Sunday, May 13, 2007

ΕΞΑΡΤΗΣΗ

"O εμπνευσμένος από από πατριωτική ιδέα στρατός ας κάνει την Ελλάδα κάτοχο των ανεξάντλητων οικονομικών πόρων της Ανατολής , κέντρο των παγκόσμιων ανταλλαγών... Ας μεταφέρουμε τον πόλεμο στην Ασία και την ευτυχία της Ασίας στον Τόπο μας".
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ

Εξάρτηση: Σχέση υποτέλειας μιας οικονομίας σε μια άλλη.

Περιφερειακές χώρες

- δεν μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα
- η ανάπτυξή τους εξαρτάται από τις ανάγκες της μητρόπολης
- η οικονομική καθυστέρηση - υπανάπτυξη είναι αποτέλεσμα της σχέσης εκμετάλλευσης ανάμεσα στην μητρόπολη και στην περιφέρεια και όχι ανάμεσα στις τάξεις της ίδιας της περιφερειακής χώρας.
Οι σχέσεις εκμετάλλευσης εκφράζονται:
- με τη μεταφορά αξιών (εργασίας, πολιτιστικών, υλικών -πρώτες ύλες-κ άλ.) από την περιφερειακή χώρα στη μητρόπολη.
- με πολιτιστική επικυριαρχία και αλλαγές στο καταναλωτικό πρότυπο
- με επενδύσεις και υποδομές προς όφελος της μητρόπολης
- ως δανεισμός και υπερχρέωση.
- με την λεγόμενη ανθρωπιστική βοήθεια που πολλές φορές ευνοεί αντιδραστικά καθεστώτα χωρίς να επωφελείται η πλειοψηφία των πληθυσμών.
- με κοινωνικούς θεσμούς και επιβολή συστημάτων εκπαίδευσης που εξυπηρετούν τη μητροπολιτική χώρα
- με την εγκαθίδρυση δικτατορικών – αντιδραστικών καθεστώτων
- την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών

Οι σχέσεις εκμετάλλευσης ενέπνευσαν και εμπνέουν απελευεθερωτικά κινήματα.
Περιφερειακές χώρες που διοικούνται με σοβαρότητα και έχουν έστω και μερικώς τη στήριξη των πολιτών τους αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους,επανασχεδιάζουν την άμυνά τους, συνεργάζονται για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και να αποκομίσουν ενδεχόμενες ωφέλειες.

Ίδια χώρα

Εκμετάλλευση κέντρου - περιφέρειας έχομε και μέσα στα εθνικά όρια της ίδιας χώρας.
Η ιταλική Λίγκα του Βορρά και η διαφορετική οικ. ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα των σχέσεων( οικ. και άλλων) Βορρά - Νότου.

Στην Ελλάδα έχομε τη ληστρική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων ιδιαίτερα της Β. Ελλάδος για να μπορέσει να επιβιώσει ο Αθηναϊκός «υδροκεφαλισμός»

Γενικά χαρακτηριστικά

Μητροπολιτική χώρα:
- συγκέντρωση εργαζομενων στα αστικά κέντρα.
- τόπος κεφαλαιου
- πιό πλούσια έθνη

Περιφερειακή χώρα:
- συγκέντρωση μεγαλύτερου αριθμού αγροτών και εργατών.
- τόπος εργασίας
- στέρηση στοιχειωδών αγαθών, φτώχεια, πείνα

Labels:

6 Comments:

At 15 May, 2007 , Blogger MICHALAKIS said...

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Εντούτοις θα συνεισφέρω και με έναν προβληματισμό. Μήπως οι περιφερειακές χώρες που διοικούνται με σοβαρότητα και έχουν και την στήριξη των πολιτών, προσπαθούν να δημιουργήσουν τις δικές τους σφαίρες επιρροής-υποταγής ή τις δικές τους περιφερειακές χώρες (πχ Βενεζουέλα);

 
At 15 May, 2007 , Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Eτσι είναι Αντώνη όχι μόνο η Βενεζουέλα αλλά και οι Ινδία, Βραζιλία, Χιλή, ...

 
At 27 May, 2007 , Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Κι εγώ -επιτέλους το διάβασα όλο το κείμενο (πάντα κάτι με έκοβε και δεν προλάβαινα)- θα συμφωνήσω. Όπως θα συμφωνήσω και με τον Μιχαλάκη.

 
At 27 May, 2007 , Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Deimo καλημέρα είχες "χαθεί" αλλά παρατηρώ και στο blog σου μειωμένη συχνότητα ανανέωσης.

Εύχομαι να είναι όλα καλά

 
At 27 May, 2007 , Blogger MenieK said...

Κατοικούμε όλοι μας σε έναν κόσμο, ο οποίος διατηρεί, με τρόπο αμέσως ή εμμέσως ορατό, σε ανυπολόγιστη βαθύτητα, τη σφραγίδα της κληρονομιάς του Μarx (όπως λέει ο καλός παππούς Derrida στα "Φαντάσματα του Μαρξ", «θα είναι πάντα σφαλερό αν δεν διαβάζουμε, δεν ξαναδιαβάζουμε και δε συζητάμε τον Marx»)
Οι προσεγγίσεις στην υποτέλεια και τη σχέση κέντρου περιφέρειας, θα πρέπει κατ' αρχάς να μελετώνται στην πολυπλοκότητητα τους, η οποία πρέπει να λαμβάνει υπ΄όψη όχι μόνο τις κάθετες δομές εξουσίας αλλά και τις διαχεόμενες οριζόντιες. Κάθε κριτική, νεομαρξιστική (απ΄όσο μπορώ να κρίνω απο το ποστ)καλό είναι να θυμάται τον διαλεκτικό υλισμό, διαχωρισμένο από τον μαρξισμό ως ιστορικό υλισμό ή μέθοδο, από το πώς αυτός ενσωματώθηκε στο κράτος, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα μιας συμμαχία χωρίς θέσμική υπόσταση «χωρίς συντονισμό, χωρίς κόμμα, χωρίς πατρίδα, χωρίς εθνική κοινότητα, χωρίς κοινή υπηκοότητα, χωρίς κοινή συμμετοχή σε μία τάξη» (πάλι σύμφωνα με τον Derrida), ένα κίνημα κριτικής… μιας προσέγγισης που θα μπορέσει να αναδειχθεί σε «κληρονόμο ενός μαρξιστικού πνεύματος». Μόνο έτσι, (λέω τώρα εγώ, η αμπελοφιλοσοφούσα και ευτελοκοινωνιολογίζουσα) θα μπορέσει να υπάρξει μια σοβαρή κριτική στην παθολογία του καπιταλισμού και μια αντιπαράθεση με τη νέα παγκόσμια τάξη και στους θεωρητικούς της εκπρόσωπους, τύπου Fr. Fukuyama...
(Συγγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο, αλλά πολύ μου άρεσε το blog σου, ακονίζει σκέψεις και προετοιμάζει επιχειρήματα! )

 
At 28 May, 2007 , Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Ευχαριστώ γιά τα καλά σου λόγια και γιά το σχόλιό σου που έχει τη συμβολή του στην ικανοποίηση των σκοπών του blog.
Οπως έχει γραφεί ανάμεσα στους σκοπούς είναι να μάθουμε, να μάθουμε να γράφουμε καλύτερα...
(αυτομόρφωση?)

Φοβάμαι όμως ότι γιά λόγους πέρα από τη θέλησή μου έχω "χάσει το τραίνο του χρόνου" και τώρα "βαδίζω με τα πόδια".

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home