93 ετών το 1987 σε ένα καλοκαιρινό σπίτι που είχαν χτίσει για αυτόν μέσα στη φυλακή.
Το ανατριχιαστικό σημείωμα που έγραψε στο γιο του από τη φυλακή γράφει: “ Κατάφερα μια φορά να φτάσω στην Αγγλία για σένα”
Επειδή ήταν πολύ ανήσυχος σχετικά με το μέλλον της Γερμανίας λόγω των σχεδίων του Χίτλερ να εισβάλει στη Ρωσία, έμαθε να πετάει και αγόρασε ένα αεροπλάνο το Μάιο του 1941. Σημειώνεται ότι ο Ες ήταν το δεξί χέρι του Χίτλερ καθόλη τη διάρκεια του Τρίτου Ράιχ το 1930 και έγινε και αναπληρωτής Φύρερ τον Απρίλιο του 1933. Παρόλα αυτά ...μπήκε στο περιθώριο μετά το ξέσπασμα του Δευτέρου Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Χίτλερ άρχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον στην εξωτερική πολιτική παρά στα εθνικά ζητήματα.
Ο Ες ήταν πολύ ανήσυχος σχετικά με τα σχέδια του Χίτλερ να εισβάλει στη Ρωσία, γιατί φοβόταν ότι η Γερμανία να βρεθεί να αντιμέτωπη με δύο μέτωπα στον πόλεμο.  Ήταν τόσο προβληματισμένος που έμαθε να πετάει, ώστε να μπορεί να πάει στη Βρετανία και να επιδιώξει ειρηνευτική συμφωνία από τη βρετανική κυβέρνηση...

Εικάζεται ότι πέταξε με ένα Messerschmitt Bf 110 στη Σκωτία σε μια προσπάθεια να προσφέρει στη Βρετανία την δυνατότητα να διαπραγματευτεί και να θέσει τέλος στο πόλεμο. Ωστόσο ξέμεινε από καύσιμα και προσγειώθηκε στο Eaglesham, 10 μίλια έξω από την Γλασκώβη. Έτσι εντοπίστηκε από έναν ντόπιο αστυνομικό και οδηγήθηκε στην φυλακή. Παράληλα, ο Χίτλερ ήταν έξαλλος μαζί με αυτή του την προδοσία.
Οι βρετανικές αρχές τον ανέκριναν επί ένα χρόνο προτού τον στείλουν σε ένα φρενοκομείο στο Monmouthshire της Ουαλίας για τρία χρόνια.
Μετά τον πόλεμο το 1945, καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε στη δίκη της Νυρεμβέργης.
Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα κατά της ειρήνης και ότι συνωμότησε μαζί με άλλους Γερμανούς ηγέτες ώστε να γίνουν αυτά τα εγκλήματα. Δεν καταδικάστηκε ωστόσο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. 
Κατά τη διάρκεια της δίκης ανέπτυξε "αμνησία" και έλεγε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί λεπτομέρειες από την περίοδο του πολέμου,
Οι δικαστές έκριναν  ότι δεν έχει χάσει τα λογικά του και τελικά απεδείχθη ότι η αμνησία ήταν ένα είδος αμυντικής τακτικής...
Οι περισσότεροι ναζί που δικάστηκαν στη Νυρεμβέργη καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ωστόσο, ο Ες αποφασίστηκε ότι έπρεπε να περάσει όλη του τη ζωή στην φυλακή του Σπαντάο στο Δυτικό Βερολίνο.
Στη φυλακή που πέρασε 41 χρόνια, ήταν πλήρως αποκομμένος από την οικογένεια του και συχνά παραπονιόταν για το φαγητό και την κατάσταση της υγείας του.
Μετά το θάνατό του, η φυλακή Σπαντάου κατεδαφίστηκε για να μην μετατραπεί σε ιερό  των νεοναζί
http://www.onalert.gr/stories/pros-pwlisi-oi-teleutaies-fwtografies-tou-es-mazi-me-ena-mistirio-simeiwma-sto-gio-tou/62481?utm_source=newsit.gr&utm_medium=Referral&utm_campaign=top5box

Γιόχαν Ρεμπόγκεν 


Πρώην φύλακας του στρατοπέδου Στούτχοφ (*). Υπηρέτησε εκεί από τον Ιούνιο του 1942 μέχρι το Σεπτέμβρη του 1944 σε ηλικία μικρότερη των 21 ετών. Δεν απέκρυψε ποτέ ότι υπηρέτησε στο Στούτχοφ, υποστήριζε ότι δεν γνώριζε τι γινόταν στο στρατόπεδο. Δικάστηκε στο δικαστήριο ανηλίκων του Μίνστερ γιατί όταν ήταν φρουρός ήταν ανήλικος.

(*) Το Στούτχοφ ήταν πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης, που άνοιξε το 1939  το Γ΄ Ράιχ εκτός γερμανικών συνόρων, στην κατεχόμενη Πολωνία. Συνολικά 110.000 άνθρωποι στάλθηκαν εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου, τουλάχιστον 65.000 άνθρωποι πέθαναν στους θαλάμους αερίων, από εκτελέσεις, κακομεταχείριση, πείνα και κρύο. Αρχικά το Στούτχοφ χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο κράτησης αιχμαλώτων πολέμου καθώς και πολωνών και νορβηγών αντιφρονούντων. Μετά το 1944 άρχισαν να στέλνονται εκεί , στο πλαίσιο της «τελικής λύσης» εβραίες από την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής.



Μαξιμιλιανός – Μαξ  Μέρτεν: «Δήμιος της Θεσσαλονίκης», «Χασάπης της Θεσσαλονίκης»

Ήταν ανώτατος εισαγγελέας της χιτλερικής Γερμανίας.
Κατά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη Σερβία και στην Ελλάδα ως ανώτερος δικαστικός σύμβουλος της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης.
Στη Θεσσαλονίκη έφτασε τον Απρίλιο του 1942. Αποστολή του ήταν η εποπτεία δίωξης των εβραίων της Μακεδονίας. Κατηγορήθηκε για τη μεταφορά 45.000 εβραίων στο Άουσβιτς, τυμβωρυχία στο εβραϊκό νεκροταφείο, εκτεταμένη λεηλασία των περιουσιών τους και κλείσιμο των επιχειρήσεών τους.
Συνελήφθη από τους Αμερικανούς το 1946. Η πρόταση των Αμερικανών για παράδοση στην Ελλάδα δεν βρήκε ανταπόκριση (1). Ελεύθερος πλέον προσλήφθηκε στο Υπ. Δικαιοσύνης και ενεπλάκη στην πολιτική με τον μετέπειτα πρόεδρο της Γερμανίας Γκούσταβ Χάινεμαν.
Το 1957, ως γραμματέας του Υπ. Δικαιοσύνης, ήλθε στην Αθήνα για να εξεταστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης του εγκληματία πολέμου Αρθούρου Μάισνεν. Ο ανακριτής τον αναγνώρισε και τηλεφώνησε στον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Τούση – Προϊστάμενο του Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου. Ο Μέρτεν συλλαμβάνεται στο γραφείο του ανακριτή.(2)
Η δίκη του άρχισε 11/2/1959 στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου. Διήρκεσε 20 ημέρες, καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη για παράνομες φυλακίσεις και εγκλεισμούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης Ελλήνων και Εβραίων, φόνους και θανάτους από ασιτία, καταστροφή του Εβραϊκού Νεκροταφείου και εκτοπίσεις σε γερμανικά στρατόπεδα.
Στις 3/11/1959 η κυβέρνηση της ΕΡΕ με νόμο αποφυλακίζει τους εγκληματίες πολέμου που είχαν καταδικαστεί και κρατούντα στις ελληνικές φυλακές παρά τις έντονες αντιδράσεις της Δημοκρατικής Ένωσης και της ΕΔΑ.
Ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε. Συνελήφθη και δικάστηκε στο Βερολίνο αλλά παρέμεινε ελεύθερος με την προϋπόθεση να παρουσιάζεται δύο φορές την εβδομάδα στην αστυνομία. Για την απελευθέρωση του Μέρτεν ήλθε στην Αθήνα ο Βάλτερ Χαλστάιν με τον οποίο ο Μέρτεν διατηρούσε κοινό δικηγορικό γραφείο.
Η απελευθέρωση συνδέθηκε 1) με την αίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή για σύνδεση Ελλάδος – ΕΟΚ και χρειαζόταν η συνηγορία των Γερμανών και 2) με την εκταμίευσης γερμανικού δανείου 200 εκ. μάρκων.
Την εποχή εκείνη εκκρεμούσαν 811 μηνύσεις κατά Γερμανών εγκληματιών πολέμου. Οι φάκελοι διαβιβάστηκαν στη Γερμανία. Καταδικάστηκε μόνο ο σφαγέας του Διστόμου.
Την ίδια εποχή οι Γερμανοί, κεφαλαιούχοι και άλλοι εγκληματίες πολέμου εκβίαζαν για άρνηση επενδύσεων αν συνεχιζόντουσαν οι διώξεις Γερμανών υπηκόων.
Αργότερα ο Καραμανλής δήλωνε για τον Μέρτεν: «τον απολύσαμε γιατί επεκράτησεν η άποψις ότι χάριν των σχέσεων των δύο χωρών έπρεπε να τερματιστεί το παρελθόν». Ο ίδιος το 1958 είχε υποσχεθεί στον πρόεδρο Αντενάουερ  ότι θα ανέστελλε όλες τις διώξεις και θα απελευθέρωνε τον Μέρτεν. Το 1959 κατέθεσε νομοσχέδιο με το οποίο νομοθετούσε την αυτοδίκαιη αναστολή κάθε δίωξης, χωρίς να απαιτείται απόφαση δικαστηρίου, Γερμανών υπηκόων φερόμενων ως εγκληματιών πολέμου καθώς και η εκτέλεση κάθε ποινής η υπόλοιπου αυτής.
Tότε Times έγραψαν: «Η Ελλάδα αμνηστεύει τους σφαγείς της».
Το 1960 η εφημερίδα «Ηχώ του Αμβούργου» και το περιοδικό
Der Spiegel δημοσίευσαν αφηγήσεις του Μέρτεν σύμφωνα με τις οποίες ο πρωθυπουργός Καραμανλής, ο υπουργός εσωτερικών Δημήτρης Μακρής, η σύζυγός του Δοξούλα, ο υπουργός άμυνας Γιώργος Θέμελης και ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Τούσης «ήταν έμμισθοι συνεργάτες των γερμανικών αρχών κατοχής και για τις πολύτιμες πληροφορίες που είχαν δώσει, σχετικά με την Αντίσταση, πήραν ανταμοιβή από τις κατασχεμένες περιουσίες των εβραίων».
Ο Καραμανλής μεταξύ άλλων ανέφερε: «η κυβέρνησις ευθύς εξ αρχής ενημέρωσεν την κοινήν γνώμην επί της αθλίας αυτής υποθέσεως. Και δια της προσφυγής των θιγομένων ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης και της ψήφισης ειδικού νόμου επιτρέποντος εις τον εν λόγω εγκληματία πολέμου να προσέλθη εις την Ελλάδα και να επιβεβαιώσει τας κακοηθείας του, εδημιούργησε όλας τα προϋποθέσεις δια την πλήρην διαφώτισιν της κοινής γνώμης…».
Το 1961 ο Μέρτεν αρνήθηκε να καταθέσει στα γερμανικά δικαστήρια δηλώνοντας ότι δεν εμπιστεύεται τη γερμανική δικαιοσύνη. Το Νοέμβρη του 1961 καταδικάστηκε ερήμην σε 4-ετή φυλάκιση και καταβολή 70.000 δρχ για συκοφαντική δυσφήμιση.
Πέθανε 21/9/1971.



Ζακ Βασέρ

Συνεργάτης των ναζιστών, είχε καταφέρει να διεισδύσει σε πολλά αντιστασιακά δίκτυα, συμμετείχε στα βασανιστήρια στην οδό  ντε λα Πρεφεκτίρ που ήταν το περιφερειακό διοικητήριο των Ναζί στη Δ. Γαλλία. Μετά την απελευθέρωση του αποδόθηκαν 430 συλλήψεις, 310 εκτοπίσεις και 230 θάνατοι. Το 1962 εντοπίστηκε και συνελήφθη στη Γενεύη. Η δίκη του ξεκίνησε στο Παρίσι την 20/10/1965. Η επιζήζασα των ναζιστικών στρατοπέδων Νοελά Ρουζέ ήταν μία εκ των 190 μαρτύρων κατηγορίας. Ο γενικός εισαγγελέας ζητεί τη θανατική ποινή. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον καταδικάζει στη λαιμητόμο. Το Φεβρουάριο του 1966 μετατρέπει τη θανατική ποινή καθώς και την ποινή ενός άλλου συνεργάτη των Ναζί του Ζαν Μπαρμπέ, σε ισόβια. Ο Βασέρ δεν μεταμελήθηκε ποτέ. Θα μείνει στη φυλακή μέχρι τον Οκτώβρη του 1983. Η Νοελά  δεν θα σταματήσει ποτέ να προσπαθεί να τον μεταπείσει αλλά και να ζητεί την κατάργηση της ποινής του θανάτου.  


ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΡΑΙΜΑΝ

Ιδρυτές ήταν ο Αλμπερτ ο πρεσβύτερος και Άλμπερτ ο νεότερος.
Ελέγχουν τις εταιρίες
Calgon, Clearasil, Sagrotan και πολλές συμμετοχικές.
Χρηματοδοτούσαν τον Χίτλερ και πριν γίνει Φύρερ. Ενίσχυσαν το ναζιστικό καθεστώς. Ήταν εκ πεποιθήσεως ναζιστές επιχειρηματίες.
Η εμπορική τους επιτυχία οφείλεται στη συνεργασία τους με το ναζιστικό καθεστώς που εξόντωσε τους εβραίους ανταγωνιστές και στη χρησιμοποίηση καταναγκαστικής εργασίας αποδεχόμενοι και βασανιστήρια αιχμαλώτων πολέμου.
Οι δύο Ράιμαν καταδικάστηκαν το 1947 για ναζιστική δράση από δικαστήριο του Λούντβιγκσχαφεν που ανήκε στη γαλλική ζώνη. Η έφεση εκδικάστηκε στη Χαϊδελβέργη, που ήταν στην αμερικανική ζώνη, του χαρακτήρισε «συνοδοιπόρους» με αποτέλεσμα να κρατήσουν την επιχείρηση. 


(1) Σύμφωνα με Συμφωνία που είχαν υπογράψει οι σύμμαχοι το έτος 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξη των εγκλημάτων.

(2) Η Ελλάδα είχε προτείνει να δικαστούν οι υποθέσεις εγκληματιών πολέμου στη Γερμανία και να εξεταστούν από τη γερμανική δικαιοσύνη. Μέχρι το 1952 είχαν σταλεί 250 υποθέσεις και το 1954 ζητήθηκε να σταλούν ακόμη 250 από τις 600 που παρέμειναν στα αρχεία του Υπ. Δικαιοσύνης. Απάντηση δεν δόθηκε ποτέ και η Γερμανία ζήτησε από τις Ελληνικές αρχές να αναβληθούν οι διώξεις των εγκληματιών πολέμου.
πηγή ΤΑ ΝΕΑ 31/1/2019



Labels: