Wednesday, February 08, 2006

AYTA ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

Οι μαύροι, σκλάβοι των ιδιοκτητών βαμβακοφυτειών, τραγουδούσαν και «έβγαζαν» ήχους κτυπώντας (κρουστά) διάφορα αντικείμενα (ξύλο).
Tα τραγούδια τους τα συνέθεταν ώστε να έχουν ρυθμό κατά την ώρα της εργασίας τους. Οι πολλές επαναλήψεις τους και οι μετατροπές τους οδηγούσαν στην τελική μορφή των τραγουδιών τους.
Οι εκμεταλλευτές τους ευνοούσαν αυτή τη μουσική δραστηριότητα των μαύρων σκλάβων γιατί έβλεπαν ότι ήταν περισσότερο παραγωγικοί. Συνέβαλαν έτσι χωρίς να θέλουν και χωρίς να ξέρουν στη θεμελίωση της μουσικής τζαζ. που χαρακτριστικά της είναι ο αυτοσχεδιασμός και η ελεύθερη έκφρση.
Η μεγάλη επιρροή και έκρηξη σημειώνεται όταν αναγκάστηκαν οι Κρεολοί, (μαύροι, όχι σκλάβοι που είχαν φθάσει από τις Δ. Ινδίες) που κατείχαν εξαιρετική κοινωνική θέση και ευρωπαϊκοί μουσική παιδεία, με νόμο φυλετικού διαχωρισμού να συνοικήσουν με του μαύρους σκλάβους.
Στη συνέχεια αμερικάνοι μουσικοί πρόσθεσαν το σαξόφωνο (μέταλλο) και οι λατινοαμερικάνοι την κιθάρα (ξύλο και μέταλλο).
Έτσι η κάπως έτσι διαμορφώνεται η μουσική τζαζ φυσικά με πολλές αποχρώσεις.
Σύμφωνα με το δάσκαλο κ. Ν.Φ. μουσική βάση της latin μουσικής είναι η «ρούμπα» που στην Ελλάδα εισήγαγε από την Αμερική ο Μανόλης Χιώτης. Έτσι έχομε επιρροή και στην Ελλάδα συρτορούμπες, πολιτικά τραγούδια (Θεοδωράκης) κα
Η ιδεολογική σημασία της τζαζ συμπυκνώνονται στο τραγούδι «No more my God (Lord) …» ” Όχι άλλο Θεέ μου…” που τραγουδούσαν οι σκλάβοι μαύροι όταν εξαντλούσαν τις δυνάμεις τους και καταπιεζόντουσαν να συνεχίσουν την εργασία τους. Τους ανάγκαζαν έτσι να στραφούν στο θεό. Άλλωστε δεν είχαν και που αλλού να στραφούν.

ΥΓ Μανόλης Χιώτης: εργάστηκε και σπούδασε μουσική στην Αμερική. Επαιζε 4 όργανα (Μπουζούκι, Πιάνο, Βιολί και Κιθάρα. Ζήτησε και τον συνάντησε ο Τζίμ Χέντριξ και είχε πολυήμερη συνεργασια μαζί του με σκοπο να μάθει νέους "μουσικούς δρόμους".


Οι μαύροι στο περιθώριο της Αμερικάνικης κοινωνίας;

4 Comments:

At 08 February, 2006 , Blogger ΤΑΣΟΣ said...

MORO-NO BRASIL

Τελειώνοντας αυτό το post παρακολουθήσαμε από την Κ. Λ. Π. ένα πολύχρωμο και ξέφρενο ντοκιμαντέρ του Μικα Καουρισμακι εμπνευσμένο από τη λαϊκή μουσική της Βραζιλίας, τη σάμπα και τις αποχρώσεις της.
”Ένα θαυμάσιο μουσικό ταξίδι στον κόσμο της σάμπα που δίνει κύριο ρόλο στη μουσική και τους ανθρώπους που τη δημιούργησαν και την έκαναν τμήμα του πολιτισμού τους “
Μουσική σάμπα που ήταν απαγορευμένη και διατηρήθηκε στις φτωχικές περιοχές των «φαβέλας» .
Ζωντανό παράδειγμα παραδοσιακής μουσικής που επηρεάζει τη σύγχρονη μουσική και «ξεσηκώνει» τους Βραζιλιάνους στις εκδηλώσεις τους.

 
At 09 February, 2006 , Blogger Rodia said...

"Τους ανάγκαζαν έτσι να στραφούν στο θεό. Άλλωστε δεν είχαν και που αλλού να στραφούν."

Απομόνωσα την τελευταία φράση του πολύ καλού post σου, όχι επειδή μου αρέσει λιγότερο η ρούμπα, αλλά για να τη σχολιάσω αυτάρκη: Σάμπως έχουν πού αλλού να στραφούν σήμερα οι καταπιεζόμενοι λαοί της Ασίας; (άσε τους αφρικανούς, αυτοί τελειώνουν όπου νά'ναι)

Να δεις που σιγά σιγά ο ισλαμισμός θα γίνει σύμβολο αντίστασης στο κεφάλαιο.. και δεν αστειεύομαι..

 
At 09 February, 2006 , Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Eυχαριστώ γιά το σχόλιο
Νομίζω όμως ότι είναι δύο εντελώς διαφορετικες εποχές τότε και σήμερα.

 
At 09 February, 2006 , Blogger Δικηγόρος του Διαβόλου said...

Μπορούμε να πούμε ότι οι ρίζες της τζαζ ξεκινάνε από τη Δυτική Αφρική με τα καράβια των δουλεμπόρων και τους μαύρους, που φυσικά έφεραν μαζί τους στην Αμερική, τη μουσική του τόπου καταγωγής των.

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home