Ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης

το μακρινό 2014 προσφέρθηκε να ανοίξει ξανά, με πρωτοβουλία του τον ιστορικό κινηματογράφο «Αλκυονίς».

Την Θέση του αυτή υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό δεκάδες προσωπικότητες του πολιτισμού.

Ήταν η εποχή ο κινηματογράφος – σύμβολο απειλείτο με έξωση καθώς ο ιδιοκτήτες του ήθελε τον μετατρέψει σε ΣΜ. Ο κινηματογράφος είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του το 1969, όταν ο μηχανικός Βαγγέλης Σιδέρης αποφάσισε να λειτουργήσει ένα κινηματογράφο με καλλιτεχνικά κριτήρια. Τελικά ο κινηματογράφος μετατράπηκε σε κέντρο ανεξάρτητου κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος έκλεισε το 1991.

Εικοσιτρία χρόνια μετά, το 2014, ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης αναγεννά τον ιστορικό κινηματογράφο, επαναφέρει τα ξύλινα καθίσματα, αναδεικνύει τα καλλιτεχνικά του και ιστορικά του χαρακτηριστικά. Καθιερώνει εισιτήριο για ανέργους, φιλοξενεί εκδηλώσεις με σχολεία, εικαστικές εκδηλώσεις και παρουσιάσεις βιβλίων.

Κάθε παράσταση ήταν και μια αντιδικτατορική εκδήλωση. Οι θεατές χειροκροτούσαν, άλλοτε ανοικτά και άλλοτε κάτω από τα καθίσματα. Στην ταινία «Ο Βαρθολομαίος», Μανούσου Μανουσάκη, η οποία είχε λογοκριθεί δύο φορές, οι θεατές τραγούδησαν το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί». Εκεί προβλήθηκε κατά αποκλειστικότητα «Η αναπαράσταση» Θ. Αγγελόπουλου, με μεγάλη επιτυχία. Εκεί κατάφυγαν τις Ημέρες του Πολυτεχνείου δεκάδες συμμετέχοντες που καταδιώκονταν.

Η φίλη Β.Μ γράφει: Είναι γνωστός ο κ. Κοσσυβάκης και η συνεισφορά του στον χώρο της κινηματογραφίας, καθώς και η μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει να κρατήσει έναν ιστορικό κινηματογράφο τέχνης και να δώσει πνοή σε μια υποβαθμισμένη πλέον γειτονιά!

Ο Ιδιοκτήτης του Αλκυονίς επέμεινε στην πώληση του ακινήτου. Η πολιτεία αδιαφόρησε. Οι κάτοικοι της περιοχή ξεσηκώθηκαν. Η αίθουσα μετατράπηκε σε θέατρο.