Νεοφιλελευθερισμός

Εμπνευστές του νεοφιλελευθερισμού ήταν ο νομπελίστες Φρίντριχ Χάγιεκ και ο μαθητής του Μίλτον Φρίντμαν επίσης νομπελίστας.

Χρηματοδοτούνται από μεγάλες με εταιρίες και τράπεζες, Χρηματοδοτούνται επίσης δεξαμενές σκέψεις, πανεπιστήμια , δημοσιογράφοι και ομάδες λόμπι για να ασκούν πιέσεις υπέρ του νεοφιλελευθερισμού.

Εφαρμόστηκε από τον Ρήγκαν, 1979, τη Θάτσερ και τον Πινοσέτ. Δημοκρατικοί ηγέτες και κόμματα "μόλυναν" τις θέσεις τους με νεοφιλελεύθερες ιδέας.

Οι επενδύσεις έχουν στόχο την ευημερία των ολίγων

Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Στη φορολογική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού οι πλούσιοι πληρώνουν λιγότερα και οι φτωχοί περισσότερα.

Αποδυναμώνουν το κράτος πρόνοιας, τη δυνατότητα του κράτους να εισπράττει φόρους, να προστατεύει τους εργαζόμενους και να ρυθμίζει την κίνηση των κεφαλαίων.

Τάσσονται υπέρ της κατάργησης των ρυθμιστικών αναχωμάτων. Βρίσκονται πίσω από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, την εκλογή Τζόνσον, Τραμπ, Μπολσονάρο, Μπερλουσκόνι, κ. αλ.

Στον πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού βρίσκεται η φαντασίωση διαφυγής από τη δημοκρατία, τη φορολογία, τις κρατικές ρυθμίσεις, το διεθνές δίκαιο και τις κοινωνικές υποχρεώσεις.

Λειτουργεί ως αντλία μεταφοράς πλούτο από τους φτωχούς στους πλούσιους.

Ευημερούν μόνο πλούσιοι.

Ισχυρίζονται λανθασμένα ότι ο πλούτος που γεννιέται από τους νικητές πλούσιους θα διαχέεται προς τα κάτω ώστε να πλουτίζουν και οι υπόλοιποι.

Με τις ιδιωτικοποιήσεις εξαγοράζονται τα δημόσια αγαθά.

Η αγορά αποφασίζει σημαίνει ότι αποφασίσουν αυτοί που έχουν περισσότερα χρήματα.

Κυριαρχεί η οικονομία της πολιτικής. Η πολιτική εξουσία υποτάσσεται της οικονομικής.

Η απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό είναι η ενημέρωση για τους σκοπούς του, τις μεθόδους που χρησιμοποιεί και φυσικά η ανατροπή τους με κινηματική και πολιτική δράση, χωρίς να ξεχνιέται η καταστολή και η βία που είναι η άλλη πλευρά του νεοφιλελευθερισμού.