Wednesday, April 30, 2014

ΚΑΘΕΝΑΣ, ΚΑΠΟΙΟΣ, ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

«Έπρεπε να γίνει μία σημαντική δουλειά για βελτίωση της εξυπηρέτησης πελατών και ο Καθένας ήταν βέβαιος ότι θα την έκανε Κάποιος.

Ο Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την είχε κάνει, αλλά κανένας δεν την έκανε.

Ο Κάποιος θύμωσε γι΄ αυτό, διότι ήταν δουλειά του Καθένα.

Ο Καθένας σκέφθηκε ότι θα μπορούσε να την κάνει ο Οποιοσδήποτε αλλά ο Κανένας δεν φαντάστηκε ότι δεν θα την έκανε ο Καθένας

Κατάληξαν, λοιπόν, ο Καθένας να κατηγορεί τον Κάποιον, επειδή Κανένας δεν έκανε αυτό που ο Οποιοσδήποτε μπορούσε να είχε κάνει».  


Labels:

Sunday, April 20, 2014

«ΑΓΓΕΛΟΣ ή ΔΑΙΜΟΝΑΣ Ο Αμφιλεγόμενος πατέρας μου …» Ιωάννης Βουλπιώτης

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα από μια ανιστόρητη συγγραφέα. Η άποψή της ότι ούτε η ειδικότητά της ούτε η φιλοδοξία της ήταν να ασχοληθεί με την ιστορία δεν αμβλύνουν το πρόβλημα.
Δεν θα μπορούσε ποτέ να καταδικαστεί ένας άνθρωπος που τόσο πολλά τους πρόσφερε. Χαρακτηριστική είναι πρόσφατη δήλωση της συγγραφέως «ότι έσωσε τη Χώρα από τον κομουνισμό» (*). Aλλωστε ελάχιστοι δωσίλογοι και ταγματασφαλίτες καταδικάστηκαν. Οι περισσότεροι κατέλαβαν θέσεις στη κρατική διοίκηση, άλλοι έγιναν βουλευτές και άλλοι επιχειρηματίες με δανεικά και αγύριστα.
Γράφεται ότι προστάτευσε κυνηγημένους αλλά δεν γράφεται τίποτα για τα εκατομμύρια θύματα των ναζιστών, τα εγκλήματα των ταγμάτων ασφαλείας και τα εγκλήματα των νικητών στη Χώρα.

Ο Ιωάννης Βουλπιώτης δεν ήταν ούτε άγγελος ούτε δαίμονας. Ήταν ένας επιχειρηματίας με αντικομουνιστική ιδεολογία γιατί αυτή εξυπηρετούσε  τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Αν τα συμφέροντά του αυτά τα εξυπηρετούσε μια άλλη ιδεολογία αυτή θα είχε.
Είχε επιτυχημένες και πρωτοποριακές για την εποχή σπουδές στη Γερμανία. Το αντίθετο ίσως θα ήταν προβληματικό γιατί ως γνωστόν οι καλές σπουδές έχουν σχέση και με την αφετηρία.

Εργάστηκε στη Ζίμενς και παντρεύτηκε τη μικρότερη κόρη (ασθενής όπως φάνηκε εκ των υστέρων) του εργοδότη του Χέρτα Ζίμενς . Γέννησε μια κόρη μαζί της.
Υπήρξε γερμανόφιλος (γιατί έτσι του επέβαλαν τα επαγγελματικά συμφέροντα), κατείχε γερμανικό διαβατήριο (άραγε τις είδους εθνικά αισθήματα του είχε κληροδοτήσει ο στρατηγός πατέρας του και τι ευσυνείδητος έλληνας ήταν με γερμανικό διαβατήριο), υπήρξε  ασυγκίνητος και σπάνια συμπονετικός.
Άλλαξε τακτική όταν κατάλαβε την επερχόμενη ήττα των γερμανών ναζιστών και προσπαθούσε να βρει προσβάσεις στην Αγγλική Διοίκηση. Η περίπτωση Γιάννη Αργύρη - Ιωάννη Χατζηαργύρη – γαμπρός του πρέσβη Ραγκαβή στη Γερμανία) θεωρήθηκε μια καλή ευκαιρία για τις Αγγλικές αρχές για την μεταστροφή.
Υπήρξε συνομιλητής του Χίτλερ και άλλων ναζιστών.
Κατά την μεταξική δικτατορία βρέθηκε στην Ελλάδα ως αποκλειστικός αντιπρόσωπος της Ζίμενς  - Τελεφούνκεν – AEG και ανεπιφύλακτη πληρεξουσιότητα για διαχείριση των συμμετοχών του συγκροτήματος.
Οι πολιτικές αλλαγές και ο πόλεμος τον ανησυχούσαν γιά την τύχη των επιχειρήσεών του.

Συνδεόταν με μιά αινιγματική φιλία από χρόνια με τον ρασοφόρο Δημήτριο - Ντέιβιντ Μπάλφουρ, ο οποίος ήταν πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σερβις. Φαίνεται να "ασπάστηκε" την Ορθοδοξία γιά κατασκοπευτικούς λόγους, αποσχηματίστηκε μετά τη διαφυγή του στη Μέση Ανατολή. Επέστρεψε στην Ελλάδα άλλοτε ως ένστολος και άλλωτε ως διπλωμάτης.
Τον συναντούσε συχνά στο παρεκκλήσιο του Ευαγγελισμού.

Ο Βουλπιώτης όφειλε στον Μπάλφουρ τη μη καταδίκη του από τα δικαστήρια δοσιλόγων, στα οποια επανειλημμένα είχε προσαχθεί. Ο Μπάλφουρ είχε εξασφαλίσει την παρουσία Βρεταννών αξιωματικων ως μαρτύρων υπεράσπισης στις δίκες του.

Είχε δυσκολίες στις επαγγελματικές του δραστηριότητες λόγο της αγγλόφιλης μεταστροφής του γερμανόφιλου Μεταξά αλλά και γιατί αρνήθηκε να τον χρηματίσει (περιστατικό Διάκου, εμπίστου του Μεταξά).
Ανέχθηκε πολλές προσβολές από τον Μανιαδάκη προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του.
Δρούσε στο παρασκήνιο, το προσκήνιο δεν τον συγκινούσε και δεν είχε πολιτικές φιλοδοξίες.
Διατηρούσε σχέσεις με υπουργούς και στελέχη των κατοχικών δασολογικών κυβερνήσεων και όχι μόνον αυτούς.
Διεζευγμένος πλέον συνδέεται με την Ελεν Ευγενίδη (μητέρα της συγγραφέως).

Μετά τη γερμανική κατοχή γίνεται γενικός διευθυντής τη Ανώνυμης Εταιρίας Ραδιοφώνου Ελλάδος την οποία και στελεχώνει με δικούς του ανθρώπους (**). Κίνηση που θα τον καθιστούσε κυρίαρχο στην ελληνική κοινή γνώμη από την προπαγάνδα που θα ασκούσε.
Είχε στενές σχέσεις  με τους διπλωμάτες και στρατιωτικούς της γερμανικής πρεσβείας, έδινε πληροφορίες, αντάλλασε απόψεις, ζητούσε την προστασία τους και κατέφευγε εκεί όταν είχε επαγγελματικές δυσκολίες.
Προσπαθούσε να επηρεάσει καταστάσεις μέσω γνωστών και φίλων (αποτροπή εισβολής των Ιταλών – πολιτικοποίηση κυβέρνησης δωσίλογων με λύση Πλαστήρα ή Κώστα Κοτζιά).
Επέμενε για την ίδρυση των ταγμάτων ασφαλείας τα οποία και χρηματοδότησε μαζί με άλλους (μαυραγορίτες).
Στο σπίτι του δημιουργήθηκε ο ΕΔΕΣ με μόνιμο αρχηγό τον Πλαστήρα (ζούσε στο Παρίσι)  ό οποίος τον είχε εξουσιοδοτήσει και να τον εκπροσωπεί.
Γραμματέας  του ήταν κατ΄ αρχήν  η γερμανίδα Ελεν (η οποία μετακινήθηκε από τη Γερμανία) και στη συνέχεια η Λουκία (σύζυγος του χαρτοπαίκτη Ζέρβα).
Όταν ο Ζέρβας άρχισε την αντιστασιακή δράση η Λουκία έφυγε και ο Βουλπιώτης πήρε αποστάσεις από την οργάνωση.
Ήταν πλούσιος ζούσε άνετη ζωή με ακριβά ποτά, πούρα, νυκτερινά κέντρα θεάματα , ταξίδια κ. άλ.
«… είχε δύο θυρίδες σε Ελβετική τράπεζα η μία με μετοχές χρεόγραφα, και χρυσές λίρες και η άλλη διαμάντια πολύτιμους λίθους και χαρτονομίσματα σε συνάλλαγμα».
Ένα επιχείρημα της αθώωσής του ως δωσίλογος ήταν και το ότι μετά τον πόλεμο βγήκε με μικρότερη περιουσία. Σωστό επιχείρημα εφ΄ όσον ήταν αληθείς οι προπολεμικές δηλώσεις του.
Γιά την κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας, το επισιτιστικό δηλ. το λιμό του 1941 – 42 ήταν αδιάφορος η τον απασχολούσαν μόνο θεωρητικά.

Με έξυπνο τρόπο παρουσιάζεται η εκπόρνευση ελληνίδων με τους κατακτητές.

Ο Ιωάννης Βουλπιώτης ήταν αμετανόητος, του χορηγήθηκε διπλωματικλό διαβατήριο και διαπραγματεύθηκε ξανά της Ζϊμενσ και Τελεφούνκεν.

Εξέτισε πολύμηνη φυλάκιση για συκοφαντική δυσφήμιση σε αγροτικές φυλακές.

Πέθανε το Σεπτέμβρη του 1999.
 
«ΑΓΓΕΛΟΣ ή ΔΑΙΜΟΝΑΣ
Ο Αμφιλεγόμενος πατέρας μου …»
ΙΖΑΜΠΕΛΑ ΠΑΛΑΣΚΑ
Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ


ΥΓ
- Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου δεν υπάρχει ένας λόγος συμπάθειας για τους ηττημένους αλλά και μια έκφραση συγνώμης προς τις οικογένειες των θυμάτων του ναζισμού και ειδικότερα των ταγμάτων ασφαλείας και όχι μόνον. 
- Το βιβλίο έχει μόνο τις φωτογραφίες των εξωφύλλων έχει τυπωθεί σε σκληρό χαρτί (στυπόχαρτο?).
- Βιβλία που αναφέρονται σε οικογενειακές «αγιογραφίες» καλόν είναι να διανέμονται δωρεάν.
- Θα περίμενε κανένας να αναφερθεί στη συμβολή της Ζίμενς στην πολεμική μηχανή των ναζιστών γερμανών και όχι μόνο και αν τιμωρήθηκε κανένας απο αυτούς. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να το κάνει ερευνώντας τα οικογενειακά αρχεία.
-
Η αφήγηση έχει μικρή ιστορική σημασία. Ερώτημα είναι αν ενδιαφέρει τον μέλλοντα ιστορικό.

(*) -  Αν ήθελε το ΕΑΜ να καταλάβει την εξουσία θα μπορούσε να το κάνει στο διάστημα12/10 (που αποχώρησαν ηττημένοι οι γερμανοί ναζιστές) μέχρι 15/10/44 ( απόβαση αγγλικών στρατευμάτων).
΄Ομως η ηγεσία του παρέμεινε σταθερή στις ιδρυτικές του αρχές (εθνική ενότητα, εθνική συμφιλίωση, δημοκρατική εξέλιξη της Χώρας,
ελεύθερες εκλογές και δημοκρατία) που κόστισαν την ήττα αλλά και ανυπολόγιστες θυσίες και θανάτους μελών και φίλων του ΕΑΜ απο τους δημίους τους.
Ιδιαιτερα σημειώνεται ότι παρά το ότι ο ένοπλος αγώνας φούντωνε σε όλη την Ελλάδα στην ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ απουσίαζε η προοπτική του ένοπλου αγώνα.
Δεν συνέδεσε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τη νίκη του με ζητήματα εξουσίας και καπιταλιστικής ανατροπής.
- Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολουθησε εξυπηρέτησε συμφέροντα ΄Αγγλων. Γιατί μόνο ύστερα από ένα εμφύλιο θα μπορούσε να καμφθεί το φρόνημα του 90% των Ελλήνων που είχαν οργανωθει στο ΕΑΜ αλλά και για να περάσει η Χώρα από την Αγγλική στην Αμερικάνικη επιρροή. Οι ΄Αγγλοι και οι συνεργάτες τους εκμεταλλεύτηκαν τα λάθη της ηγεσίας του ΚΚΕ και αιματοκύλισαν τη Χώρα. Αινιγματική ήταν και η στάση της Ρωσίας (τότε ΕΣΣΔ) και του ΚΚΣΕ ως προς την αποτροπή του Ελληνικού Εμφυλίου.
Αβέβαιες υποσχέσεις επαναστατικής αλληλεγγύης στην αρχή, "αναδίπλωση" των αντάρτικων δυνάμεων αργότερα.

(**) 1) Σίτσα Καραισκάκη
: χιτλερική, προσωπική βοηθός του Γκέμπελς στο γερμανικό υπουργείο προπαγάνδας. Ο γερμανός συζυγός της Μπάχμαν ήταν βιομήχανος. ΄Εζησε στην Ανατολική Γερμανία χωρίς να γίνει γνωστό το παρελθόν της. Τη δεκαετία του 1960 κατάφερε να πάρει διαβατήριο, επέστρεψε στην Ελλάδα, είχε όμως αμνηστευθεί καθώς είχε καταδικαστεί σε θάνατο για προπαγάνδα υπέρ των γερμανών. Έβγαλε πολλά βιβλία μετά την επιστροφή της, βραβεύτηκε? από την Εστία Νέας Σμύρνης και πέθανε το 1984 στι Νέο Φάληρο.

2) Γεώργιος  Κυριάκης
Ο αδελφός του Ευάγγελος ή Άγγελος παρέμεινε πιστός χιτλερικός μέχρι την κατάρρευση της Γερμανίας. Συνδεόταν με τον Γκέμπελς. Διατήρησε το πόστο του εκφωνητή της ελληνόφωνης προπαγανδιστικής εκπομπής μέχρι τους πρώτους μήνες του 1945, όπότε σκοτώθηκε στους δρόμους του Βερολίνου μαζί με τη γυναίκα του που έσπρωχνε το καροτσάκι με το μωρό τους ύστερα από συμμαχικό βομβαρδισμό. 


Labels: ,

Sunday, April 13, 2014

ΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ KAI ΑΛΛΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

“Το 1946, ένα χρόνο μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης, θα καθίσουν στο εδώλιο οι οικονομικοί εγκληματίες . 
Διατυπώθηκαν κατηγορίες σε γιατρούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς και ειδικά σε βιομήχανους (IG Farben που μετά διασπάστηκε στις: Bayer, BASF & AGFA, την ΚΡΟΥΠ κ. άλ.).
Οι άνθρωποι αυτοί κατηγορήθηκαν ως κύριοι υπεύθυνοι για την πρόκληση στην ανθρωπότητα του πιο καταστροφικού πολέμου στη σύγχρονη ιστορία.
Το βασικό πρόβλημα του δικαστηρίου ήταν το γεγονός ότι για να καταδικάσει τους υπεύθυνους για την άνοδο του ναζισμού έπρεπε να καταδικάσει τον καπιταλισμό.
Προσπάθησαν να βρουν υπεύθυνους για να μην κατηγορήσουν το οικ. σύστημα. Κατηγόρησαν ηγέτες και στελέχη και σε αυτούς επέβαλαν ποινές. Ο Κρουπ (πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων εκείνη την εποχή) καταδικάστηκε σε ήπια ποινή. Οι συγκατηγορούμενοι του αφέθηκαν ελεύθεροι μετά το 1951 και με τη διαμεσολάβηση του  διορισμένου από τις ΗΠΑ ανώτερου επίτροπου Τζον ΜακΛοι (τραπεζίτης, γνώριμος του Χίτλερ και δικηγόρος της IG Farben)».
 "ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΕ"
http://infowarproductions.com/fasismosae/

Στο εδώλιο δεσμοφύλακας του Άουσβιτς
Ενώπιον της Δικαιοσύνης οδηγείται ο 94χρονος Ράινχολντ Χάνινγκ, που κατηγορείται ότι ως δεσμοφύλακας στο Άουσβιτς είχε ευθύνη ειδικά στην «Ουγγρική Σφαγή», τη μαζική εξόντωση εβραίων της Ουγγαρίας μεταξύ 1943 και 1944.
Ο Χάνινγκ παραδέχεται ότι ήταν φύλακας, αλλά αρνείται ότι είχε εμπλοκή στις ίδιες τις δολοφονίες - κάτι που δεν έχει εμποδίσει την καταδίκη στις δύο ανάλογες περιπτώσεις του Ντέμιανουκ και του Γκρόνινγκ, καθώς πλέον τα γερμανικά δικαστήρια δέχονται ότι ο καθένας στα ναζιστικά στρατόπεδα έβαλε το «λιθαράκι» του στην κτηνωδία, όσο τετριμμένος κι αν ήταν ο ρόλος του.
Η δίκη του Χάνινγκ ξεκινά την Πέμπτη στο Ντέμολντ της Γερμανίας με την κατηγορία της συνέργειας σε δολοφονία για 170.000 περιπτώσεις. Παρόντες, ως μάρτυρες κατηγορίας, θα είναι και επιζώντες του στρατοπέδου.
Το ενδιαφέρον για τη δίκη είναι τέτοιο που το δικαστήριο χρειάστηκε να νοικιάσει μεγαλύτερη αίθουσα, που θα μπορεί να χωρέσει συγγενείς θυμάτων και δημοσιογράφους.
Ο ίδιος αναγνωρίζει μεν ότι ήταν φύλακας με τα SS στο Άουσβιτς, υποστηρίζει όμως ότι ο ρόλος του περιορίστηκε στην καταγραφή των κρατουμένων και δεν είχε σχέση ούτε καν με τα υλικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν στην εξόντωση. 
Το όνομά του Χάνινγκ βρισκόταν σε λίστα περίπου 30 ατόμων ως συνεργάτες στα στρατόοπεδα, η οποία είχε παραδοθεί πριν τέσσερα χρόνια στη γερμανική εισαγγελία από το Ίδρυμα για τη Διαλεύκανση των Ναζιστικών Εγκλημάτων.

Μέχρι στιγμής, από τη λίστα εκείνη έχει κλείσει μόνο η υπόθεση του Γκρόνινγκ, ενώ σύντομα προγραμματίζονται οι δίκες δεύτερου φύλακα, του (Ερνστ Τ., στο Χάνου), του Χούμπερτ Τσ. (του «τάγματος κααριότητας», στο Νόιμπραντερμπουργκ) και μίας ασυρματίστριας (στο Κίελο).
http://news.in.gr/world/article/?aid=1500057531

Ρενέ Μπουσκιέ:
πολιτικός διοικητής της Γαλλικής αστυνομίας το 1945 καταδικάστηκε για το ρόλο του στην κατοχή σε 5 χρόνια στέρησης των πολιτικών και επαγγελματικων δικαιωμάτων. Το 1958 αμνηστεύθυθηκε. Ο όμοιός του Μορίς Παπόν, αστυνομικλος στο Μπορντό επικεφαλής της Υπηρεσίας Εβραικών Υποθέσεων και υπεύθυνος για την αποστολή περίπου 1600 Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συνλεχισε τη σταδιοδρομία του στον κρατικλο μηχανισμό.


Ο 95χρονος Χούμπερτ Ζάφκε στέκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης (15/9/2016)  για εγκλήματα πολέμου στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.
Στέλεχος της Γκεστάπο, κατηγορείται για συμμετοχή στο θάνατο 3.681 ανθρώπων στο Άουσβιτς. Υπηρέτησε το καλοκαίρι του 1944 στην ιατρική μονάδα του στρατοπέδου.
http://news.in.gr/features/article/?aid=1500101457


Labels: