Sunday, April 26, 2009

Μηχανοκίνητος αθλητισμός: ανάβαση Πλατανίου - Πιτίτσας 26/4/2009

Image Hosted by ImageShack.us
Παλιότερα το σπορ ασκούσαν οι έχοντες και κατέχοντας. Λόγω των δυσκολιών της Ελληνικής Κοινωνίας δεν θεωρείτο αποδεκτό ως σπορ και οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμα. Τα τελευταία χρόνια έχει περάσει σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, εξακολουθεί όμως να είναι πολυδάπανο. Άνθρωποι της εργασίας, εργαζόμενοι σε συνεργεία η ιδιοκτήτες τους, έμποροι ανταλλακτικών, αυτοκινήτων κλπ βρίσκουν ένα τρόπο να προβάλουν τις δραστηριότητές τους αλλά και να ασκήσουν το χόμπι τους. Διαθέτουν χρόνο και χρησιμοποιούν κυρίως δικά τους χρήματα με ελάχιστη βοήθεια από τους χορηγούς.

Στο μηχανοκίνητο αθλητισμό η δεξιοτεχνία, η αδρεναλίνη και η δοκιμασία της αντοχής των υλικών βρίσκονται σε υπέρτατο βαθμό.

Δημιουργούνται εμπειρίες και γνώσεις για τεχνικές βελτιώσεις που στη συνεχεία εφαρμόζονται η μεταφέρονται στα επιβατικά η άλλα οχήματα. Οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε σήμερα προέρχονται στο μεγαλύτερο ποσοστό τους από τους αγώνες. Η τετρακίνηση, το τούρμπο, το ABS, το ESP, οι ενεργητικές αναρτήσεις και όχι μόνο προέρχονται από το μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Είναι αγώνες που οι ήχοι των μηχανών αν δεν είναι ευχάριστοι σίγουρα δεν ενοχλούν. Προσφέρουν θέαμα, συγκίνηση και ψυχαγωγία. Δημιουργούν την εξέλιξη του αυτοκινήτου. Αγώνες με σκληρή προετοιμασία όπου τα ασθενοφόρα, οι ομάδες αίματος στα παρ – μπριζς των αυτοκινήτων και οι μπάρες στην καμπίνα του οδηγού προδιαθέτουν για το κακό. Μια υγιής δραστηριότητα που διαμορφώνει ένα στρώμα ανθρώπων χωρίς παραβατική συμπεριφορά των κανόνων οδικής κυκλοφορίας.

Ήταν ένα ωραίος αγώνας, με πολλές δυσκολίες, σε ένα ωραίο φυσικό περιβάλλον κάτω από τα βλέμματα προς τη γέφυρα Ρίου Αντίρριου και του Πατραϊκού Κόλπου

Συγκινητικές στιγμές του αγώνα:
- η συμμετοχή εκατοντάδων ανθρώπων όλων των ηλικιών,
- το χειροκρότημα των θεατών στον οδηγό που εγκατέλειψε λόγω βλάβης στο κιβώτιο ταχυτήτων,
- τα χειροκροτήματα στη μοναδική συμμετέχουσα γυναίκα οδηγό που μετά τον τερματισμό επέστρεψε με το μικρό της γιό στο κάθισμα του συνοδηγού,
Image Hosted by ImageShack.us
- η αποδοκιμασία αυτών που κατά τη διάρκεια του αγώνα περπατούσαν στο κατάστρωμα του δρόμου,
- η συμμετοχή πληρωμάτων που ήταν αδέλφια,
- η μαύρη κορδέλα ως ένδειξη πένθους για συνάδελφο τους που χάθηκε πρόσφατα.
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us

περισσότερα εδώ

Labels:

Saturday, April 25, 2009

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Ο ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές μαρτυρίες το νησί είχε κατοικηθεί από την προϊστορική εποχή, είχαν μάλιστα αναπτυχθεί σημαντικοί πολιτισμοί όπως μαρτυρούν πάνω από χίλια μεγαλιθικά μνημεία που σώζονται μέχρι σήμερα. Κατά τον 4ο αι. π.Χ. φύλα κελτικής καταγωγής εγκαταστάθηκαν στο νησί.

Οι κάτοικοι της Ιρλανδίας εκχριστιανίστηκαν το 432 - 461 από το Βρετανό επίσκοπο 'Aγιο Πατρίκιο. Ο ιρλανδικός πολιτισμός σημείωσε εξαιρετική πολιτιστική και θρησκευτική άνθηση στους επόμενους αιώνες (6ος-7ος αι.), ενώ πολυάριθμα μοναστήρια ιδρύθηκαν στην ύπαιθρο και αναδείχτηκαν σε κέντρα της παιδείας και των τεχνών. Από τα προϋπάρχοντα μικρά κρατίδια σιγά σιγά διαμορφώθηκαν οι πέντε ιστορικές μεγάλες περιφέρειες: το Όλστερ, το Βόρειο και το Νότιο Λένστερ, το Κόνοτ και το Μίνστερ

Το 17ο αιώνα καταλαμβάνεται από τους Άγγλους (Κρόμγουελ) που ήταν Προτεστάντες και με την υποστήριξη του Πάπα (1689 – 1691). Την ίδια εποχή αρχίζει και η αντίσταση κυρίως από την περιοχή του Ωλστερ (1770 – 1780).
Οι Προτεστάντες με τα προνόμια που αποκτούν καθίστανται κυρίαρχο οικ. στρώμα.
Στους ντόπιους καθολικούς (που αποτελούσαν το 90% του πληθυσμού της Χώρας) μαζί με τους κατακτητές επιβάλλεται και μια νέα Εκκλησία (επίσημο δόγμα η Αγγλικανική Εκκλησία).
Η Αγγλική κατοχή στηρίζεται στη δεκάτη.
Απαγορεύονται οι εξαγωγές της Ιρλανδίας στην Αγγλία και σε άλλες χώρες με σκοπούς να εμποδίσουν την οικ. ανάπτυξη της Ιρλανδίας και να επεκταθεί η Βρετανική βιομηχανία.

Οι καθολικοί απαγορεύεται να ψηφίζουν (βουλή κατ΄ όνομα λειτουργούσε στο Δουβλίνο μέχρι το 1800), να εκλέγονται βουλευτές, δημοτικοί σύμβουλοι, αξιωματικοί του στρατού η του ναυτικού και να καταλαμβάνουν θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Δεν επιτρεπόταν να μισθώνουν γη η κτίρια για περισσότερα από 30 χρόνια. Δεν είχαν δικαίωμα να εκδίδουν βιβλία, εφημερίδες η να κατασκευάζουν οποιασδήποτε μορφής όπλα. Οδηγούνται σε εξαθλίωση και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν.

1641: μεγάλη εξέγερση εναντίον Άγγλων και Σκοτσέζων. Ο κυβερνήτης της Σκωτίας Όλιβερ Κρόμγουελ έπνιξε την εξέγερση στο αίμα. Στη Ντρογκίτα κατέσφαξε 30.000 υπερασπιστές της Πόλης. Σκοπός του ήταν να εξολοθρεύσει όσους περισσότερους Ιρλανδούς στα Ανατολικά και να εξωθήσει τους επιζήσαντες στη ΝΔ επαρχία του Κονόουτ με το σύνθημα «θάνατος ή Κονόουτ».

1681: οι Ιρλανδοί συμμαχώντας με τον Ιάκωβο Β της Αγγλίας, όταν αυτός προσπάθησε να ξαναπάρει το θρόνο που του είχε αφαιρέσει η «Δοξασμένη Επανάσταση» και τον είχε αντικαταστήσει με το Γουλιέλμο Γ, ηττήθηκαν.

1790: εμφανίζεται το κίνημα των «Ενωμένων Ιρλανδών» με σκοπό να σπάσει τους δεσμούς τους με τη Βρετανία και να διεκδικήσουν μια ανεξάρτητη Ιρλανδία. Οι ηγέτες του κινήματος ανήκουν στην προτεσταντική μεσαία τάξη και είχαν την υποστήριξη των καθολικών αγροτών.

1795: σχηματίζεται του Τάγμα της Οράγγης «Orange Order» από τους Βρετανούς εκμεταλλευόμενοι το μίσος ανάμεσα στους Προτεστάντες και τους Καθολικούς. Ήταν κίνημα αντεπανάστασης, βοηθούμενο από το Βρετανικό στρατό. Αντιστάθηκε στο κίνημα Καθολικής Χειραφέτησης το 1820 , στην κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση του 1830, στις προσπάθειες για σχηματισμό ελεύθερου κράτους το 1880 και 1912 και στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας το 1920.
Κάνει την εμφάνισή του και τα τελευταία χρόνια όταν η Β. Ιρλανδία απειλείται από κάποιο κίνημα.
Τα μέλη (εκφυλισμένα κοινωνικά στοιχεία)
- αφέθηκαν ελεύθερα να επιτίθενται στους καθολικούς, διώχνοντας τους από τη γη τους, λεηλατώντας και δολοφονώντας τους.
- χτυπούσαν το κίνημα συμπαράστασης υπέρ των «Ενωμένων Ιρλανδών» και του Δημοκρατικού Κινήματος
- είχαν προνόμια και προτεραιότητα για να καταλάβουν θέσεις εργασίας.
- χρησιμοποιήθηκαν για να παραμείνει το Μπέλφαστ και η γύρω περιοχή κάτω από Βρετανικό έλεγχο ακόμη και όταν η υπόλοιπη Ιρλανδία κέρδιζε την ανεξαρτησία της το 1920-21.

1798: εξέγερση των «Ενωμένων Ιρλανδών» οδηγείται σε ήττα.

1800: με το νόμο "περί Ενώσεως" η χώρα ενσωματώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και αντιπρόσωποί της στάλθηκαν στη Βουλή των Κοινοτήτων και την Άνω Βουλή.

1803, 1848, 1867: ακολούθησαν αποτυχημένες εξεγέρσεις.

1830: η εξέγερση των αγροτών που αρνήθηκαν να πληρώσουν τη δεκάτη πνίγεται στο αίμα.

1845 – 49: > από 1.000.000 άνθρωποι πέθαναν και 1.000.000 μετανάστευσαν από την καταστροφή της πατάτας (περονόσπορος) ενώ την ίδια περίοδο γινόντουσαν εξαγωγές σιτηρών από τη Χώρα.

1880: γίνεται προσπάθεια συνταγματικής επίλυσης του προβλήματος που υπονομεύεται από την ένοπλη αντίσταση των Οραγγιστών.

1905: Ο ‘Αρθουρ Γκρίφιθς ίδρυσε το Σιν Φειν – Sinn Fein (Εμείς Μόνοι). Μια οργάνωση που απέβλεπε στην πλήρη ανεξαρτησία. Επεδίωκε πολιτική ανεξαρτησία και οικ. αυτονομία.


1912: η φιλελεύθερη κυβέρνηση του Χέρμπερτ Άσκουιθ του Λονδίνου προσπάθησε για την εξομάλυνση των σχέσεων με την παραχώρηση μιας περιορισμένης «αυτοδιοίκησης» στην αποικία της. Δύο προηγούμενες απόπειρες  επί πρωθυπουργίας Γκλάντστοουν είχαν σκοντάψει στην άρνηση του κοινοβουλίου να δεχτεί τη μεταρρύθμιση και η δεύτερη στην άρνηση της βουλής των λόρδων.
Το συντηρητικό κόμμα αρνήθηκε να συμφιλιωθεί . Ακόμη και η ιδέα μιας περιορισμένης αυτοδιοίκησης στην Ιρλανδία ήταν απαράδεκτη για την βρετανική δεξιά. Οι «Εθελοντές του Όλστερ» δημιουργήθηκαν με δική τους πρωτοβουλία και το 1912 έστειλαν κρυφά 25.000 όπλα.  

1913: κάνει την εμφάνισή του ο « Στρατός των Ιρλανδών Πολιτών». Ήταν μια οργάνωση αυτοάμυναςτων θυμάτων του λοκ αουτ που είχαν κηρύξει οι εργοδότες και ιδιαίτερα ο Γουίλιαμ Μέρφι (3).Ο  « Στρατός των Ιρλανδών Πολιτών» δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της "Ιρλανδικής Ένωσης Γενικών Εργατών και Εργατών στις Μεταφορές - ITGWU" Το συνδικάτο αυτό είχε δημιουργηθεί το έτος 1907 από τον Τζέιμς Λάρκιν.
Το 1914 η οργάνωση περνάει στα χέρια του Τζέιμς Κόνολι (1).



1914: Ο Τζον Ρέντμοντ, ηγέτης των «Ιρλανδών Εθελοντών» και του συντηρητικού «Ιρλανδικού Κοινοβουλευτικού Κόμματος», (οπαδοί του μετριοπαθούς κινήματος της «αυτοδιοίκησης»), προέτρεψε τους Ιρλανδούς να πολεμήσουν στο πλευρό της Βρετανίας στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ζήτημα της «αυτοδιάθεσης με τη δικαιολογία του πολέμου παρέμεινε στάσιμο. Οι «Ιρλανδοί Εθελοντές» διασπάστηκαν. Οι οπαδοί του Ρέντμοντ αποχώρησαν και έφτιαξαν μια νέα οργάνωση τους «Εθνικούς Εθελοντές» . Η διάσπαση δεν επηρέασε του «Ιρλανδούς Εθελοντές» οι οποίοι παρέμειναν ως ένα πατριωτικό απελευθερωτικό κίνημα.   



1916: «Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ», Τη Δευτέρα του Πάσχα μια μικρή ομάδα ενόπλων καταλαμβάνει τα κεντρικά κτίρια στο Δουβλίνο ύστερα από μάχες με το βρετανικό στρατό. 1351 άνθρωποι σκοτώθηκαν, το 1/3 του πληθυσμού υποχρεώθηκε σε χρηματική εισφορά για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων κτιρίων και 3500 συνελήφθησαν. Ο ηγέτης των εξεγερμένων Πάντρειγκ Πήρς διέταξε τους άνδρες τους να παραδοθούν. Επιζώντες ηγέτες της εξέγερσης δολοφονήθηκαν μέσα στα κελιά της φυλακής τους. Με την «ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ», άρχισαν τα επαναστατικά γεγονότα που έδωσαν πολλές ελπίδες για την ανεξαρτησία  και του φτωχούς και κατατρεγμένους Ιρλανδούς. Καθοριστικό ρόλο είχε ο  « Στρατός των Ιρλανδών Πολιτών» συμμετείχαν επίσης οι οργανώσεις "Ιρλανδοί Εθελοντές" και το "Συμβούλιο Γυναικών της Ιρλανδίας.
Οι βρετανοί, παρά τηνυπεροπλία τους, χρειάστηκαν μία εβδομάδα για να ανακαταλάβουν το κέντρο του Δουβλίνου. Η επιχείρηση άφησε πίσω της 400 νεκρούς.

1919: ιδρύεται το στρατιωτικό τμήμα του Σιν Φειν με την ονομασία Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (IRA), μετονομάστηκαν έτσι «Οι Ιρλανδοί Εθελοντές», σκοπός τους ήταν η οργάνωση του ένοπλου αγώνα εναντίον τον Άγγλων.Οι Ιρλανδοί Εθελοντές είχαν δημιουργηθεί τρία χρόνια πριν σε απάντηση της παραστρατιωτικής – φιλοβρετανικής  οργάνωσης «Εθελοντές του Όλστερ».


Οι Ιρλανδοί μαχητές τάχθηκαν στο πλευρό της νέας ηγεσίας δημιουργώντας έτσι το στρατό της Ιρλανδικής Δημοκρατίας.
Επαναστατικό πνεύμα διαπνέει ολόκληρη την Ιρλανδία
Δημοκρατικά δικαστήρια ασκούν τη δικαιοσύνη σε ολόκληρη τη χώρα.
Οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους απεργούν για να εμποδίσουν την κίνηση των Βρετανικών στρατευμάτων.
Η πολιτική βρετανική αστυνομία εξοντονώταν από τους δημοκρατικούς.
Στο ΝΔ τμήμα δημιουργείται αντάρτικο για την εκδίωξη των Βρετανών.
Η βρετανική αυτοκρατορία κινδύνευε από την πριν αποικία της

1920: Κυριακή 21/11: ο IRA σκοτώνει 18 βρετανούς πράκτορες που πραγμαοποιούν παραστρατιωτικές επιχειρήσεις στη Β. Ιρλανδία. Ως αντίποινα ο βρετανικός στρατός στέλνει δυνάμεις σε ένα γήπεδο. Οι στρατιώτες πυροβολούν και σκοτώνουν 14 άοπλους ανθρώπους.
Είναι η πρώτη "ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ" του απελευθερωτιού αγώνα των Ιρλανδών.

1921 ΙΟΥΝΙΟΣ: Οι Βρετανοί συμφώνησαν ανακωχή με το Σιν Φειν και άρχισαν διαπραγματεύσεις. Η συνθήκη που παρουσιάστηκε:
- παραχωρούσε Βουλή στους Ιρλανδούς,
- συμφωνήθηκε η δημιουργία ενός ελεύθερου κράτους με έλεγχο έξι (6) επαρχιών της ΒΑ Ιρλανδίας από τους ενωτικούς (UNIONISTS) που ταυτιζόντουσαν με τα Βρετανικά συμφέροντα. Από τις επαρχίες αυτές δεν έφυγαν ποτέ και σήμερα αποτελούν τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η συνθήκη βύθισε το δημοκρατικό κίνημα σε κρίση.
Το Σιν Φειν επεδίωκε ειρήνη δημοκρατία και αποκατάσταση του νόμου και της τάξης. Η βάση του Δημοκρατικού Στρατού επεδίωκε εναλλακτική λύση για βελτίωση του άθλιου βιοτικού επιπέδου και της αναγκαστικής μετανάστευσης.
Διαφωνούσαν με τους ηγέτες που τους εγκατέλειψαν και αποδέχτηκαν το Αγγλικό στέμμα και τη διαίρεση της Ιρλανδίας.

1922: Η συντριπτική πλειοψηφικά του ΙRA απέρριψε τη συμφωνία και προετοιμάστηκε για συνέχιση του αγώνα με τη συμπαράσταση του Ντε Βαλέρα.
Ο ντε Βαλέρα ιδρύει το Φιάνε Φειλ που αντιτασσόταν στη συμφωνία του 1921. Οι υποστηρικτές της συμφωνίας δημιουργούν το το Φίνε Γκάελ.

1923 ΜΑΗΣ: οι Δημοκρατικοί είχαν ηττηθεί σε στρατιωτικό επίπεδο. Ο Ντε Βαλέρα ζήτησε να θάψουν τα όπλα τους. Τα όπλα θάβονται το 1926 και μαζί θάβονται και οι ελπίδες του 1916.

1922-23: η κυβέρνηση του Γ. Τ. Κόσγκρέιβ επιβάλλει την τάξη, παίρνει μέτρα για την καταστολή της βίας και ξεκινάει ένα πρόγραμμα για την αγροτική ανάπτυξη της χώρας

1930: Ο Ντε Βαλέρα τελικά εξελέγη πρωθυπουργός του Ελεύθερου Κράτους ο οποίος συνέναισε στην οικ. Βρετανική κυριαρχία.
Για ένα μικρό διάστημα επιβληθήκαν δασμολογικοί φραγμοί για να διευκολύνουν την ανάπτυξη της Ιρλανδικής βιομηχανίας ανεξάρτητα από τη Βρετανία. Η ανεργία και η μετανάστευση μειώθηκαν αλλά η φτώχεια μεγάλωνε. Στο τέλος ο Βαλέρα στράφηκε εναντίον των παλιών συμμάχων του φυλακίζοντας και σκοτώνοντας τους. Την ίδια εποχή το Δημοκρατικό κίνημα ήταν ακόμη μαζικό με εκατοντάδες χιλιάδες μαχητές στη Ν. Ιρλανδία. Είχε όμως εγκαταλειφθεί από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που είχαν συμβιβαστεί με το Ελεύθερο Κράτος.

Οι Βρετανοί εγκαθιδρύουν στη Β. Ιρλανδία ένα κρατικό μηχανισμό από 6 κομητείες με προτεσταντική πλειοψηφία και ενσωματωμένο και εγκλωβισμένο μεγάλο αριθμό καθολικών. Ο πληθυσμός ήταν διαιρεμένος σε αντιμαχόμενα θρησκευτικά στρατόπεδα. Το τάγμα της Οράγγης και ο Εθελοντικός Στρατός αποτελούν την Ειδική Αστυνομία. Οι Εθελοντές του Ώστερ, ένοπλη προτεσταντική ομάδα, συγκροτούν την ειδική αστυνομία B Specials για τον έλεγχο και τον εγκλωβισμό καθολικών.
Η Ενωτική κυβέρνηση φυλακίζει χωρίς δίκες, απαγορεύει τις συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και τις εκδόσεις. Συλλαμβάνει και δολοφονεί απλούς πολίτες. Οι καθολικές περιοχές λυμαίνονται και εμποδίζεται η πολιτική έκφραση των καθολικών. Επιβάλλεται καθεστώς κατοχής.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1922 το υπόλοιπο τμήμα του νησιού αποτέλεσε το Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος ως κράτος-μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.

Η διαίρεση της Ιρλανδίας προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των υποστηρικτών της συνθήκης, οι οποίοι συσπειρώνονται γύρω από το Φάιν Γκέιλ (Μάικλ Κόλινς, Άρθουρ Γκρίφιθ και Γ. Τ. Κόσγκρεϊβ) και των διαφωνούντων με επικεφαλής τον: Ήμον - Έιμον ντε Βαλέρα και το "Φαϊάνα Φάιλ".

Το 1932-48 το "Φαϊάνα Φάιλ" κερδίζει με επικεφαλής τον Έιμον ντε Βαλέρα τις εκλογές και ξεκινά διπλωματικό και οικονομικό πόλεμο εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας. Σύμφωνα με το νέο Σύνταγμα του 1937 η Ιρλανδία πήρε την ιρλανδική ονομασία "Έιρε", ενώ το 1948 μετονομάζεται Ιρλανδική Δημοκρατία και αποχωρεί από τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, διακόπτοντας κάθε πολιτικό δεσμό με τη Μεγάλη Βρετανία.

Μετά την αγγλο-ιρλανδική συνθήκη του 1921 ο IRA διαλύθηκε, το 1969 όμως επανασυγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του "Σιν Φέιν" και ξεκίνησε εκ νέου τον ένοπλο αγώνα με σκοπό την προστασία του ιρλανδικού καθολικού πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας και την ένωσή της με την Ιρλανδική Δημοκρατία. Ο ΙRA αρχίζει να μεγαλώνει, συγκεντρώνει όπλα και οι κάτοικοι των γκετο στελεχώνουν τον ΙRA. Σκοπός του είναι η ανατροπή του μισητού καθεστώτος με βομβαρδισμούς κυβερνητικών κτιρίων, καταστημάτων και καταστροφή εργοστασίων.

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο η χώρα παρέμεινε ουδέτερη, παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε από γερμανικά βομβαρδιστικά και τη διπλωματική πίεση των ΗΠΑ.

Μεταξύ 1951-1987 εναλλάσσονται στην εξουσία κυβερνήσεις του "Φαϊάνα Φάιλ" και του "Φάιν Γκέιλ".

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1969: Διάλογος των δύο κυβερνήσεων αφορά των τέλος των διακρίσεων.
Ειρηνικές πορείες των καθολικών καταλήγουν σε ξυλοδαρμούς, συλλήψεις, τραυματισμούς και φόνους ( 8 καθολικοί σκοτώνονται)

1971: Πρώτοι φόνοι Βρετανών στρατιωτών. Το Αύγουστο του ίδιο έτους 10 πολίτες σκοτώνονται ύστερα από συγκρούσεις με το στρατό.

1972 Γενάρηs
30/1/1972: "Ματωμένη Κυριακή" Βρετανοί αλεξιπτωτιστές πυροβολούν διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη βρετανική κατοχή (13 άοπλοι σκοτώνονται - 14 τραυματίζονται ) στους δρόμους του Ντέρι στη Β. Ιρλανδία. Οι 7 ήσαν ηλικίας μικρότερης των 18 ετών.
Είναι η δεύτερη "ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ", μετά το έγκλημα της της Κυριακής 21/11/1920, και σηματοδότησε την αρχή του εμφυλίου πολέμου.
Aποτελεί ορόσημο στην ιστορία του Λόντονμπέρι της βόρειας Ιρλανδίας, ευρέως γνωστού ως "Ντέρρυ", καθώς και στον αγώνα για την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή. Οι σκηνές βίας και κοινωνικού αναβρασμού ήταν κάτι σύνηθες, αλλά εκείνη την Κυριακή, μια ειρηνική πορεία μετατράπηκε σε σφαγή. Οι Βρετανοί στρατιώτες εφάρμοσαν πρώτοι βία, οδηγώντας τους πολίτες να ψάχνουν για καταφύγιο. Οπλισμένοι με βαριά στρατιωτικά όπλα, άνοιξαν πυρ εναντίον άοπλων πολιτών – ανδρών, γυναικών, ακόμα και παιδιών. Από τους δεκατέσσερις άνδρες πολίτες που σκοτώθηκαν οι επτά ήταν νεαροί. Η μέρα αυτή έμεινε στην ιστορία ως "Ματωμένη Κυριακή" και έκτοτε έχει απαθανατιστεί σε έργα και τραγούδια γιά να μην ξεχαστεί.

http://www.youtube.com/watch?v=ru7gYUaj39A

Τον ίδιο χρόνο εμπρησμός της Βρετανικής Πρεσβείας στο Λονδίνο.

Το καλοκαίρι η Β. Ιρλανδία περιέρχεται στην άμεση διακυβέρνηση από την Βρετανία και αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις με τον ΙRA.

1973: η Ιρλανδία γίνεται μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Φλεβάρης: 6 άνθρωποι σκοτώνονται από πυροβολισμούς του στρατού (δύο ήταν μέλη του IRA)

1974: Ο ΙRA παραδέχεται τη δολοφονία ενός καθολικού αμάχου κατά τη διάρκεια απόπειρας ενέδρας των βρετανικών στρατευμάτων.

1981: 10 Ιρλανδοί μαχητές του IRA πεθαίνουν ύστερα από απεργία πείνας στις Βρετανικές φυλακές διεκδικώντας στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα για πολιτικούς κρατούμενους. Ήταν πολιτικοί κρατούμενοι. Ήταν ήρωες. Για τη Θάτσερ ήταν ποινικοί.
Οι μαχητές του IRA αρνήθηκαν να φορέσουν την στολή του ποινικού κρατούμενου και προτιμούν να κυκλοφορούν γυμνοί στα κελιά η τυλιγμένοι με μια κουβέρτα -«μπλάνκετ μεν» . Η κατάσταση στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του ΜΕΙΖ τραγική. Απομακρύνονται οι νιπτήρες από τα κελιά. Οι κρατούμενοι μαχητές του IRA απαντούν με «απεργία καθαριότητας». Ζουν ανάμεσα σε τρόφιμα και περιττώματα. Έχουν κερδίσει την πρώτη μάχη. Η διεθνής κοινότητα μαθαίνει την ύπαρξη τους. Η Θάτσερ και η κυβέρνησή της ήταν ανυποχώρητοι.
Ανάμεσα σε αυτούς  ο Μπόμπυ Σαντς.  Άφησε την τελευταία του πνοή ύστερα από 65 ημέρες απεργίας την 5η Μαΐου 1981. Είχε χάσει την όρασή του. Στη κηδεία του παραβρέθηκαν χιλ. διαδηλωτές που τραγουδούσαν το τραγούδι που γράφηκε  για τους «μπλάνκετ μεν». «Δεν θα φορέσω τη στολή του κατάδικου, υποταγμένος δε θα εκτίσω την ποινή».
Μολονότι φυλακισμένος είχε εκλεγεί βουλευτής με 30.942 ψήφους (9/4/1981). Ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος βουλευτής που πέθανε από απεργία πείνας.
Είχε γράψει: " όπλα και βόμβες δεν κερδίζουν τον πόλεμο Μπορούν να σκοτώσουν, αλλά όχι να δείξουν το δρόμο, ούτε να υποχρεώσουν τον άκαμπτο να λυγίσει".

Ήταν ο πρώτος που θα πεθάνει για να χαρακτηριστεί πολιτικός κρατούμενος



1984: βομβιστική επιθεση του IRA στο Μπράιτον (τραυματίζεται ο πρώην πρόεδρος των Τορις λόρδος Τέμπιτ μαζί με τη σύζυγό του.

1985: Το Αγγλοϊρλανδικό Σύμφωνο αναγνώρισε συμβουλευτικό ρόλο στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας όσον αφορά τα ζητήματα της Βόρειας Ιρλανδίας.

1987: σκοτώνονται σε ενέδρα 8 μέλη του IRA μεταξύ αυτών και ο Γιουτζίν Κέλι.

1989: για πρώτη φορά οι εκλογές δεν έδωσαν την πλειοψηφία σε κανένα από τα μεγάλα ιστορικά κόμματα με αποτέλεσμα να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας.

1992: τα δύο ιστορικά κόμματα υφίστανται σημαντική μείωση των δυνάμεών τους με παράλληλη αύξηση του Εργατικού Κόμματος, ενώ κατά τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 1992, 1993 και 1994 σχηματίζονται κυβερνήσεις συνεργασίας με ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα σε συνεργασία με το Εργατικό Κόμμα ή το Δημοκρατικό Προοδευτικό κόμμα.

1993: αντιμετωπίστηκε η προοπτική επανένωσης του νησιού υπό προϋποθέσεις και με ειρηνικές διαδικασίες, ενώ οι δύο πλευρές συμφώνησαν στο σχεδιασμό ενός γενικού σχεδίου για την ειρηνική επίλυση του Ιρλανδικού ζητήματος. Η επανένωση του νησιού αποτελεί πάγιο αίτημα της Ιρλανδικής εξωτερικής πολιτικής.

1994: ο IRA ανακοίνωσε τη διακοπή του ένοπλου αγώνα υποστηρίζοντας τις ειρηνικές διαδικασίες. Οι εχθροπραξίες όμως ξανάρχισαν μετά τη διακοπή των αγγλοϊρλανδικών συνομιλιών το 1996, με νέες βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο.

1996 Ιούνιος: ξεκίνησαν νέες συνομιλίες μεταξύ της Ιρλανδικής Δημοκρατίας και της Μεγάλης Βρετανίας με τη συμμετοχή αντιπροσώπων της Βόρειας Ιρλανδίας.

1997: ο πραγματικός IRA - true IRA αποσχίεται απο τον IRA και παραμένει ενεργός.

20 Ιουλίου 1997 ο IRA ανακοίνωσε εκ νέου ανακωχή.
Από το 1997 στην εξουσία βρίσκεται το Φαϊάνα Φάιλ και πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Μπέρτι Άχερν.

1998: Η Συμφωνία της Καλής - Μεγάλης Παρασκευής. Επικεφαλής διαπραγματευτής του Σιν Φειν ήταν ο Μάρτιν ΜακΓκίνες (μετέπειτα ομοτράπεζος και "προσκυνητή"ς της β. Ελισάβετ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Β. Ιρλανδίας) (4). 



«Η συμφωνία άνοιξε δυνατότητες που δεν ήταν διαθέσιμες πριν. Οι άνθρωποι μπορούσαν να μιλούν για πολιτική που δεν μπορούσαν πριν.
Η άποψη ότι ο IRA με τις βόμβες άνοιξε το δρόμο της διαπραγμάτευσης ήταν η ρεπουμπλικανική θέση.
Άλλοι έλεγαν ότι «…δεν καταφέραμε πολλά, το Σιν Φειν μας απογοήτευσε, αν είχαμε κινηθεί  ένοπλα θα είχαμε καταφέρει περισσότερα».
Από τη συμφωνία ωφελήθηκαν στρώματα της μεσαίας τάξης και από τις δύο πλευρές.
Ωθεί την προτεσταντική και καθολική εργατική τάξη ακόμη μακρύτερα.
Το Σιν Φειν χάνει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη ανθρώπων που κάποτε το ψήφιζαν και έχει την υποστήριξη της μεσαίας τάξης που ωφελήθηκε από τη συμφωνία.
Η βρετανική πολιτική ομιλεί γι αποστρατιωτικοποίησηκαι αποηθικοποίηση της αντίστασης. Το Σιν Φειν έγινε ο μηχανισμός μέσω του οποίου μπορούσε να υλοποιηθεί αυτή η πολιτική». (2)

2005: κηρύσσεται το τέλος της ένοπλης πάλης.

2/3/2009: άνδρες με βαρύ οπλισμό (true IRA: αντιτίθεται στην ειρηνευτική διαδικασία που συμφώνησε η κυβέρνηση της Βορείου Ιρλανδίας) επετέθησαν εναντίον του στρατηγείου μονάδας του μηχανικού στο Μασερίν, την κομητείας του Αντριμ, σε απόσταση 25 χιλιομέτρων βορειο-δυτικά του Μπέλφαστ.
Το βρετανικό υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε τον θάνατο δύο στρατιωτών. Η αστυνομία της Βόρειας Ιρλανδίας διευκρίνισε ότι τέσσερις ακόμη άνθρωποι τραυματίστηκαν κατά την επίθεση, ένας από τους οποίους βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.

3/3/2009: Ένας αστυνομικός έχασε την ζωή του από πυροβολισμό (IRA continuity)

4/3/2009: Δολοφονήθηκε πρώην ανώτερο στέλεχος του Σιν Φέιν, ο οποίος είχε παραδεχθεί ότι διενεργούσε κατασκοπία υπέρ της Βρετανίας. Ο Ντένις Ντόναλντσον βρέθηκε νεκρός στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Ο IRA πάντως ανακοίνωσε ότι δεν έχει καμία ανάμειξη.
Ο Ντόναλντσον πιστεύεται ότι ζούσε στην κομητεία Ντόουνγκαλ στην Ιρλανδία από το Δεκέμβριο του 2005, όταν είχε παραδεχθεί ότι υπήρξε κατάσκοπος των Βρετανών για 20 χρόνια. Υπήρξε επικεφαλής του γραφείου του Σιν Φέιν στο Στόρμοντ μέχρι τη σύλληψή του το 2002.
Παραδέχθηκε ότι στρατολογήθηκε τη δεκαετία του 1980 από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και εξέφρασε τη βαθύτατη λύπη του για τις ενέργειές του.

31/3/2014: Συλλαμβάνεται (παραδόθηκε μόνος του) και ανακρίνεται  ο Τζέρι ¨Ανταμς (πρόεδρος του Σιν Φέιν, πρώην πολιτικού βραχίονα του IRA και τώρα εκ των ηγετικών κομμάτων της Β. Ιρλανδίας) προκειμένου να ανακριθεί γιά τη σχέση του στην απαγωγή της Τζιν ΜακΚόνβιλ (μιά 37 χρονης χήρας και μητέρας 10 παιδιών) το έτος 1972, η οποια λανθασμενα θεωρήθηκε πληροφοριόδότρια του βρεταννικού στρατού. Ο Τζέρι ¨Ανταμς, 19 ετών τότε, αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή. Το Σιν Φειν αποδίδει το γεγονός σε πολιτική εκμετάλλευση ενόψει των τοπικών εκλογών και των ευρωεκλογών καθώς ο  Τζέρι ¨Ανταμς αναμενόταν να λάβει σημαντικά ποσοστά στις εκλογές της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Οι υποψίες προήλθαν από ντοκουμέντα του Κολεγίου της Βοστώνης που παραδόθηκαν στις βρεταννικες αρχές. Απελευθερώθηκε δύο (2) μέρες μετά.

21/6/2014: Ο Τζέρι Κόνλον απεβίωσε στο σπίτι του στο Μπέλφαστ. Ηταν 60 ετών και είχε περάσει τα τελευταία 25 χρόνια αγωνιζόμενος για να έχουν οι άλλοι ό,τι δεν είχε ο ίδιος: δικαιοσύνη. Ο Κόνλον είναι (ίσως μαζί με τον Μπόμπι Σαντς) ένας από τους μεγαλύτερους «μύθους» του ιρλανδικού αγώνα στο εξωτερικό. Σε αντίθεση ωστόσο με τον Σαντς, ήταν αθώος και η περιπέτειά του εξελίχθηκε σε μια από τις γνωστότερες περιπτώσεις δικαστικής πλάνης παγκοσμίως.Ο Γολγοθάς του Ιρλανδού έμελλε να ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 1974 όταν ο IRA (που μαχόταν για την ανεξαρτησία της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο) πραγματοποίησε βομβιστικές επιθέσεις σε δύο παμπ-στέκια Βρετανών στρατιωτών στο Γκίλντφορντ, νοτιοανατολικά του Λονδίνου. Από τις επιθέσεις έχασαν τη ζωή τους πέντε άτομα (τέσσερις στρατιώτες και ένας πολίτης).
Το βράδυ των χτυπημάτων ο τότε 20χρονος Κόνλον βρισκόταν στη θεία του στο Λονδίνο. Η βρετανική αστυνομία ωστόσο είχε άλλη άποψη. Τον συνέλαβε μαζί με άλλα τρία άτομα και τον έστειλε στη φυλακή τον Οκτώβριο του 1975 για να εκτίσει ποινή ισόβιας κάθειρξης. Μερικές εβδομάδες αργότερα, θα τον ακολουθούσαν πίσω από τα σίδερα ο πατέρας του, Πάτρικ «Τζουζέπε» Κόνλον, και η θεία του, Ανι, με την κατηγορία πως κατασκεύαζαν βόμβες για τον IRA. Ηταν η εποχή που η βρετανική κοινή γνώμη ζητούσε απεγνωσμένα να δει επιτυχίες ενάντια στους «τρομοκράτες» του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού. Ο «Τζουζέπε» απεβίωσε στη φυλακή το 1980, καθώς υπέφερε από σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Στην πορεία ωστόσο, οι καταδίκες θα αποδεικνύονταν απάτη.Η βρετανική δικαιοσύνη απεφάνθη, με καθυστέρηση πολλών ετών, πως τα κατηγορητήρια εναντίον των Κόνλον ήταν ανεπαρκή και... μαγειρεμένα από την αστυνομία. Ο Τζέρι Κόνλον αποφυλακίστηκε τον Οκτώβριο του 1989 και ο Τζουζέπε Κόνλον αθωώθηκε... μετά θάνατον, τον Ιούνιο του 1991.
Η ζωή του έγινε ταινία υποψήφια για 7 Οσκαρ
Ηταν αρχές του 1994 όταν η ταινία «Εις το Ονομα του Πατρός» βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση και αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Με το σενάριο να βασίζεται στην αυτοβιογραφία του Τζέρι Κόνλον («Proved Innocent: Gerry Conlon and the Guildford Four») και τον σερ Ντάνιελ Ντέι Λιούις στον κεντρικό πρωταγωνιστικό ρόλο, η εν λόγω ταινία έφτασε να είναι υποψήφια για επτά Οσκαρ. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ήταν ωστόσο πως έκανε παγκοσμίως γνωστή την περιπέτεια του Κόνλον τον οποίο ενσάρκωσε με μοναδικό τρόπο στη μεγάλη οθόνη ο ιρλανδικής καταγωγής Λιούις.
http://left.gr/news/efyge-enas-mythos-tis-irlandias

21/8/2014: Ο Αλμπερτ Ρέινολντς, πρώην πρωθυπουργός της Ιρλανδίας και βασικός αρχιτέκτονας της ιστορικής εκεχειρίας του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA) τo 1994, πέθανε στις 21/8/2014 σε ηλικία 81 ετών



Ο Τζέρι Κόνλον απεβίωσε στο σπίτι του στο Μπέλφαστ το Σάββατο - See more at: http://left.gr/news/efyge-enas-mythos-tis-irlandias#sthash.Pw9T5M1B.dpuf3
Ο Τζέρι Κόνλον απεβίωσε στο σπίτι του στο Μπέλφαστ το Σάββατο - See more at: http://left.gr/news/efyge-enas-mythos-tis-irlandias#sthash.Pw9T5M1B.dpuf
Ο Τζέρι Κόνλον απεβίωσε στο σπίτι του στο Μπέλφαστ το Σάββατο - See more at: http://left.gr/news/efyge-enas-mythos-tis-irlandias#sthash.Pw9T5M1B.dpuf
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ
- Οι διαμάχες που ακολούθησαν στη Β. Ιρλανδία βρίσκονται στο παρελθόν.

- Ο IRA φαίνεται να στρέφει τη δράση του σε πολιτικές μορφές αγώνα που αποσκοπούν στην κινητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για την υπόθεση της Ιρλανδίας.

- Οι αιτίες του Ιρλανδικού προβλήματος αποδίδονται στην Βρετανική κυριαρχία.

- Ο θρησκευτικός φανατισμός στην Ιρλανδία:

χρησιμοποιήθηκε για την καταστολή του Ιρλανδικού απελευθερωτικού αγώνα,

δημιουργήθηκε εσκεμμένα για να στηρίξει τη Βρετανική κυριαρχία,

υπονόμευσε οποιαδήποτε προσπάθεια εργατικής ενότητας,

ευνόησε τη δημιουργία της οργάνωσης Orange Order.

- 1700 νεκροί σε μιά 35 - ετή περίοδο απελευθερωτικών αγώνων.




ΥΓ
Ο απελευθερωτικός αγώνας της Ιρλανδίας ενέπνευσε σκηνοθέτες που δημιούργησαν αξιόλογες κινηματογραφικες ταινίες:

- Μάικλ Κόλινς, ο επαναστάτης" Νιλ Τζόρνταν.

- IN THE NAME OF THE FATHER - ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ: ΤΖΙΜ ΣΕΡΙΝΤΑΝ

- Ο ΑΝΕΜΟΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΚΡΙΘΑΡΙ – THE WIND THAT SHAKES THE BARLEY (Κεν Λόουτς).

- LAND AND FREEDOM - ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ

- ΤΗE BOXER: ΤΖΙΜ ΣΕΡΙΝΤΑΝ

- HUNGER
Περισσότερα στο "Αναμνήσεις απΌ τον Μπόμπυ Σαντς"
των Τζένιφερ Μακάν και Μπρένταν Μακφαρλέιν (πρώην ΙRA και σήμερα Σιν Φειν). ΤΑ ΝΕΑ 28/11/2008.

- The Crying Game - Το Παιχνίδι των Λυγμών: Neil Jordan.

- Ματωμένη Κυριαή - Bloody Sunday: Πολ Γκρίνγκρας

ΟΙ ΙΡΛΑΝΔΟΙ U2 ΕΜΠΝΕΎΣΤΗΚΑΝ ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥΣ:
"Sunday Bloody Sunday"
(από τη Κυριακή του Γενάρη 1972
όταν Βρετανοί αλεξιπτωτιστές
πυροβόλησαν και σκότωσαν αμάχους).



1)Τζέιμς Κόνολι
Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο από μετανάστες ιρλανδούς γονείς. Το 1903 μετανάστευσε στις Η.Π.Α. Αργότερα εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό  κόμμα Αμερικής και στους Βιομηχανικούς Εργάτες του Κόσμου (IWW). To 1910 επέστρεψε στην Ιρλανδία και εντάχθηκε στο ITGWU - "Ιρλανδικής Ένωσης Γενικών Εργατών και Εργατών στις Μεταφορές - ITGWU" . Στις 12/5/1916 καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε θάνατο και εκτελέστηκε μαζί με 14 ακόμη συντρόφους του.

2) Μπερναντέτ Ντέβλιν – Bernadette Devlin

- Το 1969 σε ηλικία 22 ετών εκλέγεται στο βρετανικό κοινοβούλιο. Ήταν η νεότερη  εκλεγμένη, έγκυος ανύπαντρη, βουλευτής.

- Έγινε γνωστή από τη δράση της το Κίνημα για το Πολιτικά Δικαιώματα στη Β. Ιρλανδία και ως μέλος της ριζοσπαστικής φοιτητικής ομάδας Λαϊκή Δημοκρατία.

- Το 1981
έγινε απόπειρα δολοφονίας. Ένοπλοι εισέβαλαν στο σπίτι της  και την πυροβόλησαν μαζί με τον άνδρα της και μπροστά στα παιδιά τους.

Είπε:
 « Η λειτουργία μου στη ζωή δεν είναι να γίνω πολιτικός στο κοινοβούλιο: αλλά να καταφέρω να κάνω κάτι».
« My function in life in not to be a politician in parliament: it is to get something done».

3)
Γουίλιαμ Μέρφι

Ήταν ο ιδιοκτήτης της «Ενιαίας Εταιρίας Τραμ του Δουβλίνου» , της μεγαλύτερης εφημερίδας ου Δουβλίνου, του μεγαλύτερου ξενοδοχείου και του μεγαλύτερου πολυκαταστήματος.
Το 1912 έγινε ο ιδρυτής της «Ομοσπονδίας Εργοδοτών του Δουβλίνου» που σκοπό είχε να αντιμετωπίσει τα εργατικά συνδικάτα.  Αυτό που ενοχλούσε περισσότερο το Μέρφι ήταν η
ITGWU. Το 1913 ο Μέρφι κήρυξε τον πόλεμο στην ITGWU-
"Ιρλανδικής Ένωσης Γενικών Εργατών και Εργατών στις Μεταφορές - ITGWU"  και απαγόρευσε στους εργαζόμενους των εταιριών του να είναι μέλη της. Αν δεν πειθαρχούσαν  τους απέλυε. Τον Αύγουστο της ίδια χρονιάς ο Λάρκιν (ιδρυτής της ITGWU) κάλεσε τους εργαζόμενους στο τραμ σε απεργία. Η Ομοσπονδία εργοδοτών κήρυξε λοκ άουτ και προσπάθησε να τους αντικαταστήσει με απεργοσπάστες. Στις 31Αυγούστου η αστυνομία επιτέθηκε με γκλομπς σε μια συγκέντρωση με ομιλητή το Λάρκιν, στη συνέχεια τον συνέλαβαν. Στις ταραχές που ακολούθησαν σκοτώθηκα δύο άνθρωποι.
Τέλος Σεπτέμβρη στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν 20.000 εργαζόμενοι

4) Μάρτιν ΜακΓκίνες: έφυγε 21/3/2017

Σε ηλικία 66 ετών έφυγε την 21/3/2017 ο Μάρτιν ΜακΓκίνες. Ηγήθηκε του IRA και στον πόλεμο και στην ειρήνη. Υπήρξε διοικητής του IRA σε ηλικία 22 ετών. Μίσησε του βρετανούς κατακτητές και πολέμησε το βρετανικό στρατό στην πόλη του το Λοντοντέρι . Έζησε την πρώιμη εποχή του IRA,τη φρίκη της «Ματωμένης Κυριακής», την απαξία της προτεσταντικής  κυβέρνησης για την καθολική ιρλανδική μειονότητα και ονειρευόταν την ένωση με την Ιρλανδία.


Παραιτήθηκε από τον
IRA  το 1974. Υπήρξε στενός φίλος του ηγέτη του Σιν Φειν Τζέρι Άνταμς .

Κέρδισε το σεβασμό στην Ιρλανδία και τη Βρετανία όταν κατάφερε να εδραιώσει την ειρήνη το 1998 μετά τη δεύτερη κατάπαυση του πυρός το 1997. Ήταν βασικός διαπραγματευτής στη συμφωνία – ορόσημο το 1997 (Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής).

Εξελέγη για πρώτη φορά το 1982. Το 2007 έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης τη Β. Ιρλανδίας. Αποσύρθηκε από την πολιτική αρχές του 2017 λόγω προβλημάτων υγείας.

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ 22/3/2017





Labels: