Saturday, August 09, 2014

NIKOΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΧΩΡΑ

Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη (27/4/1903).Το 1924 ήλθε στην Ελλάδα. Είχε φοιτήσει στο ΚΟΥΤΒ.

Στην αρχή του 1926 απέδρασε από το Γεντί Κουλέ και φυγαδεύτηκε από το ΚΚΕ στην τότε ΕΣΣΔ. Δεύτερη απόδραση όταν ξαναπιάνεται στη Θεσσαλονίκη (δικτατορία Πάγκαλου) από το μυστικό χωροφύλακα Παπά. Τον ρίχνει σε ένα βαθύ λάκκο όταν περνούσαν δίπλα και συνεχίζει την παράνομη δράση του. Τρίτη απόδραση, τέλος 1926, στον Πειραιά κατηγορούμενος για συμμετοχή στο φόνο του αρχειομαρξιστή Γεωργοπαπαδάτου. Στραμπουλίζει το χέρι του χωροφύλακα που τον πιάνει και δραπετεύει. Τέταρτη απόδραση όταν συλλαμβάνεται στο Βόλο, στα μέσα του 1927, γραμματέας της Κ.Ο. στην περιοχή της Θεσσαλίας. Προθυμοποιείται δήθεν να δείξει στη χωροφυλακή το σπίτι όπου κρυβόταν  και δραπετεύει στο δρόμο που τον πήγαιναν. Πέμπτη δραπέτευση όταν ξαναπιάνεται τέλος του 1928 στο Βόλο.

 

Κατέλαβε τη θέση του μέλους της ΚΕ της ΟΚΝΕ με διορισμό (κοπτάτσια). Οι ακριβείς διαδικασίες για την ανάληψη της θέσης του ΓΓ του ΚΚΕ από το Ν.Ζ. δεν είναι γνωστές. ΄Εχει γραφεί ότι η τοποθέτηση του Ν.Ζ. στη θέση του γραμματέα της Κ.Ε. είχε αποφασιστεί από την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κ.Δ.). Ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ το 1931.
Ήταν γραμματέας του ΚΚΕ από 1931 – 1935 και Γ.Γ. (7ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ) από το 1936 – 1941 σε ηλικία 28 ετών. Το 1941 η ασφάλεια των Αθηνών τον παραδίδει στη ΓΚΕΣΤΑΠΟ.

 

Στην κρίση του ΚΚΕ στη δεκαετία του 1920 κυριαρχεί των «Αρχειομαρξιστών» (σύνθημα τους ήταν πρώτα μόρφωση και ύστερα δράση), το ΚΚΕ είναι αποσπασμένο από τη Ελληνική πραγματικότητα και ο Ν.Ζ. αγνοούσε βασικά οικονομικά προβλήματα του τόπου.  
Κατά την ίδια δεκαετία διαμορφώνεται η σταλινική φράξια στο ΚΚΕ με παρεμβάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ιδεολογικά προσδιορίζεται από τη στάση του απέναντι στο διαμορφούμενο τότε τροτσκιστικό ρεύμα.

 

Κατά τη «σταλινοποίηση» του ΚΚΕ, συκοφάντησε, σπίλωσε, διέγραψε συντρόφους του, πολιτικούς ανταγωνιστές η διαφωνούντες. Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης των διαφωνιών χαρακτήριζε όλη τη σταλινική ομάδα.
 

Το γράμμα του «Προς το λαό της Ελλάδος»,
τρείς ημέρες (31/10/1940) μετά το τελεσίγραφο
των Ιταλώναποτελεί ένα από τα καλύτερα
«πατριωτικά» κείμενα που έχει γραφεί ποτέ.

Γιατί ανταποκρινόταν στο παλλαϊκό αίσθημα για πανεθνική αντιμετώπιση των φασιστικών στρατευμάτων. Σηματοδότησε την ίδρυση του ΕΑΜ και του Έπους της Εθνικής Αντίστασης.     

 

Ίσως άθελα του, με τις παλινωδίες του, τα λάθη του, την απειρία του λόγο της μακρόχρονης απουσίας του από το λαϊκό κίνημα (9 χρόνια στην Κέρκυρα και στο Νταχάου), το Ιστορικό Κίνημα της Εθνικής Αντίστασης, το Δεκέμβρη του 1944 οδήγησε τη Χώρα στο Εμφύλιο. «Έπαιξε το παιχνίδι» της ελληνικής δεξιάς, των Άγγλων και των Αμερικάνων αργότερα οι οποίοι επεδίωκαν τον Εμφύλιο γιατί μόνον με αυτόν τον τρόπο θα έκαμπταν το φρόνημα των συμμετεχόντων στο ΕΑΜ.

Προσπαθούσε να ευθυγραμμίζεται με την πολιτική της τότε ΕΣΣΔ, του ΚΚΣΕ και της Κ.Δ.

Υπέταξε τα συμφέροντα της Ελληνικής Αριστεράς στις σχέσεις με την ΕΣΣΔ.


Έχει πλήρως την ευθύνη γιά την απόφαση του δεύτερου ένοπλου αγώνα, την πορεία και την εξέλιξη του πολέμου.
Eίχε την προτροπή του Στάλιν.
Συναντήθηκε με το Στάλιν (αλλά και με τον Τίτο και το Δμητρώφ) ο οποίος συμφώνησε στην ανάπτυξη ενός ένοπλου κινήματος και τον προειδοποίησε να είναι προσεκτικός για να αποφύγει τη στρατιωτική επέμβαση των Βρετανών.
 
Απέκρυψε μήνυμα του Στάλιν γιά αναδίπλωση των δυνάμεων του ΔΣΕ στην Αλβανία το 1948. Μετά από αυτή τη στάση του Στάλιν έπρεπε να διακόψει άμεσα τον ένοπλο αγώνα γιά να αποφευχθεί η σφαγή του 1949 που ακολούθησε.
Ο Στάλιν ήθελε να αποφύγει γενικότερη σύρραξη μετά την εμπλοκή των αμερικάνων στον ελληνικό εμφύλιο, άλλωστε ο ένοπλος αγώνας είχε εκπληρώσει την αποστολή του και η Κίνα αρκούσε γιά την ενίσχυση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. 

Πίστευε ότι:
- αν κέρδιζε θα είχε την αναγνώριση των ΚΚΣΕ – ΕΣΣΔ,
- θα επαναλάμβανε την επιτυχία του ΕΑΜ.

- αν δεν υπογραφόταν η Συμφωνία της Βάρκιζας η Χώρα δεν θα οδηγείτο στον Εμφύλιο. 
- η ΕΣΣΔ δεν θα άφηνε τη βασική αντίπαλο , την Αμερική, να εγκατασταθεί στην Ελλάδα χωρίς αποφασιστική αντίδραση.

Κράτησε ενωμένο το ΚΚΕ μετά την ήττα των Δεκεμβριανών και τη διαφοροποίηση του Βελουχιώτη.
 

Μιλούσε για δύο (2) κατοχές. Ισχυρισμοί που τους οδήγησαν σε λανθασμένες αποφάσεις. Δεν υπήρχε δεύτερη κατοχή αλλά ανασύσταση του παλαιού αστικού κράτους σε συνδυασμό με την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΄Αγγλων και Αμερικανών.
Είχε αποκλείσει ευρύτερα στρώματα (αγρότες), παλιούς καπεταναίους αλλά και έμπειρους στρατιωτικούς. Τους άφησε να συλληφθούν και να σταλούν στα ξερονήσια το 1946-47 επειδή έβλεπε μελλοντική απειλή. Με τις προϋποθέσεις αυτές ήταν πλέον βέβαιο ότι ο ένοπλος αγώνας θα οδηγείτο σε ήττα.

Δεν γνώριζε τα μεσαία στελέχη του κόμματος, εμπιστευόταν στενούς του συνεργάτες .
                                                                                                             
Απέδιδε την ήττα του Δ.Σ.Ε. :
(ιδρύθηκε Δεκέμβρη 1946, χωρίς στρατηγική και σαφείς
                                         επιδιώξεις).                             
- στο πρόβλημα των εφεδρειών,
- στην «προδοσία» του Τίτο. Αναφερόταν στην αντίδραση και αποστασιοποίηση της Γιουγκοσλαβίας από το ΚΚΣΕ (Ιούλιος 1948). Σημειώνεται ότι με εντολή του Στάλιν πάρθηκε η απόφαση για την καταδίκη της Γιουγκοσλαβίας και του Τίτο.
- στην ανάδειξη του Μ. Βαφειάδη,
- στην βοήθεια ΄Αγγλων και Αμερικάνων στον Ελληνικό Στρατό.
- στην απουσία του από το βουνό σε αποφασιστικές στιγμες,
Είχε πείσει και τον Στάλιν στον οποίον ψευδώς ανέφερε ότι παρά την ήττα στη Χώρα παρέμεναν μικρά αντάρτικα τμήματα  έχοντας το όπλο «παρά πόδας» υπονοώντας πιθανή επανάληψη της σύγκρουσης με καλύτερες προϋποθέσεις. 


Δεν μπόρεσε να αξιολογήσει την παρουσία και το ενδιαφέρον των αμερικάνων για την Ελλάδα.
Είχε υποτιμήσει την αμερικάνικη δύναμη
.
Απέρριψε πρωτοβουλία στελεχών του ΕΑΜ για συνεννόηση με την Αμερική.
(1)


Εξακολουθεί να αδυνατεί να εκτιμήσει την κατάσταση και να πάρει αποφάσεις. Έχει γραφεί ότι φαινόταν αποφασισμένος να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα και μετά την αμερικάνικη παρέμβαση στη Χώρα.
Όμως ο Στάλιν παρά τον ψυχρό πόλεμο ήταν αποφασισμένος να μη διακινδυνεύσει ένα πόλεμο με την Αμερική κυρίως λόγο του δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων.
Παραβλέπει τη διογκούμενη απειλή από την αμερικάνικη υπερδύναμη. Είχε την πεποίθηση ότι θα ελάμβανε βοήθεια ως αντιστάθμισμα της αμερικάνικης βοήθειας στον Ελληνικό Στρατό. Φαίνεται να αγνοεί εκείνη τη στιγμή τη διαμάχη Βελιγραδίου Μόσχας.
Αντί να διακόψει η αναστείλει τις πολεμικές επιχειρήσεις ανακοινώνει την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση διαπράττοντας έτσι το τρίτο σοβαρό λάθος μετά την  «αποχή» και την είσοδο της Χώρας σε εμφύλιο


Κύριος σκοπός του ήταν να μη χρεωθεί την ήττα. Απέφυγε να ηγηθεί του Δ.Σ.Ε γνωρίζοντας την υπεροπλία του αντιπάλου. Δεν ήθελε να εμπλακεί σε διαδικασίες κριτικής για τις αποφάσεις του. Την περίοδο μετά την ήττα ήταν αρκετά μετριοπαθής. Μιλούσε για «καινούργια κατάσταση – νέα καθήκοντα» ευθυγραμμιζόμενος με την ευρύτερη πολιτική του ΚΚΣΕ που υπαγόρευε πολιτική ανεξαρτησίας, ανάπτυξη της δημοκρατίας στη βάση ενός πλατιού δημοκρατικού συνασπισμού. Για να πείσει για την ορθότητα των αποφάσεών του και των επιλογών του παραβίαζε τις αποφάσεις του κόμματος και επιχειρούσε να περιορίσει την κριτική με διαγραφές και αντικαταστατikές ενέργειες, περιόρισε τα μέλη του ΠΓ (Ζαχαριάδης, Γούσιας, Μπαρτζώτας, Βλαντάς), καθαίρεσε τον Παρτσαλίδη όταν του άσκησε ανοικτή κριτική (2Η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1951) και ισχυριζόταν ότι ο Σιάντος ήταν πράκτορας (7Η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΜΑΙΟΣ 1950).
 

Ο Βαφειάδης τον κατηγορούσε:
- ως πράκτορα της  Ιntelligence Service
- ότι προέβαινε σε καταγγελίες κατά του Δηνητρώφ  και της Γ Διεθνούς,
- ότι ευθυνόταν για τη δολοφονία του Ζεύγου
(ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 1947).
-  ότι ο ελιγμός στο Βίτσι έγινε σε συνεργασία με τον εχθρό,
- για έλλειψη πίστης στο λαϊκό αγώνα. Δημιούργησε το Δ.Σ.Ε. για να εκβιαστεί η αστική κυβέρνηση να προχωρήσει σε συμβιβασμούς.
Προσπαθούσε να απαξιώσει τη δράση του Ζαχαριάδη με την κατηγορία του «χαφιέ».
Έκανε καταγγελίες στο ΚΚΣΕ ότι ήταν « προβοκάτορας» και «χαφιές»
.

Τον κατηγορούσαν ότι:
-  δεν προσανατόλισε έγκαιρα το ΚΚΕ στην προοπτική του ένοπλου αγώνα,
- καθυστέρησε την έναρξή του. Η απόφαση πάρθηκε στη 2Η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΟΥ 1946,
- δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το σχηματισμό των πρώτων  αντάρτικων ομάδων που δημιουργούντο χωρίς σχέδιο το 1946 από οπαδούς του ΕΑΜ που κατέφευγαν εκεί  για να αποφύγουν τις διώξεις και την παρακρατική τρομοκρατία,

(Γ ΨΗΦΙΣΜΑ ΙΟΥΝΙΟΣ1946).                                                        -  για την αποχή από τις εκλογές του 1946 που στέρησε την αριστερά από μια ισχυρή κοινοβουλευτική ομάδα αλλά και για τις διώξεις αυτών που απείχαν από την ασφάλεια ύστερα από έλεγχο των εκλογικών βιβλιαρίων.
- για την αποδοχή ως σωστής της Συνθήκης της Βάρκιζας,
- για το «σλαβομακεδονικό» ζήτημα (5Η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ 1949). Πρότεινε αυτοδιάθεση των «σλαβομακεδόνων» μόνο και μόνο για να μην λιποτακτήσουν βλέποντας την ήττα το Δ.Σ.Ε. Ήταν το μόνο μέσο που του είχε απομείνει  για να αντέξει ακόμη λίγο ο Δ.Σ.Ε.
 «…σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δ.Σ.Ε. και της λαϊκής επανάστασης ο σλαβομακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική του αποκατάσταση έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποχτήσει»
Ν.Ζ. 
- για ασάφεια στην πολιτική γραμμή του κόμματος που οφειλόταν στην έλλειψη σαφούς γνώσης των συνθηκών της Ελλάδος.
- για τη μετατροπή του αντάρτικου στρατού σε τακτικό στρατό. Θεωρούν ότι αυτή η μετατροπή είναι μια ακόμη αιτία της ήττας του Δ.Σ.Ε.
- για τον ένοπλο αγώνα σε απαγορευτικές συνθήκες και για την επιλογή κατά μέτωπο τακτικού πολέμου με τον κυβερνητικό στρατό όταν αυτός διέθετε συντριπτική υπεροχή δυνάμεων.
- για την απόρριψη της πρότασης Βαφειάδη για ευέλικτο αντάρτικο. 
- ότι καθυστέρησε να διατάξει τη συνθηκολόγηση του Δ.Σ.Ε παρά τις εντολές των Στάλιν, Μαλένκοφ, Μολότοφ.
- υπέταξε τα συμφέροντα της ελληνικής αριστεράς στις σχέσεις με την ΕΣΣΔ, τη διπλωματία και τα όπλα του Στάλιν που δεν ήλθαν ποτέ.
 

Πίστευε ότι θα μπορούσε να γίνει επαναστατική στροφή είτε το 1946, είτε το 1947 είτε το 1948. Είχε κάνει λανθασμένη εκτίμηση της κατάστασης και του συσχετισμού δυνάμεων.
Όταν ο Δ.Σ.Ε. προσπαθούσε να βγει από τον άνισο πόλεμο πάρθηκε απόφαση (5η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ) να συνεχιστεί η καταστροφική πορεία και το 1949 να γίνει έτος νίκης.
Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι ο ένοπλος αγώνας έπρεπε να αρχίσει έγκαιρα και να είναι σύντομος κάθε παράταση η καθυστέρηση ευνοούσε τον αντίπαλο που κέρδιζε χρόνο για καλύτερη προετοιμασία. Η τακτική του για προοδευτική ανάπτυξη του αντάρτικου βοήθησε τον κυβερνητικό στρατό να ανασυγκροτηθεί και να δυναμώσει. 

Με την πολιτική του «όπλου παρά πόδας» και την καθυστέρηση του επίσημου τερματισμού του Εμφυλίου στις 4 Οκτωβρίου 1954 ενώ είχε τελειώσει το Σεπτέμβρη του 1949 διατηρείτο το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και φυσικά οι διώξεις των συμμετεχόντων με την λήξη του Εμφυλίου.

 
Φέρθηκε απάνθρωπα και αντιμετώπιζε με δυσπιστία τα στελέχη του κόμματος θεωρώντας τα πιθανούς ανταγωνιστές. Θεωρούσε υποτιμητικό να σκέφτονται άλλοι κάτι που δεν είχε σκεφτεί αυτός. Εκλάμβανε τη διαφωνία ως αμφισβήτηση της ηγετικής του θέσης.
Η δογματική του συγκρότηση σε συνδυασμό με τον αρχηγισμό του τον ωθούσαν ιδιαίτερα στις κρίσιμες αποφάσεις μετά την απελευθέρωση σε καταστροφικές για το κίνημα αποφάσεις.

Ο Καραγιώργης τον θεωρούσε υπεύθυνο της ήττας. Με απόφαση του πολιτικού γραφείου απομακρύνθηκε από κάθε κομματική δραστηριότητα.
Η καταγγελία του Καραγιώργη σαν τυχοδιώκτη και προβοκάτορα συνδεόταν με την καταγγελία του για ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς (3η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ 1950).
O Καραγιώργης υπήρξε διοικητής του Γενικού Στρατηγείου Νοτίου Ελλάδος, διευθυντής του Ριζοσπάστη κατά την μετακατοχική περίοδο (τότε πωλούσε πάνω από 150.000 φύλλα), πέθανε σε ρουμανική φυλακή κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες (πιθανόν δολοφονήθηκε).

Καταδίκασε κατά ασυνήθιστο τρόπο τον ΄Αρη Βελουχιώτη. Αναγνωρίζει το λάθος όπως γράφεται στη διαθήκη του. 

Ηταν εμπνευστής των διώξεων της Χρύσας Χατζηβασιλείου, Βαβούδη, Σιάντου κ. άλ.

Εξεδίωξε απο το πολιτικό γραφείο τον Ζεύγο. Τον θεωρούσε κύριο υπεύθυνο των υποχωρήσεων της κατοχής που απέτεψαν το ΚΚΕ να καταλάβει την Αθήνα μετά την απελευθέρωση. Ο Ζεύγος δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη 20 Μάρτη 1947. 

 

Ευθύνεται:

- για τη διαγραφή Ασημιάδη (ο δεύτερος στην  ΚΚΕ μετά τον Ζαχαριάδη. Δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ το έτος 1944).
- γιά την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη 14/8/1954 ο οποίος  αντιτάχθηκε στη γραμμή που έδινε του γράμμα του 1940 στον ελληνοιταλικό πόλεμο (το γράμμα είχε παραλήπτη το Μανιαδάκη ο οποίος το έδωσε και στη δημοσιότητα) και γιά το ότι δεν συμφωνουσε ανεπιφύλακτα στη γραμμή του ένολου αγώνα.
Στην πραγματιότητα όμως ο Ζαχαριάδης έβλεπε τον Πλουμπίδη ως άνθρωπο μη υποταγμένο, που είχε τη δική του γνώμη και ήταν πιθανόν κάποτε να απειλησει την ηγεσία του. Απο το ραδιοφωνικό σταθμό "Ελεύθερη Ελλάδα πληροφορούσε τον Ελληνικό λαό ότι η ανακοίνωση γιά την εκτέλεση του Πλουμπίδη ήταν ψεύτικη και ότι φυγαδεύτηκε στην Αμερική όπου τρώει τα αργύρια της προδοσίας του. Τα περί "εικονικής εκτέλεσης", "φυγάδευσης στις ΗΠΑ", "αργύρια προδοσίας" αποτελούν αισχρές πράξεις του σταλινισμού. Την ίδια εποχή στέλνει γράμμα στους δικηγόρους του Μπελογιάννη γράφοντας ότι ο ίδιος  ήταν καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού της ΚΕ και ζητάει από το Συμβούλιο Χαρίτων να μετατραπούν οι θανατικες καταδίκες του Μπελογιάννη. ΄Ομως η καταγγελία της επιστολής ως πλαστής  αδυνάτισε το ενδεχόμενο αναψηλάφησης της δίκης Μπελογιάννη.
Προσπαθούσε ακόμα και το 1962 να αποσείσει τη δική του ευθύνη επιμένοντας ότι ο Πλουμπίδης ήταν πράκτορας.

-  για το χαμό του Νίκου Μπελογιάννη (30/3/1952). Αποδεχόμενος την απόφαση γιά συνεργασία με την ΕΔΑ που έθετε ως προυπόθεση τον αποκλεισμό του  Μπελογιάννη από τα ψηφοδέλτια των εκλογών του 1951. Σε ενδεχόμενη εκλογή του πιθανόν οι διώκτες του να μην προχωρούσαν σε εκτέλεση. Η ΕΔΑ αρνιόταν καταγορηματικά με απειλή διάλυσης της τις υποψηφιότητες Πλουμπίδη - Μπελογιάννη. Ο βασικότερος πολεμιος ήταν ο Κύρκος και ακολουθούσαν οι: Πασαλίδης, Χατζημιχάλης, Μάντακας, Κοκκέβης, υπέρ ήσαν Μπασιάκος και Μαργιόλης. Ο Πλουμπίδης επέλεξε στήριξη της ΕΔΑ γιατί έτσι έκρινε ότι εξυπηρετούντο καλύτερα τα συμφέροντα του κόμματος. 

- για την ήττα του Δ.Σ.Ε. γιατί αυτός ενέκρινε τις τελικές αποφάσεις αλλά και για τους ανθρώπους που επέλεξε και ανέδειξε. Το Δ.Σ.Ε. καθοδηγούσαν πολιτικά και στρατιωτικά άνθρωποι ακόμη και αστράτευτοι. Το πολεμικό συμβούλιο αποτελούσαν οι: Ζαχαριάδης Πρόεδρος, μέλη Ιωαννίδης, Μπαρτζώτας, Γούσιας, Βλαντάς κ. άλ.

- για τα γεγονότα της Τασκένδης (9/9/1955) ως ηθικός αυτουργός αλλά και γιατί δεν απέτρεψε ένα "κομματικό εμφύλιο" μεταξύ "ζαχαριδιακών" και "αντιζαχαριδιακών" που επεδίωκαν την ανατροπή του, την ηθική και φυσική του εξόντωση. Αξιωματικοί του ΔΣΕ που πριν λίγα χρόνια μάχονταν στο ίδια χαρακώματα στο Γράμμο και στο Βίτσι βρέθηκαν αντίπαλοι στα αιματηρά γεγονότα της Τασκένδης.

Απεχθανόταν τους επαγγελματίες στρατιωτικούς (υπόθεση Μακρίδη, αυτοκτονία Μπακιρτζή).
 

Αναγνώρισε το λάθος του για το Σαράφη.
Ασκούσε δριμεία κριτική για τη δράση της ΟΠΛΑ και για ότι γινόταν στο ΜΠΟΥΛΚΕΣ (αμφισβητείται).
Εχει γραφεί ότι έχει ευθύνες για ότι συνέβαινε στο Μπούλκες (2).
Εγκατέλειψε τελευταίος το Γράμμο.
 

Τον απασχολούσαν οι κατηγορίες της εσωκομματικής αντιπολίτευσης για υποτίμηση των υποδείξεων του ΚΚΣΕ σε σχέση με την πολιτική του ως επικεφαλής του ΚΚΕ μετά το 1945.
Αγωνιούσε και επιχειρούσε να διερευνήσει τις προθέσεις του ΚΚΣΕ στο πρόσωπό του σε σχέση με τους κομματικούς του αντιπάλους.
 

Προσπαθούσε να δώσει επαναστατικό χαρακτήρα στην πολιτική του για να μετριάσει την κριτική των εσωκομματικών του αντιπάλων ερχόμενος σε αντίθεση με τη διεθνή στρατηγική της κομμουνιστικής αριστεράς που δεν υιοθετούσε τέτοιου είδους λογικές και υπογράμμιζε την αναγκαιότητα μιας πολιτικής που κινούνταν στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας για τα κομμουνιστικά κόμματα των καπιταλιστικών κρατών.
 

Προσπαθούσε να τα κάνει όλα μόνος του, δεν άκουγε κανέναν, νόμιζε πως πάντα αυτός είχε δίκιο.
 

Αναπαρήγαγε την τυπική σταλινική τακτική της κατασκευής αποδιοπομπαίων τράγων συκοφαντώντας , εξοντώνοντας και σπιλώνοντας άξιους και έντιμους αγωνιστές στους οποίους φόρτωνε τις δικές του ευθύνες.
 

Ενοχοποιούσε όσους είχαν υποδείξει σε κρίσιμες στιγμές το σωστό ώστε να τρομοκρατεί και να αποτρέπει τα μέλη του κόμματος από ουσιαστική κριτική.  
 

Ανακρίθηκε δύο (2) φορές. Υποχρεώθηκε σε μια παρατεταμένη απολογία για την πολιτική του σε μια διεθνή επιτροπή στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης.
(20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΚΣΕ 14-25 ΦΛΕΒΑΡΗ 1956)
Καταδικάζεται η πολιτική Ζαχαριάδη τα έτη 1945-1955.

Οι στρατηγοί Ρόσιος, Χείμμαρος,  Λασάνης τάσσονται ανοικτά ενάντια στην καθοδήγηση του ΚΚΕ και άλλοι 304 ζητούν από τον Χρουτσώφ να επέμβει αποφασιστικά και να απομακρύνει το Ζαχαριάδη.

Ανακοινώνεται η προσωρινή απαλλαγή Ζαχαριάδη – Μπαρτζιώτα και η καθαίρεση Ζαχαριάδη στη συνέχεια.
Η διεθνής επιτροπή θεώρησε απρόθυμο το Ζαχαριάδη να συνεργαστεί και να συμβάλλει στον έλεγχο.
Δήλωσε ότι αναγνωρίζει μόνο την Κ.Ε. του ΚΚΕ ως αρχή να απολογηθεί για την πολιτική του και όχι το ΚΚΣΕ.
Δεν αναγνώριζε την διεθνή επιτροπή και δεν αποδέχτηκε τις αποφάσεις της 6η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ η οποία τον καθαίρεσαιν από γενικό γραμματέα.
Τον κατήγγειλαν εκτός των άλλων ότι δεν υπήρξε φροντίδα να προστατευθούν τα παράνομα στελέχη του κόμματος από τα κτυπήματα της ασφάλειας στην Ελλάδα.
(6η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ 11-12 ΜΑΡΤΙΟΥ 1956)

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ ΚΑΤΗΓΌΡΗΣΕ το Ζαχαριάδη για
αντικομματικό, φραξιονιστικό, αντιδιεθνιστικό εχθρικό στοιχείο, τον καθαιρεί απο την Κ.Ε. και τον διαγράφη.
(7η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ 18-24 ΦΛΕΒΑΡΗ 1957 ΡΟΥΜΑΝΙΑ).
Η Κ.Ε. εξέλεξε καινούργια ηγεσία (Κολιγιάννη, Παρτσαλίδη κ. άλ).
Ο Ζαχαριάδης πέφτει θύμα αυτού που ο ίδιος δημιούργησε.            

Καθαιρείται από Γ.Γ.
- για ασαφή πολιτική γραμμή
- αντιφατικό καθορισμό των καθηκόντων του ΚΚΕ
- λανθασμένη εκτίμηση της κατάστασης στην Ελλάδα
- ως προδότης, τυχοδιώκτης και πράκτορας.
(6Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΜΑΡΤΙΟΣ 1956)

 

Το 1957 εκτοπίζεται στη Σιβηρία. Αρχίζει έτσι μια εξοντωτική πορεία που θα οδηγήσει στην "αυτοκτονία". Από 1956 μέχρι το 1962 ζούσε στο Μπόροβιτς. Το Φλεβάρη του 1962 έστειλε  επιστολή στην Εισαγγελία Πλειμεοδικών  και ζήτησε να μάθει αν εκκρεμούσαν εις βάρος του  κατηγορίες για την επαναστατική δράση. Η απάντηση των Σοβιετικών ήταν άμεση. Ο Ζαχαριάδης μεταφέρθηκε βίαια στη Σιβηρία στην περιοχή Σοργκούτ (Καλοκαίρι 1962) με τη συγκατάθεση της νέας ηγεσίας Κολιγιάννη. Κατά τη μεταφορά  του με ποταμόπλοιο κατέσχεσαν όλο το προσωπικό του αρχείο. Ταυτόχρονα απαγορεύτηκε η μετακίνησή του και εγκατάστασή του σε άλλο διαμέρισμα της ΕΣΣΔ.
Κατά τη διάρκεια της εξορίας του ζητούσε:
- να τον μεταφέρουν σε άλλη πόλη,
- να αναγνωρίσει το ΚΚΣΕ τις ευυνες του γιά τα γεγονότα της Τασκένδης,
- να ερευνηθεί η κατηγορία του Μ. Βαφειάδη σύμφωνα με την οποία ήταν ήταν συνεργάτης των γερμανών στο Νταχάου,
- οι πολιτικοί πρόσφυγες να έχουν ίσα διακιώματα με του σοβιετιούς πολιτες και να επιλέγουν οί ίδιοι τοπν τόπο της διαμονής τους,
- να δικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη γιά τα "εγκλήματα" που έκανε η δεν έκανε.
 

Σε γράμμα του – διαθήκη αναγνωρίζει ότι έκανε πολλά λάθη και στραβά. Δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι πρόδωσε το ΚΚΕ. Παραδέχτηκε ότι το παράκανε με το σταλινισμό.
 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ
Αμφιλεγόμενος, χαρισματικός ηγέτης,
Διέθετε κύρος και αποφασιστικότητα,
Αντιφατική προσωπικότητα με ισχυρή θέληση,
Αινιγματική φυσιογνωμία,
Ευφυής πολιτικός,
Αδέξιος και "άκαπνος" ως στρατιωτικός καθοδηγητής. 
 

Μοιραίος άνθρωπος για τη Χώρα, το εργατικό κίνημα και για αριθμό συντρόφων του.
 

Είχε χωριστές οργανωτικές ικανότητες, τολμηρός και θαρραλέος.
 

Ήταν ευερέθιστος, βίαιος και απότομος.
 

Ο Ζαχαριάδης "αποκαταστάθηκε" από εκείνους που είχαν την ίδια νοοτροπία με εκείνους που τον εξόντωσαν πολιτικά και βιολογικά. Από εκείνους που επανέφεραν το ζαχαριαδιακό μηχανισμό και το ζαχαριαδιακό πνεύμα. Καμμιά σχετική γιά την αποκατάσή του απόφαση δεν υπάρχει και ουδέποτε ανακλήθηκαν οι αποφάσεις καθαίρεσής του και διαγραφής του. 
Όμως οι όποιες ηθικές και πολιτικές ευθύνες δεν δικαιολογούν μιά τέτοια αντιμετώπιση από τους διώκτες του: μακρόχρονη εξορία, απομόνωση με αποτέλεσμα μιά ηθελημένη η όχι αυτοκτονία.

΄Ομως ξεπέρασε τα όρια της υποκρισίας η "αποκατάσταση" του Πλουμπίδη
και του Καραγιώργη (8η ή 9η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ) .
Οι αποφάσεις αυτές δεν πήραν καμιά ουσιαστική δημοσιότητα ώστε να γίνουν γνωστές στα μέλη του κόμματος και στον ελληνικό λαό που λίγο καιρό πριν καθυβρίζοντο από τα μέσα ενημέρωσης (ραδιόφωνο, τύπος).
Οι λεγόμενες αποκαταστάσεις ουδέποτε αποκάλυψαν τις σκευωρίες, ποιοί ευθύνονται, ποιά ήταν τα κίνητρά τους και τι μέτρα πάρθηκαν εναντίον τους.

Ακόμη και σήμερα αμετανόητοι, σύγχρονοι συνεχιστές του σταλινισμού και του ζαχαριαδισμού κυριαρχούν στις οργανώσεις της αριστεράς.  


ΠΗΓΕΣ
ΣΕΚΕ – ΚΚΕ
ΙΣΤΟΡΙΑ 1918-1957
ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

 

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
φιλίστωρ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΑΡΧΕΙΟ
ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΤΟΥΛΟΥΔΗΣ
Κυριακάτικη
ΕΛΑΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ
ΠΑΠΑΖΗΖΗ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΔΣΕ
ΒΑΣΙΛΗ ΜΠΑΡΤΖΙΩΤΑ
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ
ΔΕΛΦΙΝΙ

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ
Αχιλλέας Παπαιωάννου
φιλιστωρ


(1) ΔΟΓΜΑ ΤΡΟΥΜΑΝ – ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ

Φλεβάρη του 1947 η Χώρα από την Αγγλική επιρροή μεταβαίνει στην Αμερικάνικη.
Ο Πρόεδρος Τρούμαν  εξαγγέλλει το Δόγμα του. (15/5/1947 ψηφίζεται από το Κογκρέσο, 20/6/1947 υπογράφεται συμφωνία μεταξύ του αμερικάνου πρέσβη Μακ Βή και Κ. Τσαλδάρη  (αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σοφούλη).
Ο Υπ. Εξ Μάρσαλ αναλαμβάνει την διαχείριση της αμερικάνικης  βοήθειας.
Σκπόπός ήταν να σταθεροποιήσουν τα κυρίαρχα αστικά στρώματα στις ευρωπαικές χώρες αλλα και να περιθωριοποιήσουν και να περιορισουν τη δύναμη της αριστεράς.
14/7/1947 φθάνει την Αθήνα ο αρχηγός της αμερικάνικης αποστολής Ντουάιτ  Γκρήνσγουωλντ. Αρχηγός της αμερικάνικης στρατιωτικής αποστολής ήταν ο αρχιστράτηγος Παισβλευ.
3/8/1947 καταπλέει στον Πειραιά το πλοίο ΑΜΕΡΙΚΑΝ ΒΙΚΤΟΡΥ που μεταφέρει στρατιωτικό υλικό
Την εποχή εκείνη η Η.Π.Α κυριαρχούν οικονομικά και στρατιωτικά. Ηγούντο του αντικομουνισμού. Είχαν διαμορφωθεί ισχυρά συμφέροντα και έπρεπε να προστατευτούν. Είχαν αυξημένο ενδιαφέρον για η Ελλάδα. Περίμεναν τη φθορά και τον τερματισμό της παρουσίας των Άγγλων στην Ελλάδα. Από το 1946 ο Αμερικάνικος Στόλος (6ος στόλος) βρισκόταν στη Μεσόγειο. Το θωρηκτό ΜΙΣΟΥΡΙ είχε καταπλεύσει στον Πειραιά.



(2) ΜΠΟΥΛΚΕΣ

Χωριό στη Βοϊβοδίνα της Γιουγκοσλαβίας, κοντά στα ουγγρικά σύνορα, από το οποίο είχαν διωχθεί γερμανόφωνοι – κάτοικοι γερμανικής μειονότητας  που είχαν κατηγορηθεί για συνεργασία με τους ναζί. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και της τρομοκρατίας που ακολούθησε χιλιάδες αγωνιστές της αντίστασης κ. άλ. πέρασαν στη Γιουγκοσλαβία. Το Μάη του 1945, 5.000 πολιτικοί πρόσφυγες κατέφυγαν εκεί, ύστερα από συνεννόηση του ΚΚΕ με τις γιουγκοσλαβικές αρχές.
Στο Μπούλκες δημιουργήθηκαν σχολεία, θέατρο και τυπογραφεία. Υπήρξε κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης .
Σε αυτό το ιδιότυπο στρατόπεδο υπήρχε καθεστώς τρομοκρατίας, που επέβαλε ο μηχανισμός του ΚΚΕ, χαφιδοφοβία, παρακολουθήσεις και εκτελέσεις.  

Labels: ,

2 Comments:

At 11 August, 2014 , Blogger George Vantarakis said...

Πολύ ωραία.
Το πιο μοιραίο και ανθελληνικό λάθος του η σύγκρουση με το Βελουχιώτη.

 
At 11 August, 2014 , Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Γιώργο ευχαριστώ γιά το σχόλιό σου.

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home