Sunday, December 27, 2009

ΣΤΡΕΛΛΑ

- Τολμηρή gay ταινία, που κυριαρχεί το ερωτικό πάθος και μπορούν να τη δουν, χωρίς να προκληθούν και STR8, ομοφοβικοί η όχι.
- Αποκαλύπτει ένα άλλο κόσμο με κύρια χαρακτηριστικά:
την εναλλαγή των ερωτικών συντρόφων
την ανυποκρισία
τη μη αποδοχή.
- Είναι μια άλλη διάσταση (οιδιπόδεια?) εκείνης του «΄Αγγελου» (αλλαγή ρόλων) και της «Κραυγής των λυγμών» (αμερικάνος και ιρλανδός εραστής).
- Πρωτοποριακή ως προς το σενάριο ταινία και τη φωτογραφία (ποταμός Λάδωνας και τεχνητή λίμνη κ. άλ.) μειονεκτική ως προς τη μουσική και την ενδυματολογική εμφάνιση όταν είναι γνωστό ότι τα στρώματα αυτά ήταν κάποτε στη μουσική και ενδυματολογική πρωτοπορία.
- Η ανδρική πορνεία, η συνεχής αναζήτηση και εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, η εναλλαγή ρόλων, η ύπαρξη ενός «προστάτη» εραστή η όχι, αποτελούν ακόμη ερωτήματα.
- Το μήνυμα της ταινίας βρίσκεται στο τέλος της.

Labels:

ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΓΡΙΠΗ ΓΙΑΤΙ:

- ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΗΜΙΜΑΘΩΝ ΚΑΙ ΦΟΒΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

- ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΩ ΤΗΝ ΙΩΣΗ, ΣΕ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ, ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ, ΦΙΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ,

- ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΑΣΘΕΝΟΥΣΑ, ΕΙΧΑ ΚΑΠΟΙΑ ΕΠΙΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΛΗΘΕΥΟΝΤΑΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΘΑ ΕΙΧΑ ΚΑΚΗ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΝΤΑΤΙΚΩΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΑΝ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑΤΡΟΙ (χωρίς σχόλιο για την κοινωνική τους ευθύνη) ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΠΡΟΣΒΑΣΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ,

- ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΩ ΔΕΚΑΔΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΘΕΝΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΑ,

- ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ,

- ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΝ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΗΤΑΝ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΜΟΥ,

- ΘΕΩΡΟΥΣΑ (Ω) ΣΩΣΤΗ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ (ΑΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ) ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΛΛΑ ΟΣΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Labels:

Sunday, December 13, 2009

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ 13/12/1943

Image Hosted by ImageShack.us

Επιχείρηση Καλάβρυτα (Unternehmen Kalawrita)

Στις 5/12/1943 το 68 Σώμα Στρατού της Βέρμαχτ με έδρα την Αθήνα (διοικητής Φέλμι) εξαπέλυσε την Επιχείρηση Καλάβρυτα (Unternehmen Kalawrita) με σκοπό, την τρομοκρατία του πληθυσμού (εκτελέσεις αμάχων, λεηλασίες), την πυρπόληση των οικιών για να σταματήσει η τροφοδότηση των ανταρτών αλλά και να μην υπάρχουν διαθέσιμα καταλύματα εν΄ όψει του επερχόμενου χειμώνα και τελικά την «εκκαθάριση» από αντάρτικες ομάδες του ορεινού όγκου του Χελμού, όπου κτυπούσε η καρδιά της Αντίστασης.
Η διαταγή για την επιχείρηση είχε από τον ίδιο το Χίτλερ και το επιτελ΄ςιο και παραδόθηκε στον Καιτελ για εφαρμογή στις 29/10/1943
Η διαταγή Ν2/1296 – 25/11/43
ή 3Α/1296/43 25/11/1943 gel
ή Div.st.qu.25-11-1943 IA/Αριθ. Επιχείρησης 1296/43)
εκδόθηκε από το διοικητή της 117 Μεραρχίας Ορεινών καταδρομών υποστράτηγο Καρλ Φον Λε Σουιρ (Karl Von Le Suire) προς τις μονάδες που θα έπαιρναν μέρος στην "Επιχείρηση Καλαλβρυτα".Τα γερμανικά στρατεύματα ξεκίνησαν από έξι διαφορετικά σημεία:
Τρίπολη (Ίλαρχος, Γκνας, Gnass), Αργος, Κόρινθο Αίγιο, Πάτρα (Γιούλιους - Ιούλιους Βόλφινγκερ – Wolfinger) και Πύργο και έφθασαν σε διαφορετικό βάθος το καθένα.
Στις 15/10/1943 ο λόχος 5-749 της 117 Μεραρχίας Ορεινών καταδρομών με επικεφαλή τον αυστριακό λοχαγό Σόμπερ (γιός πρώην δημάρχου της Βιέννης) και 105 άνδρες ανέλαβε μια αναγνωριστική επιχείρηση στην περιοχή και την επιχείρηση για απαγωγή του Γέρο Μίχου τον οποίο είχαν προσπαθήσει να παγιδεύσουν και άλλη φορά. Όμως η γερμανίδα Γκρέτα που είχε παντρευτεί Αιγιώτη και κρατούσε επαφή με τις ΕΑΜικές οργανώσεις ειδοποίησε το Γέρο Μίχου (Δημήτρης Μίχου, Σμήναρχος, ηγέτης του ΕΛΑΣ Β. Πελοποννήσου). Από το πρωί της 16/10/1943 όταν έγινε αντιληπτή η κίνηση των γερμανών κινητοποιείται το εφεδρικό ΕΛΑΣ των χωριών και συγκεντρώνονται οι διάφορες ομάδες του Β Τάγματος Αιγιαλείας - Καλαβρύτων του ΕΛΑΣ. Διοικητής ήταν ο Σφακιανός, καπετάνιος ο Δήμος και πολιτικός ο Γιάννης Κατσικόπουλος.
Οι γερμανοί καθηλώθηκαν στο Μύλο του Γουλά. Ο γερμανικός λόχος είχε παγιδευτεί. Στις 17/10/2005 οι γερμανοί είχαν φτάσει στα Πέντε Δένδρα με οδηγούς «Έλληνες» συνεργάτες τους. Οι δυνάμεις των ανταρτών κύκλωσαν τους Γερμανούς στα υψώματα μεταξύ Ρωγών και Κερπινής. Η επιχείρηση κράτησε ως αργά το απόγευμα, πιάστηκαν 63 αιχμάλωτοι ανάμεσα σε αυτούς και ο Σόμπερ (αμφισβητείται, έχει γραφεί ότι αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα) και 3 βαριά τραυματισμένοι (εκτελέστηκαν αργότερα, άγνωστο από ποιούς, πολλοί συνδέουν την εκετέλεσή τους με τον απαγχονισμό του 18χρονου Παυλόπουλου στην Πλατεία των Καλαβρύτων από τους γερμανούς και με την απομάκρυνσή τους απο το Νοσοκομείο με παρέμβαση του γιατρού Παυλόπουλου "Πελοπόννησος 10/12/2009 σελ.. 14"),
10 διέφυγαν και υπόλοιποι σκοτώθηκαν.
Οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στα Καλάβρυτα.
Στο τμήμα του Αιγίου επικεφαλής ήταν ο ταγματάρχης Regiment Hans Ebersberger -
Χανς Εμπερσμπεργκερ
που έφθασε στην πόλη των Καλαβρύτων στις 9/12/1943. Κάτοικοι της περιοχής θορυβημένοι από τις καταστροφές των γερμανών σχημάτισαν επιτροπή υποδοχής που διαβεβαίωσε του Γερμανούς γα τη νομιμοφροσύνη τους.

Η Πορεία των αιχμαλώτων

Μετά τη μάχη της Κερπινής οι αιχμάλωτοι μεταφέρονται στα Καλάβρυτα.
Σημειώνεται ότι οι αντάρτες δεν κρατούσαν αιχμαλώτους αλλά και δεν ήθελαν να τους σκοτώσουν. Δεν υπήρχαν στρατόπεδα αιχμαλώτων. Παρ΄ όλα αυτά κρατούν ένα σύνολο 81 (88 ή 92) αιχμαλώτων (αμφισβητείται) μαζί με άλλους που είχαν συλληφθεί, προκειμένου να διαπραγματευτούν την απελευθέρωση δύο στελεχών του ΚΚΕ στην Πάτρα (Γαμβέτα και Παπαδόπουλο) (αμφισβητείται).
Οι γερμανοί δεν θέτουν θέμα αιχμαλώτων. Δεν ενδιαφέρονται για τους αιχμαλώτους τους. Τους θεωρούσαν χαμένους. Διαπραγματεύονται μόνο και μόνο γαι να κερδίσουν χρόνο με σκοπό τον εντοπισμό του Αρχηγείου των ανταρτών.
Θέμα αιχμαλώτων θέτει ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Θεόκλητος πιστεύοντας λανθασμένα ότι θα κατευνάσει την αγριότητα των γερμανών η ότι θα μπορούσε να αποτρέψει το τι θα ακολουθούσε. Η συζήτηση για τους αιχμαλώτους σταμάτησε 29/11/1943 (βομβαρδισμός Βυσωκάς – Σκεπαστού). Μέχρι την ημέρα αυτή όλα είχαν αποφασιστεί.
Σκοπός των ανταρτών είναι να βρεθούν μαζί με τους αιχμαλώτους έξω από τον κλοιό που είχε δημιουργήσει ο γερμανικός στρατός. Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα γιατί κρατούσαν τους αιχμαλώτους.
Στις 4/12/1943 βρίσκονταν στα Μαζέικα (Κλειτορία) όπου είχαν παραμένει 55 ημέρες και όπου κινούντο ελεύθερα. Στο διάστημα αυτό δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για την απελευθερωσή τους απο τους γερμανούς.
Εχει γραφεί ότι τήν ίδια μέρα ο Δημήτρης Μίχου υπέγραψε διαταγή της Μεραρχίας μαζί με τον Αλέξανδρο (Κασσάνδρα) και τον Αχιλλέα (Πολύδωρο Δανιηλίδη) γιά να επιλεγούν οι Ναζί απο τους αιχμαλώτους, να τους αποσύρουν από τους άλλους και να τους εκτελέσουν. Η διαταγή έφτασε στην Κλειτορία την ίδια μερα το βράδυ αλλά δεν δόθηκε στο Σωτήρη Θεοδωρακόπουλο (Φρούραρχος της περιοχής - Λοχαγός).
Στις 5/12/1943 κινούνται προς τα Τριπόταμα. Εκτός από έναν με όνομα Ροζέ Βάλτερ (ή Βαλτέρ) που παρέμεινε στα Μαζέικα (Κλειτορία) γιατί ήταν άρρωστος. Όταν τελευταία επέστρεψε στα Μαζέικα ισχυρίστηκε ψέματα ότι ήταν διασωθείς από την εκτέλεση των αιχμαλώτων. Ο δρόμος όμως ήταν κλειστός από το τμήμα του γερμανικού στρατού που ανέβαινε από τον Πύργο. Την ίδια μέρα κινούνται προς το χωριό Πλανητέρου όπου εντοπίζονται από ανιχνευτικά γερμανικά αεροπλάνα. Κρύβονται στον πυκνό πλατανεώνα της περιοχής. Την επομένη οι αιχμάλωτοι μεταφέρονται στο χωριό Μάζι (6/12/1943) . Στο Μάζι στη Βίλα Μπράουν είχε εγκατασταθεί η αγγλική αποστολή. Οι Στίβενς και Άντριου της αγγλικής αποστολής ανέκριναν τους αιχμαλώτους.
Το βράδυ στις 7 – 8/12 /1943 οι γερμανοί υπό τον Γκνας (Gnass) και «Έλληνες» οδηγούς κινούνται προς του Μάζι, γιατί μαθαίνουν ότι προς τα εκεί κινούνται οι αιχμάλωτοι, όπου φθάνουν χαράματα. Είναι οι πρώτη φορά που οι γερμανοί εμδιαφέρονται για τους αιχμαλώτους τους.
Οι αντάρτες , παρά το ότι καθυστερούν να εντοπίσουν τους γερμανούς, ξυπνούν γρήγορα τους αιχμαλώτους και κινούνται προς το δάσος. Δραπετεύουν δύο γερμανοί. Ο ένας (Γιόχαν Ντόνερ) θα συναντήσει το τμήμα του Γκνάς που επιστρέφει στα Μαζέικα (Κλειτορία) και ο άλλος (Ουίλμερ) κινείται προς τα Σουδενά (Α.Κ. Λουσοί). Εντοπίζεται και εκτελείται από την Αγγλική Αποστολή.
Ο Ντόνερ διαβεβαιώνει τον Γκνας ότι οι αιχμάλωτοι ζουν.
Στις 8/12/1943 ή (9/12/1943) οι αιχμάλωτοι εκτελούνται στη θέση «Μαγέρου» του Χελμού (Γερμανογκρέμι). Eχει γραφεί επίσης ότι οι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν τη νύχτα 13 προς 14 Δεκέμβρη δηλ. μετά τη σφαγή των Καλαβρύτων (αμφισβητείται). Διασώζονται δύο (αμφισβητείται).
Οι φονευθέντες γερμανοί εντοπίζονται από τον Γκνας και τους "Ελληνες" συνοδούς στις 12/12/1943 η 13/12/1943. Οι εξαγριωμένοι γερμανοί εκτελούν 12 άτομα. Δεν εκτελούν τον Καρκούλια ο οποίος είχε εξαναγκάσει 2 η 3 εκ των 12 να είναι οδηγοί για την ανεύρεση των αιχμαλώτων. Από την εκτέλεση διασώζεται ο Δημήτρης Κίτσος και ο Βασίλης Ορφανός που είχε διαφύγει καθ οδόν.
Η εκτέλεση έγινε με εντολή της Αγγλικής Αποστολής η γιατί οι αντάρτες είχαν την αίσθηση ότι ήταν εγκλωβισμένοι και κινδυνεύουν η κατ΄ άλλους η απόφαση πάρθηκε απο ανθρώπους που ήλεγχαν το ΕΑΜ στην Πάτρα.
Στις 9/12/1943 ο Γκνάς κινείται προς το χωριό Τριπόταμα με σκοπό να αποκλείσει τη διαφυγή της Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ. Δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για την τύχη των αιχμαλώτων.
Τα πτώματα εντοπίζονται στις 16/12/1943, μεταφέρονται στην Τρίπολη, όπου ενταφιάζονται στις 20/12/1943.
Οι γερμανοί αγνοούν την εκτέλεση των γερμανών αιχμαλώτων μέχρι το μεσημέρι της 13/12/1943 που έγινε η σφαγή των Καλαβρύτων.

Το έγκλημα των Καλαβρύτων


Η εγκληματική δράση των γερμανών άρχισε στις 5/12/1943. Αποκορύφωμα η σφαγή του αντρικού πληθυσμού των Καλαβρύτων στις 13/12/1943, ημέρα Δευτέρα και η πυρπόληση της Πόλης. Tον τόπο εκτέλεσης τον είχαν επιλέξει οι γερμανοί από την προηγούμενη ημέρα (ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ: "Η αποφράδα ημερα", ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛΕΞ. ΜΠΙΡΜΠΑ, ΣΕΛ 46 - ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ) Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελούν 35 γερμανοί στρατιώτες και η διαταγή δίνεται από το σφαγέα γερμανό λοχία Τένερ.
Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ξεπερνά τους 650 (ο ακριβής αριθμός αμφισβητείται). Διασώζονται 15 που «θάφτηκαν» κάτω από τα σώματα των εκτελεσθέντων. Σήμερα δεν ζει κανένας. Διασώθηκαν επίσης όσοι έφυγαν όταν έφθασαν οι γερμανοί στα Καλάβρυτα καθώς και όσοι δραπέτευσαν κατά την περίοδο παραμονής των γερμανών στην Πόλη.
Τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι κλείστηκαν στο κτίριο του σχολείου και κατάφεραν να απεγκλωβιστούν όταν οι φλόγες έζωσαν το σχολείο.
Την τύχη των Καλαβρύτων είχαν τα Μαζέικα (Κλειτορία) με 10 νεκρούς (πυρπόληση 14/12/1943), Αγια Λαύρα με 7 νεκρούς (14/12/1943), Ζαχλωρού 12, Σκεπαστό 16 (29/11/1943), Βρώσταινα 7, Ζαχλωρίτικα 14, Κερπινή 43 (8/12/1943), Ρωγοί 63 (8/12/1943), Ροδοδάφνη 3, Μαμουσιά 5, Βλασία 9, Ρωγοί 7, Βραχνί 8, Πλανητέρου 6, Ακράτα 14, Μέγα Σπήλαιο 21.
Η θυσία των Καλαβρύτων αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας και ειρήνης. Αποτελεί σύμβολο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Συμπερασματικά

- Η εκτέλεση των γερμανών αιχμαλώτων δεν αποτελεί αιτία της σφαγής των Καλαβρύτων. Δεν ήταν επιχείρηση αντιποίνων αλλά μια προσχεδιασμένη επιχείρηση.

-Οι συμμετέχοντες στην Εθνική Αντίσταση δεν έχουν καμιά εθύνη γαιτί: " Mόνο ως ελεύθερο ον ο άνθρωπος ευθύνεται γαι τις πράξεις του και τα εγκλήματά του".

- Δεν είναι αλήθεια η ύπαρξη αυστριακού στρατιώτη που απελευθέρωσε τα γυναικόπαιδα που είχαν κλειστεί στο Δημοτικό Σχολείο.

- Η Αγγλική Αποστολή (συνταγματάρχης Στήβενς και ταγματάρχης Αντονυ Αντριους), «Ελληνες» συνεργάτες των γερμανών, Διοίκηση («Πρωθυπουργός» Ράλλης) και τάγματα ασφαλείας συνδέονται με το έγκλημα των Καλαβρύτων και την εκτέλεση των γερμανών αιχμαλώτων.

- Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να αμαυρώνεται το Επος της Εθνικής Αντίστασης με επιχειρήματα που αποενοχοποιούν τους κατακτητές.

Labels:

Thursday, December 10, 2009

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Εκείνος γεννήθηκε τη δεκαετία του 1920 σε ορεινό χωριό της Αχαΐας, είχε τρεις αδελφές και έναν αδελφό από άλλη μάνα. Την ίδια δεκαετία φεύγει για το Διακοπτό για να μάθει την τέχνη του υποδηματοποιού - τσαγκάρη και μιά η αδελφή του για την Πάτρα για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός – υπηρέτρια.

Εκείνη γεννήθηκε σε γειτονικό  χωριό τη δεκαετία του 1910, είχε τρεις αδελφές και τρία αδέλφια επίσης και δύο αδέλφια από άλλη μάνα.
Bρέθηκε στην Πάτρα σε ηλικία μικρότερη των δέκα ετών εργαζόμενη ως οικιακή βοηθός στην οικογένεια Κάλλιστρου. Για τους ίδιους λόγους έφυγε για την Αθήνα και άλλη αδελφή. Οι «Κάλλιστροι» ήταν σόι εμπόρων, η συγκεκριμένη οικογένεια είχε κατάστημα παπουτσιών τα οποία είτε έφτιαχναν ή τα έκαναν εισαγωγή κυρίως από την Ιταλία. Στην οικογένεια αυτή είχε υπό τη φροντίδα της και το αγόρι τη οικογένειας.
Στην Πάτρα αργότερα ήλθαν και τα αδέλφια της Τάκης και Σωτήρης. Ο Τάκης εργαζόταν σε μεγάλο καφενείο στη Γεωργίου ως σερβιτόρος και ο Σωτήρης πήγαινε στο σχολείο. Τα αδέλφια δεν βρισκόντουσαν συχνά γιατί δεν το επέτρεπαν οι δουλειές τους. Την ίδια εποχή ο Νεόφυτος τελειώνει την Ιερατική Σχολή.

Στη 10ετία του 1930 και εκείνος μεταβαίνει στην Πάτρα όπου εργάζεται ως τεχνίτης πλέον. Εντάσσεται στο σωματείο των υποδηματεργατών που την εποχή εκείνη ελεγχόταν από το ΚΚ.
Αρχίζει να ενημερώνεται και να παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις. Το γεγονός αυτό τον έφερνε πολλές φορές σε αντίθεση με την αδελφή του λόγω της επιρροής της από τον εργοδότη της. Δεν ήταν πολιτικό πρόσωπο, δεν είχε δημόσιο λόγο, δεν έβλαψε κανέναν και δεν είναι κατανοητές οι διώξεις και οι προσβολές που ακολούθησαν.

Και οι δύο τους δεν είχαν παιδική ηλικία και στους δύο έλλειψε η οικογενειακή θαλπωρή. Δεκάχρονα παιδιά σε ξένα χέρια βίωσαν τα χειρότερα όποια και αν ήταν η αντιμετώπισή τους.
Όμως ασυγχώρητοι ήταν που δεν την έμαθαν γράμματα. Με τη βοήθεια των παιδιών έμαθε να γράφει το όνομά της. Η πίκρα θα μείνει για πάντα  γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να διαβάσει αυτές τις γραμμές.
Ο πόλεμος και η κατοχή έφεραν βία, πόνο, φτώχεια, πείνα, δυστυχία, εκτελέσεις και θανάτους, καταστροφή και εξευτελισμό της ανθρώπινης ζωής .
Τα τρόφιμα, όσα δεν κατέσχεσαν οι κατακτητές, εξαφανίστηκαν και εμφανίστηκε μαύρη αγορά.
Ο Ελληνικός Λαός αντιστέκεται, δημιουργείται το ΕΑΜ κα ο ΕΛΑΣ και οργανωμένα απαντά στους κατακτητές.

Εκείνος φεύγει για το χωριό. Ζει λίγο καιρό με τους γονείς του οι οποίοι σύντομα πεθαίνουν ο ένας από την κατάχρηση αλκοόλ – κρασιού και η μάνα από μόλυνση που προκλήθηκε από ένα κτύπημα που της προκάλεσε μια γειτόνισσα με πέτρα και η οποία ουδέποτε τιμωρήθηκε. Ζει μαζί με τις δύο αδελφές του κάνοντας διάφορες δουλειές για να τα φέρει βόλτα.

Εκείνη μένει στην Πάτρα διασώζεται από τους βομβαρδισμούς των γερμανικών «ΣΤΟΥΚΑΣ» και της ομάδας των "Πελαργών" των Ιταλών.
Ζει τις πρώτες εικόνες φρίκης και τη θέα των πρώτων νεκρών.
Πηγαινοέρχεται στο χωριό είτε με το τραίνο, είτε με ζώα είτε με τα πόδια περπατώντας πολλές φορές και ολόκληρη μέρα μεταφέροντας σαπούνι το οποίο αντάλλασσε μα τρόφιμα (όσπρια, τυρί η κρέας) για την επιβίωσή της αλλά κυρίως για την επιβίωση των άλλοτε αστών εργοδοτών της. Είχε συνδεθεί μαζί τους ιδιαίτερα με το παιδί τους που με ιδιαίτερη φροντίδα μεγάλωνε.
Χάνει όλες τις αμοιβές από την εργασία της που ήταν σε μετρητά μετά την κατάρρευση του νομισματικού συστήματος . Οι κατακτητές είχαν θέσει σε κυκλοφορία ένα κατοχικό χαρτονόμισμα που εξέδιδαν ελεύθερα και απεριόριστα ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Κακή τύχη είχαν και οι εργοδότες της. Μετανάστευσαν στην Αμερική, η σύζυγος και το παιδί της. Πέθαναν εκεί.
Ο Τάκης επέστρεψε στο χωριό.
Ο Σωτήρης υπηρέτησε στον Ελληνοιταλικό μέτωπο αφού είχε προλάβει να τελειώσει το Σχολαρχείο (Λύκειο της εποχής εκείνης) όπου και τραυματίστηκε. Ήταν σεμνός, αγαπούσε το διάβασμα, έγραφε ποιήματα και είχε ιδέες που προσπαθούσε να υπηρετήσει.
Στο λογοκριμένο γράμμα του από το μέτωπο έγραφε στο Νεόφυτο:
«… είναι η ώρα υπεράσπισης των ιερών και των οσίων όπως η οικογένεια, η ζωή και η πατρίδα…»
επίσης σε γράμμα προς την αδελφή του στην Αθήνα:
«…να είσαι υπερήφανη διότι το ελάχιστο που έχεις είναι να αφιερώσεις στην πατρίδα μας είναι η ζωή ενός αδελφού…».
Για κάποιους ίσως αυτές οι εκφράσεις είναι προφητικές.
Τα τσιγάρα που έστειλε με δέμα η αδελφή του από την Αθήνα τα μοιράζει στους άνδρες του.
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο και την αποθεραπεία του αφού πέρασε από το Μοναστήρι κατέβηκε στην Πάτρα (1941) έπιασε δουλειά και στα γράμματά του γράφει "…για μεγάλη κρίση και έλλειψη ψωμιού".
Μυείται στην αριστερά και εντάσσεται στο ΕΑΜ.
Ο Νεόφυτος ήταν ιερομόναχος στην Ι.Μ. Α. Λαύρας, δεν φοβόταν το θάνατο, διαπνεόταν από ισχυρή Πίστη, «…τι θα ωφεληθούμε αν χάσομε την ψυχήν μας..» έγραφε.
Ήταν ο σύνδεσμος όλης της οικογένειας. Στα γράμματά του γράφει ότι «…και στο Μοναστήρι τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί τελειώνουν τα τρόφιμα..»
Δύο αδελφές παρέμειναν στο χωριό. Πέρασαν δύσκολες ώρες.
Η μία έχασε τον άνδρα από πνευμονία το 1941. Αρχίζει γι΄ αυτήν και τα τρία παιδιά της ένας άλλος "Γολγοθάς". Η ψυχή της θα σκληρύνει ακόμη περισσότερο όταν λίγα χρόνια μετά θα χάσει τη μία κόρη της σε τροχαίο.
Η άλλη αδελφή προσβλήθηκε από τύφο.
Ο Βασίλης προσβλήθηκε από Ελονοσία και αποθεραπεύτηκε στο μοναστήρι κοντά στον αδελφό του Νεόφυτο.
Με την αδελφή που εργαζόταν στην Αθήνα ο Τάκης είχε αντίθεση με τον άνθρωπο που ήθελε να αρραβωνιαστεί. Η αντίθεση αυτή ίσως και για άλλους λόγους παρέμεινε μυστηριωδώς μέχρι τα τελευταία χρόνια.

Όμως τα δύσκολα ακολουθούν.
Την επομένη ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ στις 14/12/1943 εκτελείται στην Αγία Λαύρα από τους γερμανούς κατακτητές ο Νεόφυτος σε ηλικία 40 ετών. Την ίδια μέρα καίγοντας όλο το Χωριό έκαψαν και το σπίτι τους. Από την Αστυνομία ειδοποιούνται για την εκτέλεση του αδελφού τους.

Στις 12/10/1944 οι γερμανοί εγκαταλείπουν τη Χώρα καταστρέφοντας  οτιδήποτε συναντούσαν στο πέρασμα τους.

Για τον Ελληνικό Λαό ξεκινά μαζί με την απελευθέρωση μια πεντάχρονη σκληρή πραγματικότητα.
Ανεξακρίβωτος παραμένει ο αριθμός των φονευθέντων κατά τη διάρκεια του 3-ετούς εμφυλίου πολέμου, ιδιαίτερα αυτών που φονεύτηκαν από τις παρακρατικές οργανώσεις.
Στις 18/6/1946 η κυβέρνηση Τσαλδάρη εισάγει στη Βουλή προς ψήφιση το  «Γ΄ Ψήφισμα» περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευόμενων την Δημόσιαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας". Για την υλοποίηση τους συστήθηκαν στρατοδικεία. Ένδικα μέσα έπαψαν να ισχύουν. Ανεστάλησαν άρθρα του Συντάγματος. Καταργήθηκε το οικογενειακό άσυλο και οι ελευθερίες του Τύπου. Έχει γραφεί ότι αποτέλεσε τη νομική κάλυψη για το θάνατο και τις εκτελέσεις χιλιάδων πατριωτών αλλά και το θεμέλιο του εμφυλίου πολέμου.

Το 1946 σκοτώνεται και ο Σωτήρης σε μία καλύβα στο χωριό ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ – ΓΛΑΝΙΤΣΑ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ στη θέση «ΜΠΡΗ» από απόσπασμα «ΜΑΥδων» και «Χιτών» που είχε φθάσει εκεί από τη Δάφνη και τα Λαγκάδια.
Είχαν καταλύσει εκεί για να διανυκτερεύσουν και στη συνέχεια να κινηθούν προς το Μαίναλο για να συναντηθούν με τον Καπετάνιο Πέρδικα. Λέγεται ότι από τις κινήσεις του συνδέσμου τους η σύζυγός του κατάλαβε την παρουσία τους και η ίδια τους κατέδωσε.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Γιάννης Πριόβολος στο βιβλίο του:
"Ο δρόμος ως το Θιάκι", ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ:
"Σουρούπωνε, τώρα σαν κάτι να πήρε το αφτί τους. Ναι δεν λάθευε κάποιος πλησίαζε. Μπορεί να είναι ο σύνδεσμος, σκέφτηκαν. Κάλιο γαιδουρόδενε, λέει ο Ανδρέας και, βάζοντας το πονηρό, φοράει βιαστικά τις αρβύλες του, που τις είχε βγάλει να στεγνώσουν, κατεβαίνει τα σκαλιά, φτάνει στην πόρτα. Κοιτάζει από τη σχισμαδιά, βλέπει ένα χωροφύλακα να έχει ζυγώσει στο ένα μέτρο. Παραπέρα πέρασαν δύο οπλισμένοι ΜΑΥδες και πιάσαν θέση , πίσω από δυό κοτρώνες. Βγάζει το πιστόλι του ο Ανδρέας και συνάμα στρέφει το κεφάλι του να ειδοποιήσει τους άλλους, δεν προλαβαίνει . Πέφτει μιά χειροβομβίδα από το φουγάρο και γίνεται ο χαλασμός. Πυροβολεί ο Ανδρέας καθυστερεί το χωροφύλακα και τρέχει προς τους συντρόφους του να βοηθήσει, να δει, ν΄αρπάξει το μαρσίπ του, κοιτάζει, βλέπει τον Κοραλή και το Σωτήρη πνιγμένους στα αίματα. ξεψυχούσαν. Τώρα οι τυχεροί μίλησαν με τα μάτια. Περισεύει το θάρρος του Μπακρόζου. Παίρνουν κουράγιο οι άλλοι δύο. Και στο φτερό πρώτος ο Νταής φωνάζοντας καλύψτε με, πηδάει το παράθυρο. Στήνει το οπλοπολυβόλο ο Σολωμός αλλά από την ταραχή του βάζει το γεμιστήρα ανάποδα. Επεμβαίνει ο Ανδρέας, αναστρέφει το γεμιστήρα, Δουλεύει το όπλο. Καλύπτεται ο Νταής - ξεφεύγει. Δεν χάνει καιρό ακολουθεί ο Ανδρέας. Κοντά και ο Σολωμος. Αλληλοκαλύπτονται. Στη μετακίνηση τραυματίζεται όμως ο Σολωμός .Τρέχουν δύο ΧιτοΜΑΥδες, τον αποτελειώνουν. Κερδίζει χρόνο ο Ανδρέας, τον βοηθάει και το σούρωπο, πιάνει βράχο, ταμπουρώνεται. Βάζει πότε πότε το μαρσίπ του. Ωστόσο σούρνει σιγά σιγά. Που να τολμήσουν αυτοί. Πισωπατούν. Κόβουν εν τω μεταξύ τα κεφάλια των νεκρών, τα βάζουν σε ένα τσουβάλι και κινάνε για τη Δάφνη - Στρέζοβα. Βγαίνοντας γιά τη δημοσιά απάντησαν ένα γέρο.
Που πάς μπάρμπα?
Στη Στρέζοβα.
Α ωραία! πάρε και εσύ λίγο το σακούλι να μας ξαλαφρώσεις.
Τι έχετε ρε παιδιά μέσα ρωτάει ο γέρος.
Γουρνοκέφαλα του απαντάνε.
και τι θα τα κάνετε? Θα τα βράσουμε να γλεντήσουμε τη νίκη.
Ποιά νίκη? Τι έγινε?
Θα δείς μη βιάζεσαι.
Φτάσαν στο Χωριό μπροστά στην Εκκλησία. Φωνάξανε και τους φέρανε φως, ασετυλίνες. Φωταγώγησαν την Πλατεία. Πρόσταξαν και τους μαγαζότορες να ανάψουν όσες ασετυλίνες είχαν. Να τους φέρουν και λουκάνικα και χοιρινό παστό και ούζο. Τρώγαν, πίναν και γλένταγαν όλη νύχτα. Το πρωί κάλεσαν και το δάσκαλο να φέρει τα μαθητούδια να δούνε το "κατόρθωμα" . Και τα πήγε λένε ο δάσκαλος. Μπράβο δάσκαλε!!! Που έκανες του κεφαλιού τους. Ο Τσαιπάς άκουσε τη μάχη από ψηλά κατάλαβε "Πάνε όλοι τους". Δεν πισωγύρισε όμως. Τράβηξε για το Μαίναλο μοναχός του. Ο Νταής (καθηγητής γυμναστικής) γυρόφερε δύο τρείς ημέρες απο μαντρί σε γρέκι, κατέληξε σε ένα Μύλο. Θεονήστικος σκούπισε τις μυλόπετρες, μάζεψε λίγο αλεύρι σε ένα σαρδελοκούτι, το ανακάτεψε με νερό, έφαγε κάμποσο αλλά ήταν φαίνεται τόσο κουρασμένος που αποκοιμήθηκε εκεί με το σαρδελοκούτι στα χέρια. Ετσι λέγεται τον βρήκε ο μυλωνάς το χάραμα και τον σκότωσε εκεί, πάνω στο βαθύ του ύπνο, με το φτυάρι και καμάρωνε και αυτός λες και είχε σκοτώσει το λιοντάρι!"
Οι τέσσεροι σκοτωμένοι ενταφιάστηκαν εκεί κάτω απο τις αμυγδαλιές. Εκταφή έγινε τα τελευταία χρόνια. Τα λειψανά τους σήμερα βρίσκονται στο κοιμητήριο της Κουνινάς.

Με απόφαση Τσακαλώτου η ΙΧ Μεραρχία (9η Μεραρχία) και άλλες μονάδες μεταφέρονται στην Πελοπόννησο . Την ΙΧ Μεραρχία τη διοικούσε ο στρατηγός Μανιδάκης .
Τα σχέδιο της επιχείρησης ονομάστηκε «ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ» και διευθυνόταν από τον ίδιο τον Τσακαλώτο.
Άρχιζε μια νέα εκστρατεία από το νότο στο βορρά μέχρι τα σύνορα αλλά όχι από τη Ρούμελη (                      ) αλλά από την Πελοπόννησο.
Οι επιχειρήσεις αρχίζουν τη 19/12/1948.
Πρώτη κίνηση: η απομόνωση τα Πελοποννήσου. Κανείς δεν μπορούσε να βγει η να μπει χωρίς την άδεια της Αστυνομίας. Στα λιμάνια και στον Ισθμό γινόντουσαν αυστηροί έλεγχοι ταξιδιωτών και φορτίων.
Δεύτερη κίνηση: μαζικές συλλήψεις μυστικά και κατά μάζες, αδιακρίτως οποιονδήποτε είχαν υπόνοια ότι δεν ήταν εθνικόφρονας.

Το 1949 εκτελείται από τους μισθοφόρους της 9ης Μεραρχίας (χωροφύλακες, αγροφύλακες, ΜΑΥδες κ. άλ.) και ο αδελφός Βασίλης, κοντά στα σφαγεία του Χωριού σε αντίποινα για τη δράση του αδελφού του. Τα δύο κορίτσια του και η γυναίκα του μένουν μόνες για να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.

Στην 9η μεραρχία 35000 άνδρες συγκροτούσαν 4 τάγματα. Σκότωναν, εκτελούσαν, συνελάμβαναν και οδηγούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα στρατοδικεία και τα εκτελεστικά αποσπάσματα όχι μόνο τους εγκλωβισμένους και ανίσχυρους μαχητές του Δημοκρατισκού Στρατού αλλά και όσους υποψιάζονταν ακόμη και μη συμμετέχοντες. Σύμμαχο τους είχαν και τον καιρό. Διηγούνται ότι στο χωριό το χειμώνα του 1949 το χιόνι είχε ξεπεράσει τα τρία μέτρα. Χαρακτηρισίκή είναι η έκφραση "9η και χιονάτη".
Την 27/12/1948 είχαν συλλφθεί  4.500 και στη Μακρόνησο και στο Τρίκερι μετακινήθηκαν 2.500 άνθρωποι. Ο αριθμός των συλληφθέντων θεωρήθηκε μικρός. Οι Αμερικάνοι πίεζαν για περισσότερες συλλήψεις.
Την 29/1/49 οι «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο είχαν ολοκληρωθεί .Το Μάιο  του ίδιου έτους το αντάρτικο στην Πελοπόννησο είχε εξαλειφτεί.
Οι Γκιουζέλης, Κονταλώνης και Μπασακίδης προσπαθώντας να φθάσουν στο Χελμό δέχτηκαν επίθεση στην Κερπινή. Ο Γκιουζέλης τραυματίστηκε και ο Μπασακίδης σκοτώθηκε. Ο Γκιουζέλης με δυσκολίες έφτασε στο Χελμό. Πέθανε από το κρύο και την πείνα.

Εκείνος και εκείνη παντρεύονται.
Στην οδύνη της απώλειας των τριών αδελφών της προστίθενται  και  νέες περιπέτειες.

Εκείνος με χαλκευμένες κατηγορίες, από γνωστό σε όλους πρόσωπο στην περιοχή, το Γενάρη του 1948,  συλλαμβάνεται (5/1/48) και προφυλακίζεται (17/1/48) στην Κόρινθο. Παραμένει εκεί μέχρι την 17/9/1948  που γίνεται δεκτή αίτηση  διακοπής της προφυλάκισης και η προσωρινή απόλυσή του από τη φυλακή.
Καταθέτει ευνοϊκά υπέρ του ο Παπαϊωάννου Παναγιώτης του Βασιλείου (πρόκειται για το δικηγόρο Αθηνών, συμπατριώτη του, που πιθανόν να υπηρετούσε εκεί τη στρατιωτική του θητεία). Ο κ. Παπαιωάννου κατέθεσε: "... ο κατηγορούμενος είναι καλός άνθρωπος και νομοταγής. Στην κατοχή ήτο στο ΕΑΜ όπως και όλοι. Είμαι βέβαιος ότι δεν είναι επικίνδυνος"
Η αποφυλάκιση έγινε δεκτή ύστερα από απόρριψη προηγούμενου αιτήματος που απορρίφθηκε την 15/6/1948 και είχε ζητηθεί την 5/5/1948.
Στις 10/11/1948 παραπέμπεται στο Στρατοδικείο για να δικαστεί στην Πάτρα (που λειτουργούσε ως παράρτημα του Στρατοδικείου Κορίνθου) με πρόεδρο το Βασιλάκη Ιωάννη και μέλη τους Παχή Φώτιο (ταγματάρχη μηχανικού), Κωστάκη Χαράλαμπο (λοχαγό πεζικού), Χασάπη Γεώργιο (υπολοχαγό πεζικού), Καληβάσση Ανδρέα (υπολοχαγό πεζικού) και βασιλικό επίτροπο τον Δασκαλάκη Ιωάννη (ανθυπασπιστή στρατιωτικής δικαιοσύνης).
Συγκατηγορούμενοι του ήταν: Απο… Γεώργιος, Κιτ… Δημήτριος, Γκο... Αθανάσιος, Κασ… Φίλιππος, Ράπ… Ιωαννης και Κορ… Χρήστος που απουσίαζε.
Οι κατηγορίες ήταν : « Συμμετοχή εις εγκληματικήν ομάδα, παράνομος στρατολογία και διάδοσις ανατρεπτικών ιδεών».
Ως δικηγόροι παρέστησαν οι: Στεφανόπουλος Ν. Μπιλάλης Βασίλειος, Μπογδανόπουλος Δημήτριος, Κόκαλης Αθανάσιος, Σταματέλος Σπυρίδωνας, Σπηλιωτακάρας Αθανάσιος και Πολίτης Δημήτριος.
Μάρτυρες κατηγορίας ήταν: 1) Λούρμπας Σωτήριος του Γεωργίου 2) Από… Παναγιώτης του Δημητρίου 3)Για… Γεώργιος του Χρήστου (λάθος όνομα), 4) Στα… Χρήστος του Νικολάου 5) Διπ… Γεώργιος του Ανδρέου 6) Νικ… Λεωνίδας του Νικολάου.
Ο πρώτος (Λούρμπας Σωτήριος του Γεωργίου) εξ αυτών κατέθεσε:
«ότι άπαντες οι κατηγορούμενοι είναι κομμουνισταί ιδιαίτερα δε δι΄ εκ των κατηγορουμένων Απο… Γεώργιο ότι συνελήφθη και ενεκλείσθη εις τα φυλακάς μετά την κατοχήν διά την κατοχική του δράσιν εις τας αντεθνικάς οργανώσεις Ε.Α.Μ. – Ε.Λ.Α.Σ.
Ο δεύτερος (Από… Παναγιώτης του Δημητρίου) κατέθεσε «ότι άπαντες οι κατηγορούμενοι είναι κομμουνισταί, συνελήφθησαν δε παρά της Αστυνομίας προληπτικώς ίνα εκτοπιστούν»
Ο τρίτος (Για… Γεώργιος του Χρήστου (λάθος όνομα) κατέθεσε: «ότι εκ των κατηγορουμένων Γκο... Αθανάσιος εις γενομένην επίθεσιν των συμμοριτών κατά του χωρίου των, παρουσιάσθη εις την Αστυνομίαν και εζήτησεν όπλον».
Ο τέταρτος (Στα… Χρήστος του Νικολάου) κατέθεσε: ««ότι άπαντες οι κατηγορούμενοι είναι κομμουνισταί, εργασθέντες κατά την κατοχήν, συνελήφθησαν δε παρά της Αστυνομίας προληπτικώς ίνα εκτοπιστούν».
Ο πέμπτος (Διπ… Γεώργιος του Ανδρέου) κατέθεσε ότι « ο Απο… Γεώργιος συνελήφθη και εφυλακίσθη , παρά της Εθνοφυλακής δια την κατοχικήν του αντεθνικήν του δράσιν, είναι άπαντες κομμουνισταί εργαζόμενοι κυρίως διά την επικράτησιν του κομμουνισμού».
Ο έκτος (Νικ… Λεωνίδας του Νικολάου) κατέθεσε ότι: « άπαντες οι κατηγορούμενοι είναι αριστεροί ιδιαίτερα δε ο εκ των κατηγορουμένων Απο… Γεώργιος ότι είναι επικίνδυνος κομμουνιστής. Προς δε ότι ο Βαγ… Χρήστος καταφέρετο κατά του Εθνικού Στρατού εις γενομένας συζητήσεις, ο δε Ράπ… ότι παρ΄ ότι εις το κατάστημά του πολλάκις μετέβαιναν συμμορίται ουδέποτε ειδοποίησε την Αστυνομίαν η ανέφερεν καν τούτο»
Σημειώνεται ότι οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν εννέα (9). Αυτοί που δεν παρουσιάστηκαν ήταν οι: Σμυρίλιος Δημήτριος, Πάτσας Χρήστος και Κόσσιφας Ηλίας. Δεν παρουσιάστηκαν είτε γιατί πέθαναν είτε γιατί σκοτώθηκαν - τιμωρήθηκαν? κατά τα γεγονότα που μεσολάβησαν.
Μάρτυρες υπεράσπισης ήταν οι:
Καρασούτας Παναγιώτης του Χαραλάμπους κάτοικος Ανδραβίδας, Κωστόπουλος Αργύριος του Κ. κάτοικος Πατρών και Γκλαβάς Αθανάσιος του Σωτηρίου κάτοικος Πατρών.
Προτείνεται από το βασιλικό επίτροπο ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών (σύμφωνα με τα πρακτικά) και δύο (2) έτη κατά την απόφαση. Προφανώς πρόκειται περί λάθους. Αθωώνεται με αιτιολογικό ιδιαίτερα μειωτικό και προσβλητικό.
Για τις δίκες πολιτικής σκοπιμότητας γράφει στο βιβλίο «Χρόνια της φωτιάς» ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΟΣΧΟΣ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ περί τεχνών) :
«Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς κατασκευάζονται οι κατηγορίες είναι αυτό από τη δίκη οκτώ αριστερών στο Στρατοδικείο Πάτρας την 12/11/1948 καταγόμενων από την Κλ…ία Αχαΐας όπου κατηγορούνται για στρατολογία και προπαγάνδα υπέρ του Δημοκρατικού Στρατού από το Δεκέμβρη του 1947 έως το Μάιο του 1948. Όταν αρχίζει η κατάθεση των τεσσάρων μαρτύρων κατηγορίας:
«Ο πρώτος μάρτυς Σωτήριος Λούρμπας ουδέν συγκεκριμένον γεγονός καταθέτει εις βάρος των κατηγορουμένων, βεβαιοί όμως μετά θετικότητος ότι άπαντες ήταν επικίνδυνοι κομμουνισταί…»
Ο ίδιος μάρτυρας:
«Τέλος δηλοί ότι την γραπτήν του κατάθεσιν υπέγραψε εν αγνοία του περιεχομένου της. Εκ των απαντήσεων του μάρτυρος, εκ των οποίων καταφαίνεται η διανοητική του ανεπάρκεια, προκαλείται θυμηδία εις το ακροατήριον. Οι επόμενοι μάρτυρες Παναγιώτης Από…και Χρήστος  Για... δηλούν ότι υπέγραψαν τας γραπτάς καταθέσεις των νομίζοντας ότι επρόκειτο οι κατηγορούμενοι Γεώργιος Ιωάννου Απο... – Δημήτριος Βλάση Κιτ... – Παναγιώτης Β.Καρ... - Αθανάσιος Σ.Γκο... – Χρήστος Δημητρίου Βαγ... – Φίλιππος Κων/νου Κ.. Χρήστος Λ. Κορ...και Ιωάννης Νικολάου Ράπ... εκ Κλ…ίας) να εκτοπιστούν και μη έχοντες γνώσιν του ακριβούς περιεχομένου των. Εξεταζομένου του τετάρτου μάρτυρος Γεώργιος Α.Διπ... ο πρόεδρος του στρατοδικείου αναγιγνώσκει επιστολή τούτου προς τον βασιλικόν επίτροπον διά της οποίας ανακαλεί όσα κατέθεσαν εγγράφως …»
Ανάμεσα στους "κατηγουρουμένους" συμπεριλαμβανόταν και εκείνος και θα οδηγείτο στο εκτελεστικό απόσπασμα αν οι πληρωμένοι ψευδομάρτυρες και άνθρωποι του περιθωρίου δεν ανακαλούσαν τις υπαγορευμένες απά άλλους καταθέσεις τους.

Τελειώνει εδώ μια περίοδος της οικογενειακής τραγωδίας. Η ιστορία μίας οικογένειας που μεγάλωσε τα παιδιά της με στερήσεις, καταπίεση και μέσα στο φόβο, το μίσος, το αίμα και το θάνατο. Είχαν και αυτοί με το θάνατό τους τη συμβολή τους στην προσφορά της αριστεράς στην κοινωνία.
Mιάς πατριωτικής αριστεράς που αγωνίστηκε με αυτοθυσία για την απομάκρυνση των κατακτητών, την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ακεραιότητα της Χώρας.   
Είναι  μάρτυρες που αποτελούν τις εγγυήσεις για την ύπαρξη της και τη συνέχιση της παρά τα όσα θλιβερά συνέβησαν και συμβαίνουν.

Όμως ο Εμφύλιος θα συνεχιστεί με άλλα μέσα για να σταματήσει μετά τη μεταπολίτευση με την αναγνώριση του ΚΚΕ (1994) και της Εθνικής Αντίστασης (1981) καθώς και με την ψήφιση με κοινή συναίνεση των αντιμαχομένων μερών, του Ν. 1863 - 18/9/89 "γιά την άρση των συνεπειών του Εμφυλίου 1945 - 49".

Οι παρακρατικές οργανώσεις διαλύθηκαν όμως τα μέλη τους και οι συνεργάτες των γερμανών, συνεπικουρούμενοι από τις οργανώσεις της επίσημης κρατικής βίας όπως τα ΤΕΑ, τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία θα συνεχίσουν τη δράση τους.
Ξυλοδαρμοί, ψυχολογική βία, διακρίσεις, κοινωνικά φρονήματα κ. άλ. θα αποτελέσουν καθημερινά φαινόμενα.

Πως μπορώ να δικαιολογήσω αυτούς που έβλαψαν την οικογένειά μου και τους οικείους της?



Μετά τον Εμφύλιο

Στην πραγματικότητα ο Εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Δεν τελείωσε ούτε με την κυριαρχία των νικητών. Ούτε και στην Ελλάδα οι νικητές δεν ξέρουν να κερδίζουν με αξιοπρέπεια. Δεν επέδειξαν καμιά επιείκεια, συγχώρηση η ανοχή. Εκτελέσεις, φυλακίσεις, εξορίες, ξυλοδαρμοί και ψυχολογική βία ήταν καθημερινά φαινόμενα.

Μετά τον Εμφύλιο και την αθωωτική απόφαση του Στρατοδικείο Πατρών από τις  χαλκευμένες κατηγορίες λειτουργεί υποδηματοποιείο και πωλεί παπούτσια που του στέλνουν οι πρώην εργοδότες του από την Πάτρα.
Στη συνέχεια οπωροπωλείο – μανάβικο όπου οι επισκέψεις των χωροφυλάκων ήταν συχνές και οι έλεγχοι και οι συστάσεις καθημερινές  (έλεγχος τιμών, πινακίδες τιμών, άσπρισμα πεζοδρομίων κ. αλ.). Πολλές από τις περιπτώσεις αυτές καταλήγουν στα δικαστήρια. Χαρακτηριστική είναι η δίκη που ο δικαστής προσπαθεί με παραπλανητική ερώτηση να αποσπάσει αμφισβήτηση του μηνυτή – χωροφύλακα. Στον ισχυρισμό του ότι υπήρχε πινακίδα τιμών ο δικαστής ερωτά αν ο χωροφύλακας ισχυρίζεται ψέματα όταν καταθέτει ότι δεν υπήρχε πινακίδα τιμής.   Αν η απάντηση ήταν θετική η τιμωρία θα ήταν ιδιαίτερα αυστηρή (πρόστιμο και φυλάκιση) λόγο διάψευσης του οργάνου. Όμως με τη απάντηση ότι πρόκειται περί λάθους η απόφαση ήταν αθωωτική.  Παράλληλα με το μανάβικο εκτρέφουν ζώα, καλλιεργούν λίγα κηπευτικά και συγκεντρώνουν παλιά σίδερα και αντικείμενα τα οποία μεταφέρουν και πωλούν στην Τρίπολη

Η τετραμελής οικογένεια επιβιώνει με δυσκολίες. Λιγοστά τρόφιμα, επιδιορθωμένα ενδύματα και παπούτσια και έλλειψη χρημάτων χαρακτηρίζουν αυτήν την περίοδο. Σ΄ αυτήν την οικογένεια ποτέ δεν προσφέρθηκαν από την τοπική εκκλησία λάδι η ψωμί (πρόσφορα) τα οποία πρόσφεραν κάτοικοι για λατρευτικούς σκοπούς.

Η ώρα του συμβιβασμού

Δεν ήταν δημόσιο πρόσωπο.
Δεν απαιτούσε τίποτα.
Δεν έβλαψε κανέναν
Εργαζόταν σκληρά στο μανάβικο, πωλούσε νωπά ψάρια και στο κατάστημα και στη «γύρα» τα πρώτα χρόνια με ζώα και με τα πόδια. Αντάλλασσε φρούτα και ψάρια με είδη που υπήρχαν διαθέσιμα στα φτωχά νοικοκυριά στο χωριό και στα περίχωρα. Πάντοτε έδινε τα είδη που πωλούσε και με πίστωση. Πολλά από αυτά τα ποσά δεν εισπράχτηκαν ποτέ. Μετά το θάνατο του διασώθηκαν ογκώδη βιβλία που χρεώνονταν τα «βερεσέ».

Τις ειρωνείες και τις προσβολές από τους Χίτες, που μετατράπηκαν σε καταδότες της αστυνομίας, τις αντιμετώπιζε νηφάλια και με μια κρυφή ικανοποίηση για την κατάντιά τους.
Ο αστυνομικός εκβιασμός  εξακολουθούσε κάθε μέρα και περισσότερο.
Θα ήθελε να είχε το σθένος και την οικονομική δύναμη να αντιπαρατεθεί σ΄ αυτούς και στο δικτατορικό καθεστώς. Χρειάστηκε να γίνουν βήματα πίσω για την επιβίωση τη οικογένειας. Τότε συγκεντρώθηκαν  κάποια χρήματα για και για τις σπουδές.

Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη και σήμερα, απόγονοι των Χιτών και των καταδοτών, που προσπαθούν αν έχουν μια μειωτική στάση για κείνον. Τους δικαιολογούμε γιατί έτσι σκεπάζουν την ντροπή τους για τη συμπεριφορά των παππούδων τους και των πατεράδων τους.

Συνεχίζεται   

Labels:

Sunday, December 06, 2009

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

Ενας χρόνος μετά τη δολοφονία του 15 - χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

"Τον έμαθα να μη φοβάται" είπε η μητέρα του.

"...δεν ήταν μόνο μία απεχθής πράξη. Ήταν ένα δίδαγμα για όλους μας, πού μπορεί να οδηγήσει η αυθαιρεσία. Δεν ξεχνιέται και δεν μικραίνουν οι διαστάσεις της στο υποσυνείδητο της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας..."
δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Εκφράσεις που συγκινούν.

Ένα χρόνο μετά τίποτα δεν άλλαξε ως προς τις αιτίες που προκάλεσαν την κοινωνική εξέγερση πλην της κυβερνητικής αλλαγής.

LINKS

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΕΞΗ

Labels: